Wydawca: Agonia Records
Jakoś tak wyszło, że ostatnie dwie płyty Azarath zrecenzował Pathologist. Może i dobrze, bo nie zaniżył średniej ocen pomorskiej bestii na naszym skromnym portalu. Bo musicie wiedzieć, że zarówno „In Extremis” jak i „Saint Desecration” uważam za płyty dobre, ale nic ponadto.
Czy na ich tle „Scorn Eternal” wypada lepiej? W mojej opinii – tak. Ósmy krążek Azarath ma jakby więcej energii, a także – chyba najbliżej mu do tego co robił Azarath pod koniec pierwszej dekady dwudziestego pierwszego wieku. Nie oznacza to, że Bart z ekipą wrócili stricte do grania a’la pierwsze trzy albumy – to se ne vrati. Ale też nie jest tak, że muzykom zmiękły rury. „Scorn Eternal” to w dalszym ciągu szybki, agresywny death metal, który zachowuje większość znaków szczególnych tego zespołu. Bębny Inferno w dalszym ciągu oznaczają totalną zagładę, ale w całym tym oldschoolu czuć jednak wirtuozerię. Wokal Skullrippera w niczym nie ustępuje dokonaniom Necrosodoma (ale przyznam się, że jednak growl Bruna był tym, który z wszystkich wokalistów robił mi najlepiej). Gitary – tak naprawdę Azarath podąża cały czas ścieżką wyznaczoną sobie na „Blasphemers’ Malediction”, a „Scorn Eternal” jest chyba najbliższe tej płycie. Przynajmniej w mojej opinii jest to pierwsza płyta do której chce się wracać właśnie od krążka wydanego w 2011 roku. Szmat czasu, prawda? Wydaje mi się, że przez ten czas Azarath chciał powtórzyć sukces tego albumu i chyba dopiero teraz zbliżył się do jego poziomu.
Numerów z „Scorn Eternal” nie cechuje już dzika wulgarność znana z początków dyskografii. Wraz z piątą płytą osiągnęli najwyższy poziom agresji, brutalności połączonej z zimnym spojrzeniem na death metal – najnowszy album ponownie pokazuje, że takie połączenie może być możliwe. I że zajebiście się takiego death metalu słucha. Przy dwóch wcześniejszych płytach brakowało mi trochę ducha Azarath w twórczości Azarath, natomiast na „Scorn Eternal” już dostałem to com chciał. Oczywiście mając do wyboru „Diabolous Impious Evil” i ten album, serce zabije mi mocniej przy pierwszym z wymienionych, co nie zmienia faktu, że najnowsza płyta jest ich najsilniejszym albumem od półtorej dekady. Ten wkurwiony Diabeł po prostu dorósł i zrozumiał, że czasem od bluzgów trafniejsza będzie wysublimowana, ale trafna riposta, a wyszukane słownictwo w ustach osoby przez długi czas uchodzącej za chuligana razi równie efektownie co siarczysta „kurwa”. Bo przez to, że w „Herald of the Unseen” zespół sięga po rzeczy dotychczas nam nieznane w ich wykonaniu (jak to złowieszcze plumkanie”), całość płyty wcale nie jest mniej śmiercionośna – posłuchajcie sobie takich death metalowych ataków jak „Profane Chaos”, oldschoolowy i chyba najbardziej zbliżonego do początków „Pyre Dominion” lub potężny „Sacrament of Ruin”.
A wspólnym mianownikiem całej „Scorn Eternal” są fantastyczne, miażdżące riffy. Znów – żadne tak dobrze mi nie wchodziły, w taki naturalny i nienachalny sposób, od czasu „Blasphemers’ Malediction”. Dlatego tej płyty słucha mi się wyśmienicie i z niekłamaną przyjemnością. Nie przeczę – pierwszy, drugi, trzeci odsłuch to było jeszcze obwąchiwanie tego materiału. Ale po zagłębieniu się w te dźwięki stwierdzam, że Azarath wraca do bardzo wysokiej formy i jest znów gotów by wrócić do czołówki death metalowych aktów w naszym kraju.
I tak, wiem – death metal to nie zawody. I bardzo dobrze, takiego death metalu nie lubię. Natomiast od zawsze uwielbiałem metal śmierci, którym parał się Azarath i nareszcie czuję znów ten dreszcz, znany mi z obcowania z ich pierwszymi pięcioma płytami. Fizyczna płyta już jest ponoć do mnie nadana i naprawdę nie mogę się doczekać, aż zabrzmi nie na słuchawkach, ale w głośnikach, prawilnie. Doskonała płyta.
http://www.facebook.com/AzarathBand

Dużo pisaliśmy o Azarath:




