Wydawca: Agonia Records

Jakoś tak wyszło, że ostatnie dwie płyty Azarath zrecenzował Pathologist. Może i dobrze, bo nie zaniżył średniej ocen pomorskiej bestii na naszym skromnym portalu. Bo musicie wiedzieć, że zarówno „In Extremis” jak i „Saint Desecration” uważam za płyty dobre, ale nic ponadto.

Czy na ich tle „Scorn Eternal” wypada lepiej? W mojej opinii – tak. Ósmy krążek Azarath ma jakby więcej energii, a także – chyba najbliżej mu do tego co robił Azarath pod koniec pierwszej dekady dwudziestego pierwszego wieku. Nie oznacza to, że Bart z ekipą wrócili stricte do grania a’la pierwsze trzy albumy – to se ne vrati. Ale też nie jest tak, że muzykom zmiękły rury. „Scorn Eternal” to w dalszym ciągu szybki, agresywny death metal, który zachowuje większość znaków szczególnych tego zespołu. Bębny Inferno w dalszym ciągu oznaczają totalną zagładę, ale w całym tym oldschoolu czuć jednak wirtuozerię. Wokal Skullrippera w niczym nie ustępuje dokonaniom Necrosodoma (ale przyznam się, że jednak growl Bruna był tym, który z wszystkich wokalistów robił mi najlepiej). Gitary – tak naprawdę Azarath podąża cały czas ścieżką wyznaczoną sobie na „Blasphemers’ Malediction”, a „Scorn Eternal” jest chyba najbliższe tej płycie. Przynajmniej w mojej opinii jest to pierwsza płyta do której chce się wracać właśnie od krążka wydanego w 2011 roku. Szmat czasu, prawda? Wydaje mi się, że przez ten czas Azarath chciał powtórzyć sukces tego albumu i chyba dopiero teraz zbliżył się do jego poziomu.

Numerów z „Scorn Eternal” nie cechuje już dzika wulgarność znana z początków dyskografii. Wraz z piątą płytą osiągnęli najwyższy poziom agresji, brutalności połączonej z zimnym spojrzeniem na death metal – najnowszy album ponownie pokazuje, że takie połączenie może być możliwe. I że zajebiście się takiego death metalu słucha. Przy dwóch wcześniejszych płytach brakowało mi trochę ducha Azarath w twórczości Azarath, natomiast na „Scorn Eternal” już dostałem to com chciał. Oczywiście mając do wyboru „Diabolous Impious Evil” i ten album, serce zabije mi mocniej przy pierwszym z wymienionych, co nie zmienia faktu, że najnowsza płyta jest ich najsilniejszym albumem od półtorej dekady. Ten wkurwiony Diabeł po prostu dorósł i zrozumiał, że czasem od bluzgów trafniejsza będzie wysublimowana, ale trafna riposta, a wyszukane słownictwo w ustach osoby przez długi czas uchodzącej za chuligana razi równie efektownie co siarczysta „kurwa”. Bo przez to, że w „Herald of the Unseen” zespół sięga po rzeczy dotychczas nam nieznane w ich wykonaniu (jak to złowieszcze plumkanie”), całość płyty wcale nie jest mniej śmiercionośna – posłuchajcie sobie takich death metalowych ataków jak „Profane Chaos”, oldschoolowy i chyba najbardziej zbliżonego do początków „Pyre Dominion” lub potężny „Sacrament of Ruin”.

A wspólnym mianownikiem całej „Scorn Eternal” są fantastyczne, miażdżące riffy. Znów – żadne tak dobrze mi nie wchodziły, w taki naturalny i nienachalny sposób, od czasu „Blasphemers’ Malediction”. Dlatego tej płyty słucha mi się wyśmienicie i z niekłamaną przyjemnością. Nie przeczę – pierwszy, drugi, trzeci odsłuch to było jeszcze obwąchiwanie tego materiału. Ale po zagłębieniu się w te dźwięki stwierdzam, że Azarath wraca do bardzo wysokiej formy i jest znów gotów by wrócić do czołówki death metalowych aktów w naszym kraju.

I tak, wiem – death metal to nie zawody. I bardzo dobrze, takiego death metalu nie lubię. Natomiast od zawsze uwielbiałem metal śmierci, którym parał się Azarath i nareszcie czuję znów ten dreszcz, znany mi z obcowania z ich pierwszymi pięcioma płytami. Fizyczna płyta już jest ponoć do mnie nadana i naprawdę nie mogę się doczekać, aż zabrzmi nie na słuchawkach, ale w głośnikach, prawilnie. Doskonała płyta.

http://www.facebook.com/AzarathBand

https://www.agoniarecords.com

Dużo pisaliśmy o Azarath:

Oracle
19516 tekstów

Sarkazm mu ojcem, ironia matką i jak większość bękartów jest nielubiany. W życiu nie trzymał instrumentu w ręku, więc teraz wyżywa się na muzykach. W obiektywizm recenzencki wierzy w takim samym stopniu jak we wniebowstąpienie, świętych obcowanie i grzechów odpuszczenie.

Morbosatan „Morbo, coca, Satán”Recenzje

Morbosatan „Morbo, coca, Satán”

OracleOracle12 listopada 2026
Starless Void „Mors Certa, Hora Incerta”Recenzje

Starless Void „Mors Certa, Hora Incerta”

OracleOracle11 listopada 2026
Sathanas „Hand of Armageddon”Recenzje

Sathanas „Hand of Armageddon”

OracleOracle10 listopada 2026

Skomentuj