Ostatni raz miałem przyjemność rozmawiać z Hell-Born po wydaniu „Darkness” czyli w chuj dawno temu. Od tego czasu zespół zdążył zapaść w letarg ale i powrócić z piekielną tarczą. A że od „Darkness” do „VII” i tak sporo się działo, nie mogłem odmówić sobie wzięcia zespołu na spytki. I tak Baal dostał serię, może nie zawsze najwygodniejszych pytań, ale hej – to jest metal, nie ma letko. A z wywiadu dowiecie się kilku interesujących rzeczy, więc już nie przedłużam.
Oracle: Hailz! Poprzedni wywiad dla Chaos Vault z Hell-Born miał miejsce – bagatela – siedemnaście lat temu. Kawał czasu i mam nadzieję, że to nie będzie problem, jeśli zaczniemy od tego, co działo się po wydaniu „Darkness”… Hell-Born zamilkł wówczas na niemal jedenaście lat, choć formalnie nigdy chyba nie ogłosiliście zakończenia działalności, prawda? Skąd więc taka cisza i brak większej aktywności po wypuszczeniu tej płyty w zasadzie przez dekadę?
Baal: Po wydaniu „Darkness” straciliśmy Pavulona na rzecz Vader. Koniec. Cześć pieśni. Nie było perkusistów. Ja miałem na głowie firmę, Les również sprawy zawodowe i rodzinne, Jeff zaczął więcej pływać… Impet po płycie całkowicie wygasł. Minęło trochę czasu i zaczęliśmy z Lesem gadać o graniu. Zaczęło się od bluesa z wpływami jazzu, poprzez prog-rock, aż do dnia w którym dostałem propozycję pogrania live z Nekkrofukk. Kaos wiedział, że gram znów na beczkach, więc zadzwonił. Niedługo potem dzwoni Nergal i mówi, że chce wrócić do pomysłu sprzed białaczki. Jest 2017. Występujemy w Progresji na dwóch wyprzedanych koncertach, w oryginalnym składzie Behemoth. Ja na bębnach, Les na basie. Ludzie nie dają nam spokoju. Męczą bułę o Hell-Born i Damnation. Fani, koledzy z innych zespołów, plus Marcin „Wodzu” Wodzyński (który męczył najbardziej). Ulegliśmy namowom. Reszta jest nowym rozdziałem.
O.: Rzeczone „Darkness” zostało wydane przez Witching Hour Productions. Jak oceniasz po latach współpracę z Bartem? Dziś scena jest mocno podzielona z uwagi na to, co odpierdalał jeśli chodzi o Bathushkę, no i samo Witching Hour Productions w którymś momencie po prostu zniknęło ze sceny…
B.: Bart ma swoje wady i zalety, jak każdy człowiek. Nie będę wywlekał „pikantnych” historyjek dla taniej sensacji, mogę tylko powiedzieć, że nas akurat ten człowiek nigdy nie oszukał ani nie okradł. Wydał nam płytę, wydał szereg wznowień, zarówno Damnation jak i Behemoth z nami w składzie. Wszystko się zawsze zgadzało. Gdy wróciło Damnation, zaprosił nas na mini trasę po dobrych klubach, z dużą publiką. Od razu mocny start, w konsekwencji zaproszenie na Mystic. To są nasze doświadczenia z Bartem. Ani jego pozostałe przedsięwzięcia, ani zatargi z osobami trzecimi nie są obiektem mojego zainteresowania.
O.: Właśnie, jaki by nie był, na plus chyba należy mu zaliczyć wznowienie wielu starych materiałów polskiej sceny, choćby Damnation… Myślisz, że to, iż maniacy nie zapomnieli o tym zespole, to też poniekąd jego zasługa?
B.: Ciężko powiedzieć. Z fanami jest jak z łaską pana ze znanego, polskiego przysłowia. Nie mam pojęcia jakie zabiegi mogą wpływać na to, czy ludzie podtrzymują, czy tracą zainteresowanie. Damnation było i (mam nadzieję) jest i będzie zespołem wyjątkowym. Grającym bardzo po swojemu. Mającym na koncie jedną z najważniejszych płyt w historii polskiego metalu. Zespołem, który w czasach zanikania tradycyjnego stylu i wizerunku, zaproponował diabelski death metal, w akompaniamencie skór, łańcuchów i gwoździ. Przypomnijmy sobie, jak w tamtych czasach wyglądał i grał statystyczny, deathmetalowy zespół. No właśnie XD. Myślę, że Damnation i bez reedycji miało by taki sam status. To jest naprawdę zespół inny niż reszta. Zapraszam na koncert, można się przekonać.
