Wydawca: Moribund Records
Sathanas. Któż ich nie zna, choćby ze słyszenia? Jedna ze starszych grup, która nieustannie broni tronu oldschoolowego black/death metalu, odpiera ataki mód, fal i trendów. Wkrótce uraczą nas nową, trzynastą, płytą.
Czy na nią czekałem? Nie. Czy ucieszyłem się, gdy zobaczyłem promo w liście do recenzji? Jak najbardziej. Dla mnie ten zespół to trochę taki ewenement. Nigdy nie byli tymi ulubionymi, nie sięgałem też zbyt często po ich produkcje już po zrecenzowaniu, a mimo to z olbrzymią przyjemnością puściłem sobie „Hand of Armageddon”. Zespół wiecznie tułał się po różnych undergroundowych labelach, dość powiedzieć że przecież nasze Pagan Records również wypuszczało ich krążki. A najnowszy album na kompakcie wydają sobie sami, zaś na winylu – ze znaczkiem Moribund Records. I szczerze, trochę się obawiałem, bo od bardzo dawna nie słyszałem jakiejś dobrej płyty sygnowanej logówką tej wytwórni. Sathanas przełamali impas.
Nowy krążek niesie bardzo dobrą porcję black/death metalu, do którego w zasadzie Paul i Bill przyzwyczaili nas już od dawna. Osobiście liczyłem właśnie na to – na brak zmian, brak kombinacji, brak poszukiwania. Raczej na porządne, siarczyste riffy, satanistyczny klimat, numery agresywne, ale wpadające w ucho. Nie znajdziecie tutaj zawrotnych prędkości, duża część tego materiału jest utrzymana w średnich tempach, choć i szybsze petardy też się znajdą. Jak zwykle też mieszają metal śmierci z black metalowymi elementami, w zależności od numeru – bo znajdziemy tutaj też niemal black metalowe kompozycje, jak utrzymany w stylu „Under the Sign of Black Mark” numer „Black Flame Messiah” chociażby. Generalnie wydaje mi się trochę, że na nowej płycie jakby więcej tej czarnej odmiany niźli wcześniej.
Niezależnie jednak od proporcji, Sathanas cechuje olbrzymi feeling – słucham „Hand of Armageddon” i wiem że te dźwięki wypływają z nich naturalnie, bez spinania się i pozowania. Amerykanie, ze swoim podejściem do metalu, zawsze kojarzyli mi się z zespołami pokroju Headhunter D.C. czy Nunslaughter – nawet jeśli muzycznie różnią się od nich (zdecydowanie więcej u nich blackowych naleciałości), to attitude tej grupy jest niemal identyczny: podziemny metal aż po grób. W przypadku zespołu, który wydaje właśnie trzynasty krążek chyba z dość dużym przekonaniem mogę przynajmniej zaryzykować takie właśnie stwierdzenie.
Bardzo solidny krążek, którego słucham z niekłamaną przyjemnością. I to nie z uwagi na staż czy estymę jaką darzę Sathanas – po prostu chłopy po ponad trzydziestu pięciu latach nadal potrafią nagrać dobry krążek, nie siląc się przy tym chyba zbytnio.
https://www.facebook.com/sathanasmetal
A o Sathanas pisaliśmy już tutaj:
