Kontakt: Old Temple
Zeszło mi trochę z lekturą nowego numeru Old Temple, ale nie będę Was tutaj zanudzał moimi problemami z perystaltyką jelit. Skupimy się raczej na zawartości kolejnego numeru OT, ale jednocześnie pierwszego, bo w zupełnie nowej odsłonie.
Pełen profesjonalizm poza korektą, ale jak to napisał we wstępniaku Eryk „nie jesteśmy widać doskonali”. Skupmy się nie na babolach, tylko zawartości. Jeśli dobrze policzyłem, to mamy tutaj 13 wywiadów do przeczytania. Przeprowadzone są one rzetelnie, co nie znaczy nudnie.Zdarza mi się czytać wywiady w których przepytujący skrupulatnie wypytuje o wszystko, włącznie z barwą i konsystencją porannego stolca. Nuda. Tutaj na szczeście tego nie ma, mimo że wywiady gabarytowo spore, to Panowie wiedzą o co pytać. Ci dociekliwi to jedno, ale na wysokości zadania stanąć muszą też przepytywani. Jak to zwykle bywa, czasem jest ciekawie, a innym razem zupełnie od dupy strony. Tutaj mamy co następuje. Dobrze czyta się wywiad z Ebolą, Dark Fury, Aragon (chociaż w niektórych momentach mam wrażenie, jakby Daren wyciął z jakieś gazety dowolne słowa i ułożył je po prostu obok siebie mieszając wcześniej, albo to po prostu ja nie ogarniam) i Bloodthirst. Ten ostatni chyba nawet najlepiej. Czerstwo wyszedł kanadyjski Deletere i Crown of Horns. Mamy relację z XI Festiwalu mocnych brzmień i kopę recenzji. Z tymi jak to zwykle bywa można się zgadzać, lub też mało oszczędnie wyrażać swoje oburzenie. Ja na ten przykład mam takie zboczenie, że porównuję odczucia recenzenta co do danej płyty z moimi wypocinami. Taki mały prawda konkurs. Podsumowując niejako całość nowej odsłony OT. Użyłem wcześniej określenia „rzetelny”. I to właśnie słowo najbardziej mi oddaje, to z czym miałem do czynienia. Całość kosztuje równowartość 2 browarów w dowolnej knajpie Polski południowo – wschodniej, więc brać nie marudzić.
Ocena: 7/10