O.: No w końcu mam nadzieję zobaczyć Damnation na żywca… Ok, od wydania „Darkness” do wypuszczenia splitu z Offence mija, jak już wspomnieliśmy, ponad dekada. Co spowodowało, że wróciliście do aktywności? Ponoć Marcin z „Eternal Death” ‘zine mocno Was męczył, żebyście znów zaczęli grać i nagrywać, ale podejrzewam, że to nie był jedyny czynnik?
O.: Myślę, że dość wyczerpująco już na to pytanie odpowiedziałem wyżej. To były wszystkie powody, które zainicjowały nasz powrót.
B.: Jak w ogóle doszło do wydania „Hellbound Hearts” pod skrzydłami Putrid Cult? Kto był prowodyrem całego przedsięwzięcia – Morgul, Maras czy ktoś od Was? Offence to jakby nie patrzył zespół złożony z muzyków młodszych tak przynajmniej po kilkanaście lat od Was – nie obawialiście się, że będą mieć inne podejście do tego wydawnictwa, procesu promocji i tak dalej?
B.: Podstawowym konceptem tego wydawnictwa, było nawiązanie do ’96 roku. Wracaliśmy jako naprawdę nowy, inny zespół, więc uznałem, że podkreślimy to taką „demówką”. Bębny Robert nagrał w swojej salce, my swoje partie w Creme De La Creme. Wszystko miało brzmieć jak demo, choć mogliśmy spokojnie zrobić powtórkę z „Darkness”. To był fresh start, trzeba było „zasłużyć” na dużą płytę.
O.: No i zasłużyliście. W niecały rok z hakiem po wydaniu splitu wypuściliście swój szósty album, „Natas Liah”. Jak długo pracowaliście nad tą płytą? Czy jej zalążki powstawały już przed splitem, czy może odzew na powrót Hell-Born był dla Was tak mocno motywujący, że spięliście poślady i wszystko poszło z kopyta (diablego oczywiście)?
B.: Na splicie z Offence znalazł się jeden nowy utwór, który trafił na NL – „Soulrape”. Więcej raczej nie mieliśmy gotowe. Komponował Les, Robert układał bębny i siebie. Byliśmy właściwie w owym czasie już na zasadach trio, Jeff miał z nami grywać live w miarę możliwości, ale ostatecznie stało się inaczej. Utwory powstały szybko. Les ma szufladę jak każdy tworzący muzyk. Ale jak już puszcza utwór „w zespół”, to się go po prostu robi, bo wiadomo że to jest owoc przemyślanego działania, spójnych emocji i dźwięków. Ja również nie piszę tekstów na płytę z „odpadami”. Wszystko nagle przychodzi i JEB. W tydzień mam wszystko. Basy układam błyskawicznie. Prosta zasada – budować podłogę, grać z bębnami i za wszelką cenę nie unisono z gitarami (co uważam za haniebną praktykę, świadczącą albo o lenistwie, albo o braku duszy, albo o wykastrowaniu basisty przez lidera zespołu). Od momentu, kiedy zaczynamy pracę nad płytą, gotowość do wejścia do studia mamy na dobrą sprawę po kilku miesiącach.
O.: „Natas Liah” – każdy kto słuchał Waszych wcześniejszych albumów na pewno nie był ani rozczarowany, ani zdziwiony. Hell-Born od dawna ma już bowiem swój własny, unikalny styl – tak naprawdę trudno pomylić Was z innymi zespołami poruszającymi się po płaszczyźnie oldschoolowego ekstremalnego metalu, nie sądzisz?
B.: Owszem. Uważam, że brzmimy i gramy charakterystycznie. To jest dobra muzyka na koncerty. Na płytach jest co rusz co innego, bo przecież do tej pory to jedynie Diabolizer nagrał z zespołem coś więcej niż ja, a były to raptem 2 materiały XD. Dopiero teraz, z Robertem i Rambo w składzie będziemy mogli obserwować takie prawdziwe „osadzanie” naszego stylu.
