Svartgren „Divlja vatra”

Wydawca: Werewolf Promotions

Z Serbii to znam zaledwie kilka kapel, bo scena tam nie jest jakaś wybitnie bogata. No ale nie może być inaczej, bowiem w latach gdy w w takiej Norwegii kolesie mieszkający z rodzicami licytowali się kto jest bardziej „evil” i jest większym zagrożeniem dla spokojnego społeczeństwa, na Bałkanach napierdalali się na poważnie.

No ale przecież to są rzeczy, wydaje mi się oczywiste – ja po prostu musiałem zrobić jakiś wstęp do recenzji najnowszej płyty Svartgren – black metalowego kwartetu z Belgradu. Gdy więc mamy to za sobą, skupmy się na tym co na krążku. Na nim mamy natomiast wypadkową tego charakterystycznego pagan/black metalu z Europy Wschodniej oraz skandynawskiej, szczególnie zaś norweskiej. A tu i ówdzie wydaje mi się, że słychać inspirację Mgłą, a także, choć mniej DeathSpell Omega. Serbowie zafiksowali się na graniu dość szybkiego black metalu, stąd też przez głowę przebiegają mi skojarzenia z Tsjuder, wczesnym Satyricon i im podobnymi. Nie ma tu wiele zwolnień, czasem się trafią, ale to raczej chwilowo, żeby dać słuchaczowi odrobinę wytchnienia. Pomimo tych szybkości Svartgren fajnie operuje klimatem – jak już wspomniałem na początku czuć, że to kapela z Europy B. Po prostu mają w swojej muzyce coś takiego, co ich wyróżnia, a ja sam nie potrafię do końca określić, w czym rzecz. Włączacie i podskórnie czujecie, skąd mniej więcej pochodzi ten zespół. Aha, ich utwory są po serbsku, niemniej jednak to nie samo użycie tego języka jest wskazówką, ale duch tej muzyki. No i jak już podkreśliłem, abstrahując od samego brzmienia, Svartgren po prostu się broni pod względem kompozycji. Okładka też jest bardzo fajna, choć niestety w wersji digipack jest cholernie ciemna i niewiele na niej widać.

Jak więc widać, nie ma co przekreślać sceny z Bałkanów, bo i spośród jej zespołów można wyłowić dobre zespoły. Svartgren nie zawojuje świata swoją muzyką, ale na pewno przypadnie do gustu pewnej, dość wąskiej, grupie maniaków.

Ocena: 7/10

Tracklist: