Wydawca: Fallen Temple
Mój ostatni kontakt z Morbosatan miał miejsce niemal dokładnie dekadę temu. Nazwę pamiętałem, więc kojarzę że nie było tragedii przy tamtej recenzji. A niedawno powrócili z nowym, trzecim albumem zatytułowanym uroczo „Morbo, coca, Satán”.
Jako, że Peruwiańczycy od czasu rzeczonej EPki z 2016 roku wydali sporo materiału, jestem trochę nie na bieżąco – za to równocześnie najnowszy krążek bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Odnoszę wrażenie, że Morbosatan zbrutalizowało jeszcze bardziej swoją muzykę. Obecnie odnajduję u nich sporo inspiracji twórczością Archgoat – ich muzyka nabrała ciężaru, który dopełnia bardzo dobrze surowy przekaz zespołu. Dzięki temu „Morbo, coca, Satán” brzmi wulgarnie i bluźnierczo, ale przy tym masywnie i intensywnie. Intensywność to słowo – klucz w przypadku Morbosatan, bo te niespełna pół godziny muzyki przelatuje bardzo szybko, a ręka sama sięga aby włączyć replay. Ponadto ten krążek emanuje charakterystyczną dzikością południowoamerykańskich hord, która jest naprawdę trudna do podrobienia. A teksty, które po części są po portugalsku tylko dodają smaczku tej muzyce.
No i sama okładka na sam koniec – niby oklepana, a jednak czuje się w tym pierdolony metal do szpiku kości (co zostało uwiecznione na frontcoverze). Morbosatan potrafi w takie granie. Tak więc niniejszym przyznaję tej płycie znaczek Jakości Kejosa.
A tu wspomniany materiał sprzed dekady.
https://www.facebook.com/morbosatan/?fref=ts
https://shop.fallentemple.pl/morbosatan-morbo-coca-satn-cd-p-31228.html