O.: A kiedy według Ciebie styl Hell-Born okrzepł już na dobre? Czy dziś, pisząc numery dla Hell-Born masz w głowie jakiś wyznacznik tego, czym powinna charakteryzować się dana kompozycja? Lub przewrotnie – na pewno macie jakieś kawałki, czy fragmenty, które ostatecznie nie pojawiły się na „Natas Liah” ani na nadchodzącej „VII”. Czego według Ciebie w nich zabrakło, że nie wjechały na albumy? No chyba, że się mylę i w Hell-Born nie ma odrzuconych pomysłów?
B.: Jak mówiłem – jeśli już nad czymś pracujemy, to znaczy, że znajdzie się na płycie. Wolę zrobić nowy utwór, niż wyciągać odrzuty z szuflady. Przecież dlaczegoś zostały odrzucone… Po co mi towar drugiego sortu?
O.: „Natas Liah” jest równocześnie chyba pierwszym wydawnictwem Hell-Born, które ukazałoby się w tylu wersjach – samych wersji na taśmach wyszło trzy, dla trzech różnych wydawnictw. Tak a propos, czy poza znaczkiem wydawcy czymś się one różniły? Masz je wszystkie w zbiorach?
B.: Każda wersja miała inne opakowanie, były drobne różnice w detalach kompozycji graficznej. Box był lekkim nieporozumieniem, bo mimo taniochy w wykonaniu (niestety mocno widocznej), nadal był nieopłacalny. Mam po egzemplarzu każdego z wydań, zbieram takie rzeczy, choć chyba tylko swoje. Kiedyś zbierałem Type O’ Negative, ale nie mam już duszy fanboya, a kolekcjonerem nigdy nie byłem.
O.: Gościnnie na tej płycie wystąpił Nergal. Jak dla mnie – obyło by się bez tego. W zasadzie większość zespołów pewnie zesrałoby się ze szczęścia, gdyby mogło nakleić sobie na pudełko „feat. Nergal of Behemoth”, dla Was podejrzewam była to raczej sentymentalna podróż w lata dziewięćdziesiąte, prawda? Nie pierwsza zresztą, bowiem wsparliście go parę lat temu podczas warszawskiego koncertu przy „Lasach Pomorza”, co było chyba najlepszą częścią tego gigu…
B.: Mówisz, że „obyło by się bez tego”, czyli oceniasz nasz krok na podstawie przekonania, co powinniśmy a czego nie {nie, jedynie że moim zdaniem nie wniósł żadnej większej wartości dodanej – przyp. Oracle]. Wolność artystyczna polega na tym, że nic nie powinniśmy. Udział Nergala w tym nagraniu jest BEZPOŚREDNIM nawiązaniem zarówno do Merry Christless, jak i do jego wokalnego udziału w nagrywaniu intra do „Hell-Born” ’96. Nie zakładałem sobie żadnego planu „marketingowego” w związku z udziałem znanego kolegi, zresztą dla mnie Nergal jest nadal tym samym Adamem, którego poznałem rysując gwoździem loga zespołów na boisku pod blokiem. Może niektórym to umyka. Jedni faktycznie pomyślą „wooooow, Nergal!”, inni „no i po chuj ten Nergal”. A dla mnie to jest po prostu symboliczny udział kolegi, który również mój udział w swoim przedsięwzięciu potraktował symbolicznie, choć wcale nie musiał tego robić.
O.: Skoro już zahaczamy ten temat – co sądzisz o najnowszych poczynaniach Behemoth pod względem muzycznym? Czy jest to Twój rodzaj muzyki? No i czy nie żałujesz, że Wasze drogi się rozeszły, bo było nie było, dziś Behemoth jest topką światowego metalu w ogóle pod względem popularności, a podejrzewam, że gdyby ktoś powiedział Ci to podczas pracy nad „Gromem” miałbyś prawo jednak uważać go za zbytniego optymistę… A może się mylę?
B.: Ja jestem bardzo „sprzeczną” osobą pod względem grania koncertów. Na koncerty jako widz na dobrą sprawę nie chodzę, bo w takich okolicznościach nadmiar ludzi mnie męczy. Koncerty jako wykonawca grać bardzo lubię, ale z drugiej strony cholernie nie lubię wyjeżdżać z domu, rozstawać się z rodziną. Ja za czasów „Grom” (a właściwie to znacznie wcześniej), zacząłem informacje o koncertach, trasach, karierze itd., odbierać z mieszaniną ekscytacji i przerażenia. Nie chciałbym robić wszystkiego, co trzeba robić, żeby żyć z grania. Mnie rozmiary takich firm jak Behemoth trochę przytłaczają.
