Pomysł tego wywiadu wyszedł bardzo spontanicznie, ale przyznam że pierwszy zamysł pojawił się w mojej głowie zaraz po wypuszczeniu przez Oskomę taśmę z materiałem „Krystalicznie Brudny”. Bardzo polubiłem tę muzykę, bowiem krakowscy black metalowcy trafiają swoją muzyką i nastawieniem idealnie w to co rozumiem przez Black Metal. Porozmawialiśmy więc z Moldem głównie o Black metalu właśnie oraz o miejscu Oskomy w tym gatunku. Myślę, że wyszło całkiem nieźle i bez owijania w bawełnę.
Oracle: Hailz! Przyznam na wstępie, że Oskoma była dla mnie olbrzymim zaskoczeniem – to jest muzyka będąca totalnym przeciwieństwem do zdecydowanej większości zespołów, w których się udzielacie. Pierwsze pytanie będzie więc totalną kliszą, wybacz – ale jak pojawiła się idea powołania tego tworu i kto był prowodyrem?
Mold: Pierwsze teksty napisałem w 2019 siedząc dosyć pobudzony (ale jednak nieruchomy) w jakimś klubie na afterze po Into the Abyss Festival. Chciałem zawsze mieć zespół w którym jest prosty, chamski songwriting i taki, gdzie satanizm jest bez żadnej gwiazdki, niedopowiedzenia i oczka do widza. Corpsepainty, gwoździe i narkotyki. Trochę zeszło zanim zmaterializował się odpowiedni skład.
O.: Przyznam, że jeśli chodzi o nazwę, musiałem sprawdzić w słowniku, czym jest owa Oskoma. I teraz mam zagwozdkę – czy rozumieć ją jako „ochotę” czy „drętwienie zębów”? czym Wy kierowaliście się decydując na taką nazwę?
M.: To drętwienie zębów nie wiem skąd się wzięło (mimo że całkiem pasuje), chodzi o bardzo silną chęć na spożycie czegoś.
O.: „Raw black metal” jako opis Waszej twórczości pasuje chyba idealnie. To jest rzeczywiście black metal będący w kontrze tak naprawdę do większości słuchaczy i twórców na polskiej i nie tylko polskiej scenie. No i wychwalacie Diabła z imienia, co obecnie jest już chyba rzadkością. Czujesz, że Oskoma w jakiś sposób odróżnia się na tle innych?
M.: Nie wiem, nie wydaje mi się żeby to był bardzo unikalny twór, może po prostu jego części składowe rzadko występują teraz jednocześnie. Jeszcze przed powstaniem zespołu miałem w głowie klimat płyt “Blood & Vomit” Nattefrosta czy “Suffer in Hell” Mordhell. Potem to ewoluowało bo muzykę piszą Deimos i Rib, ja bardziej nadaje stylistyczny kierunek. Wulkanaz jest dla mnie dużą inspiracją i chciałem żeby też jak tam, w Oskomie było słychać że nie siedzimy nad tymi numerami chuj wie ile, tylko same się z nas wyrzygują. Dlatego tak lubię styl jaki Perdition ma na perkusji, jest tam dużo tego nie-kanciastego feelingu.
Diabeł jest z imienia, bo też z imienia jest obecny w moim życiu, nie przepadam za laveyanizmem, zawsze mi się wydawało że to jest ateizm w spodniach z klamerkami i na złość babci. Diabeł istnieje i mamy zażyłą relację.
O.: Wasz jedyny jak dotąd materiał, czyli „Krystalicznie Brudny” ukazał się pierwotnie na taśmie. Czy powodem jest to, że to idealny nośnik dla tego typu muzyki czy może Twoje prywatne zamiłowanie do kaset?
M.: Oba. Kocham brzmienie taśmy i nie lubię jak coś brzmi za dobrze. Chronię się przed tym czterdziestoletnią wieżą i głośnikami. Kupuję praktycznie tylko kasety, CD naprawdę wyjątkowo.
O.: Zresztą Teeth and Torches Records to Twój label. Jakie widzisz plusy i minusy w prowadzeniu tak niszowej i niezależnej wytwórni?
M.: Plusem jest duża satysfakcja, z każdą rzeczą którą wydałem mam entuzjastyczną więź i w każdą z nich włożyłem coś od siebie. Jest trochę prawdziwej magii w każdym z tych wydawnictw, na przykład to że na mojej reedycji dema Egaheer są odgrzebane wersje trzech utworów których nie ma nigdzie poza tą taśmą. To że każda z taśm Todestrieb ma okładkę umalowaną krwią Resa (który zresztą zrobił stuletnim aparatem zdjęcia na okładkę „Ancient Ways of Ascension”). Do wszystkich taśm robię sam layouty, często teksty są pisane ręcznie. W każdym jest dużo małych ale nieskończenie ważnych rzeczy.