O.: Głównym wydawcą dla „Natas Liah” było Odium Rex. Wytwórnia Shadowa miała również wypuścić nadchodzący krążek „VII”. Ostatecznie wyda Was (mam nadzieję, bo do daty premiery od dnia gdy piszę te słowa jeszcze ponad miesiąc) Wojtek i Deformeathing. Zapytam więc wprost – co się zesrało, że mimo zapowiedzi to nie Shadow i Odium Rex wypuści „VII”?
B.: Ze względu na to, że naprawdę nie lubię się denerwować, pozwolę sobie temat Odium pominąć milczeniem. Wytwórnia utraciła zdolność wydania naszego albumu ze względu na problemy finansowe, w dużym dysonansie z Darkiem pozującym do kolejnych obrazów sukcesu na łamach mediów społecznościowych. To musi wystarczyć jako wyjaśnienie. Dowiedzieliśmy się o nieodwracalności całej sytuacji w ostatniej chwili. No i na szczęście znalazł się Wojtek, który odważnie przejął to wydawnictwo, mimo dużego opóźnienia, niedostatecznej ilości czasu i szeregu innych komplikacji.
O.: O ile się nie mylę, już po wydaniu „Natas Liah” dołączył do Was Rambo. Część Waszych albumów nagrywaliście w trzyosobowym składzie, część w czteroosobowym, a taki „Darkness” to w ogóle chyba tylko we dwóch. Czy więc można by rzec, że Hell-Born dąży do czteroosobowego składu, tylko czasem okoliczności nie sprzyjały?
B.: Mamy czteroosobowy skład, bo w takim najlepiej nam się gra. Rambo jest gościem z właściwym kręgosłupem i uchem. Ma dobre, klasyczne wzorce, rozumie metal, ale na wrażliwość muzyczną sięgającą znacznie szerzej .
O.: „VII” – nie powiem, tytuł nie jest nad wyraz wydumany, jak dla siódmego krążka w Waszej dyskografii. Chyba, że za tym „VII” kryje się coś jeszcze, jakaś symbolika?
B.: Nawet, jeśli siódmy album zatytułowali byśmy „VII” tylko dlatego, że jest po prostu siódmy – czy to ma jakieś znaczenie? Podtytuł „Songs Of Apocalypse” też nie jest specjalnie „wydumany”, bo po prostu mówi o czym jest płyta. Siódma pieczęć z Księgi Apokalipsy, heptagram w pieczęci Babalon – Wielkiej Nierządnicy. Taka jest symbolika za tym tytułem.
O.: Okładka „VII” jest bardzo ascetyczna, choć to cecha części z Waszych późniejszych wydawnictw. To Wasz świadomy wybór, czy po prostu nie mieliście lepszego pomysłu? Nie ukrywam, że mnie zdecydowanie bardziej podobają się nawet te dość infantylne front covery z „The Call of Megiddo” czy „Hellblast” od takiego prostego obrazka jak na „VII” czy jej poprzedniczce…
B.: Jeśli ktoś może powiedzieć, że opakował swoje dzieło w przypadek, to albo ma gigantyczny dystans do siebie i pozwala sobie na łamanie konwencji, albo naprawdę nie ma pomysłów i powinien zająć się czymś innym. Czy podobne pytanie zadał byś autorom okładek Czarnego Albumu, czy np . „Legion”? Widzisz tylko front. Jedynie symboliczny znak, w towarzystwie logo i prostego tytułu. Polecam poczekać na fizyczną kopię i (jeśli wywiad nie musi się ukazać na cito) – wrócić do tego pytania. Co do opakowań „Hellblast”, a zwłaszcza „The Call…” w pełni się zgadzam. Były infantylne. To połączenie niskiego budżetu i braku talentu.
O.: No, kopia już do mnie doszła, całość wygląda fajnie, ale nadal wolę te starsze obrazki. Anyway. W przeciwieństwie do okładki brzmienie „VII” jest – rzekłbym – na pełnej kurwie. Jest potężne, ale zachowało cały czas charakterystyczny undergroundowy sznyt. Zresztą to zawsze był jeden z wyznaczników Waszego soundu, tak mi się przynajmniej wydaje. Ciężko jest uzyskać taki efekt i nie przesadzić w którąś ze stron?
B.: To jest zawsze ciekawy temat przy okazji Hell-Born. Ja za każdym razem powtarzam – nie interesuje mnie słabe, gówniane brzmienie. Zawsze na płytach staraliśmy to brzmienie dopracowywać. Żeby to w odsłuchu było mocne, szerokie, selektywne ale z powietrzem, z „przydźwiękiem”. Żeby to brzmiało jak instrumenty, a żeby trzeba było sobie wyobrażać na czym to jest zagrane.
O.: Pisząc te pytania nie miałem jeszcze fizycznej kopii „VII”, odnośnie tekstów muszę więc bazować na słuchu i tytułach utworów, ale wydaje mi się, że tak w kwestii muzyki, jak też liryków nie ma tutaj żadnej rewolucji? Nigdy Wam na tym polu nie zależało na poruszaniu kwestii społecznych, skupialiście raczej na innych rzeczach…
B.: Bardzo polecam zapoznać się z tekstami. Co prawda usłyszałem od jakiegoś redaktora, że moje teksty są infantylne, wtórne i cheesy, ale jeśli ktoś ma problemy z przenośniami, alegorią itd., to się u mnie pogubi. Weźmy taki Axis Of Decay. Są kwestie społeczne, jest mitologia, są bardzo współczesne nawiązania – neony, broń palna. Na „VII” będzie jeszcze ciężej, bo popłynąłem w symbolikę i mitologię. Trzeba będzie sobie to przeczytać i pokminić.
O.: Deformeathing Productions nie tylko wyda „VII”, ale w wywiadzie dla Welcome to the Morbid Blog puściliście też farbę, że wznowi Wasze wcześniejsze albumy… Czy chodzi o całą dyskografię? W zasadzie Wasze płyty nie były wznawiane od niemal dwóch dekad, najwyższa więc pora…
B.: Wszystko będzie wznawiane. Na pierwszy ogień idzie mini ’96, które będzie towarzyszyć nowej płycie. W następnej kolejności pójdzie reszta katalogu. Wszystkie informacje będą dostępne na kanałach Deformeathing.
O.: Zawsze zastanawia mnie, jakie założenia ma tak podziemny zespół jak Hell-Born wydając kolejny album – rozumiem, że jeśli takie są, to dotyczą one raczej spraw, że tak powiem artystycznych niż finansowych… Jak jest w Waszym przypadku, czego oczekujecie po odbiorze „VII”?
B.: Hmm. Ja jestem z pokolenia, dla którego rozdział był bardzo prosty. Podziemie to było jak się wydawało demówki. Kontrakt płytowy oznaczał BARDZO dużo i był takim symbolicznym wyjściem z undergroundu. Potem była tylko kwestia, czy pójdziesz w mainstream, czy w opozycję. Więc tutaj bycie „podziemnym”, czy nawet „tak podziemnym”, może się nam rozmyć w definicji. Jeśli mówimy o tym, czy żyjemy z grania, czy nie – ok, jesteśmy zespołem podziemnym. Natomiast jeśli podziemie na oznaczać DIY, brzmienie z dupy na życzenie itd, to ABSOLUTNIE nie jesteśmy zespołem podziemnym. Nigdy mnie nie interesują słupki jako wykładnik odbioru, podobnie jak ilość obserwujących, wyświetleń i lajków, nie będzie dla mnie dowodem jakości danego kontentu. Nie wiem co mogło by się komuś, kto lubi metal, nie spodobać się w tej płycie.
O.: Ja też nie wiem, to musiałby być jakowyś pozer, udający tylko że lubi metal. Jako Hell-Born nie jesteście jakoś nad wyraz aktywni koncertowo – od czasu zwiększenia aktywności po wydaniu splita tak naprawdę na palcach jednej ręki można policzyć Wasze koncerty przypadające na dany rok. Ja widziałem Was na żywca tylko raz, gdy graliście przed Protector. Z czego wynika ta koncertowa oszczędność? Proza życia pod tytułem praca i rodzina, czy nie chcecie się rozmieniać na drobne i grać na jakichś Czochraj Bobra Fest czy innych gigach z zespołami, które niekoniecznie pasują do Was stylistycznie i pod względem podejścia do metalu?