Nigdy nie myślałem że się wezmę za to, tak naprawdę Teeth & Torches powstało bo nikt nie chciał wydać Charnel Aura i na początku myślałem że będą tam tylko moje zespoły i projekty.
Niedawno zacząłem puszczać jeszcze mikronakłady na recyclowanych taśmach jako Pleasureless Intercourse ale tam nie ma żadnego metalu tylko naprawde dziwne gatunkowo rzeczy, harsh noise jest tam chyba “najzwyklejszy”.
A, minus jest taki że trzeba czasem odmawiać kolegom wydania.

O.: O, to faktycznie może być minus i chyba nie każdy potrafi się na to zdecydować. Część materiału powstała na setkę, dla mnie tak naprawdę to esencja black metalu – rejestracja prawdziwego żywiołu i energii, jaka wytwarza się podczas sesji. Nie uważasz, że dla takiej muzyki, jaką tworzy Oskoma tak naprawdę to idealne rozwiązanie? Nie tworzycie muzyki, nad brzmieniem której należałoby się pierdolić kilkanaście miesięcy, tracąc po drodze istotę tej muzyki…
M.: Tak, to był naturalny wybór dla i muzyki i idei zespołu. Od początku chcieliśmy żeby te numery były po prostu chamskie. Pod tym kątem Oskoma jest zbawienna dla mnie i Riba, bo jak możesz kojarzyć, Loathfinder funkcjonuje na odwrotnym biegunie jeśli chodzi o komponowanie.
O.: Tak, zdecydowanie się różnią. Na tym materiale gościnnie pojawili się Res oraz Sonnellion i pewnie u innych można by podejrzewać chwyt marketingowy, natomiast o ile znam zarówno Twoje jak i ich podejście do black metalu czy muzyki w ogóle – czuję, że chodzi tu raczej o porozumienie co do podstawowych zasad i prawideł, mam rację?
M.: Ciężko mówić o takim zabiegu bo z tych featów nie robiliśmy żadnej pompy, chciałem ich po prostu mieć na tym wydawnictwie. Cenimy podobne rzeczy i nienawidzimy tych samych. Nie słyszałem w głowie innego wokalu w “Ogrzeje mnie Blask” niż Resa. A jak napisałem wers który finalnie zaśpiewał Sonneillon, to od razu mi przyszło do głowy że jest dla niego.
O.: Jeśli chodzi o teksty – Oskoma jest chyba mocno zespołem „przeciw”, epatującym wręcz pogardą do tłuszczy i ludzi jako ogółu, a całość ubrałeś w przegnity, turpistyczno – satanistyczny wokabularz…
M.: Pogarda jest jedną z najczęściej odczuwanych przeze mnie emocji. Brzydzę się ludźmi często tak mocno, że fizycznie mnie skręca. Dążę do tego żeby teksty budziły najpierw cielesną i intuicyjną reakcję zanim zostaną jakoś przerobione przez intelekt, stąd moje zamiłowanie do bardzo “mięsnych” metafor. Dlatego np. zęby są jednym z motywów przewodnich w każdej mojej twórczości od wczesnego wieku nastoletniego, jak widzisz wyrwany ząb to czujesz to w trzewiach zanim pomyślisz co znaczy. Lubię stany graniczne, stany zintensyfikowania, wyostrzenia, oblepienia, ogłupienia czy po prostu szaleństwa, stamtąd przynoszę to o czym piszę. No i Diabeł najczęściej przychodzi właśnie w takich stanach. To są teksty bardziej z brzucha niż z głowy.
O.: Wielu koncertów raczej nie graliście, sam jeszcze nie miałem okazji doświadczyć Was w wersji live. No ale zagraliście na przykład przed Profanaticą, nie wiem jak Ty, ale ja w chuj szanuję ich podejście do muzyki, jakkolwiek Paul Ledney wydaje się osobą dość dziwną w osobistym kontakcie. No ale czy ten zespół nie jest przykładem, że można być w „dużej” wytwórni i w zasadzie cały czas być mocno podziemnym bandem, który nie trafia do każdego słuchacza? Czy to raczej wyjątek od reguły według Ciebie?
M.: Wolałbym już nigdy nie rozmawiać o zespole Profanatica.