B.: Gramy obecnie tam, gdzie można: dostać stawkę zgodnie z przedstawionymi warunkami, dobrze zabrzmieć i dobrze wypaść wizualnie, oraz zagrać w dobrym towarzystwie. W naszych planach będzie teraz znacznie więcej koncertów, więc jeśli ktoś cierpiał na niedosyt – sytuacja się poprawi.
O.: Bardzo dobre info. Moim mokrym snem byłby koncert Hell-Born i Damnation – nie wiem, czy coś takiego miało miejsce w przeszłości, przynajmniej nie potrafię niczego takiego sobie przypomnieć. Natomiast jestem ciekaw, czy istnieje choć mała szansa, że taki gig będzie miał miejsce w przyszłości? Poproszę o ewentualne za i przeciw…
B.: Jedno i najważniejsze przeciw – to jest fizycznie niemożliwe. Wymagało by to ode mnie wykonania dwóch setów jako wokalista. Nie wiem jak inni, ale ja tracę na scenie ogromne ilości „many”. Ja żyję tymi utworami, moja wyobraźnia jest w tekstach. Przepływa przeze mnie taka energia, że mam wrażenie odrywania się od podłoża. Po czymś takim nie wyobrażam siebie zrobić tego na poziomie jeszcze raz w tym dniu. Les również nie byłby zachwycony. Niech to pozostanie mokrym snem. Dla nas byłby to koszmar na jawie XD. Przypominam, że ponadto obaj mamy 5 z przodu w rubryce „wiek”. Proszę sobie pooglądać mężczyzn 50+…
O.: Tak po prawdzie, w tym roku Hell-Born świętuje trzydziestolecie istnienia. To dużo. Czy siadasz sobie czasem przy piwku, kawie czy co tam zwykłeś pijać wieczorami i myślisz, ile to już różnych trendów przez te lata przewinęło się na scenie metalowej, również tej podziemnej, ileż to zespołów powstało, tylko po to żeby ich członkowie zajęli się czymś innym i zapomnieli o tym całym metalu – a Hell-Born nadal taki sam, mimo wszystkich lat? Czy obraziłbyś się za określenie tego tworu mianem „konserwatywnego”?
B.: Nieee, nie jesteśmy konserwatywni. Konserwatyzm to pogląd. W sztuce nie ma miejsca na poglądy, inaczej staje się propagandą. Domeną sztuki są emocje. My po prostu od zawsze mamy jedną, prostą zasadę – robimy swoje. Gramy swoje, po swojemu, bez wyścigów, bez porównań, bez szufladek. Po prostu metal. Nie trzeba się specjalnie zastanawiać nad zespołami, które właśnie taką „niezmiennością” zjednały sobie gigantyczne rzesze fanów. I ja akurat takie zespoły uwielbiam. To na pewno nie konserwatyzm. To stabilna tożsamość.
O.: A czy śledzicie w ogóle co aktualnie dzieje się w podziemiu, czy to polskim czy zagranicznym? Mamy takie czasy, że codziennie wyskakuje jakaś nowa nazwa, którą można by polecić – tylko czy Wy jeszcze szukacie takowych, czy ograniczacie się do sprawdzonej klasyki gdy sięgacie na półkę z płytami?
B.: Odpowiem prosto i szczerze z prawdą – jestem na etapie zgłębiania dobrodziejstw Spotify, przerobiłem nawet swój system hi-fi, wyposażając się we wzmacniacz z bluetooth, z czystym torem analogowym i modułem najnowszej generacji, który daje bezstratną (blisko 100%) jakość przesyłu. Odkrywam zespoły, które mi gdzieś umknęły (ostatnio było to Deftones). Playlisty na różne okazje. Tego typu rzeczy. Śledzę przyjaciół i znajomych, Terrestrial Hospice, Towards Hellfire. Najchętniej słucham rzeczy, które dobrze znam XD
O.: Czyż nie my wszyscy, hehe? Dobra, no to na ten moment chyba wszystko, o co chciałem Was zapytać. Na sam koniec powiedzcie proszę, jaki album kupiliście sobie ostatnio i czy było warto?
Nie kupuję rzeczy, których w mojej ocenie nie warto kupić. Kiedyś jak się w ciemno słuchało taśm, kupowaliśmy po okładkach. Wtedy zdarzały się rozczarowania XD. A kiedy w ogóle kupiłem ostatnio jakąś płytę? Prawdopodobnie będzie to winylowa antologia filmowych utworów Komedy. Spontaniczny zakup w Empiku.