O.: Wedle życzenia. Odnoszę wrażenie, że jednym z powodów powołania do życia Oskomy było zniesmaczenie tym całym black metalem na pokaz, którego zawsze było pełno, ale odkąd internet jest powszechny – wszyscy wiedzą, żeś idiota, nie tylko koledzy z bloku. Weźmy taki Baalzagoth – typy chcą być kontrowersyjni i podpalają krzyż a jak zrobi się inba to piszą, że to nie krzyż płonął tylko specjalny pirotechniczny żel. Śmiać się czy płakać?
M.: Nienawidzę niedzielnych hobbystów i wolałbym żeby umarli albo chociaż wrócili do grania metalcoru. Nie wyobrażam sobie przeprosić kogokolwiek za cokolwiek co zrobiłem w ramach sztuki. Problemem jest dla mnie brak gatekeepingu, brak ostracyzmu w stosunku do chujowych artystów i to, że większość uznała że black metal to metal jak każdy inny. Nie jest. Jak chcesz krew na scenie to miej prawdziwą.
O.: Pełna zgoda. A co sądzisz o zespołach, którym się wydaje, że wynalazły coś na co inni za chuja nie wpadli? Na przykład Xicifurk, który nie gra black metalu, ale blackest metal – bo oni są bardziej od wszystkich… Oczywiście wielu twórców uważa, że tworzy coś całkiem inaczej niż inni, ale jak bardzo trzeba mieć najebane, żeby uważać, że Twoja muzyka jest prawdziwsza i bardziej black metalowa (tak rozumiem stopniowanie przymiotnika „blackest”) od choćby takiego Clandestine Blaze, Kriegsmaschine czy Funeral Mist…?
M.: Xificurk to w ogóle świetny przykład czego ogólnie nie robić. O tyle śmieszniejszy jest ich casus że za tym “nowym podgatunkiem” stoi twór totalnie generyczny i wiemy o nich tylko przez nieudolne poczynania promocyjne w internecie.
O.: No i jeszcze mamy tych wszystkich black metalowców jak na przykład Fudali, którzy jawnie wspierają prawicową, narodowo – katolicką opcję polityczną. Czy może być coś głupszego niż black metalowiec namawiający do głosowania na katolika? Chyba tylko pagan / black metalowiec pomstujący na ekologów bo to lewactwo…?
M.: Wsparcie ze sceny dla literalnych katolików “na złość lewakowi” jest przyznaję że karykaturalne, ale nie mam serca ani zamiaru śmiać się z Graveland. Jestem w stanie zrozumieć nić pomiędzy pogaństwem a konserwatyzmem nawet jak jest mi dosyć obca, szkoda po prostu jak niektóre ideały i poglądy są dla ludzi pakietowe i nierozerwalne.
O.: A z drugiej strony – czy wchodzenie black metalu na polskie salony to coś zdrożnego Twoim zdaniem? Furia czy Gruzja tworzące muzykę do sztuk teatralnych, Orbitowski występujący na różnych spotkaniach w blackowych t-shirtach – myślisz, że dzięki temu przeciętny (no, może nie przeciętny, bo kto w Polsce chadza do teatru lub czyta książki) odbiorca kultury wejdzie w temat głębiej, czy będzie to dla niego raczej ciekawostka do zbioru anegdotek opowiadanych przy sobotnim spotkaniu przy winie w gronie znajomych?
M.: Nie mam problemu, bo od odbiorcy nie można nic wymagać. Przeciętny słuchacz metalu najczęściej i tak niezbyt się dla mnie różni od kogoś kto przesłuchał raz „Księżyc Milczy Luty” bo przeczytał o tym albumie w wyborczej. Co więcej, black metal dopiero poza swoim naturalnym środowiskiem może spełniać swoją pierwotną funkcję czyli być jakkolwiek szokujący czy przerażający. Raczej są większe szanse że dla kogoś kto przyszedł na spektakl będzie to faktycznie ekstremalne doświadczenie, niż dla kogoś kto kupił bilet na koncert metalowy i widział takich setki. Nie boli mnie, że zespoły wychodzą poza granie w piwnicy i takie przypadki trzeba rozpatrywać jednostkowo: jak dobry zespół tak robi to dobrze, a jak chujowy to chujowo i jebać ich.

O.: Nie odnosisz generalnie wrażenia, że dzisiejsza scena black metalowa nie jest zbyt entuzjastycznie nastawiona do indywidualności i odstępstw od kanonu? Jeśli tak w rzeczywistości jest – czy to według Ciebie dobrze czy niekoniecznie?
M.: Teraz nie jest. W okolicach 2008-2012 powstał ogrom kapitalnych zespołów które odchodziły od kanonu i dobrze że to się stało, niestety skutkiem ubocznym są twory które nigdy nie zrozumiały o co chodzi w tym gatunku bo poznały go już z wersji post. Można grać dzisiaj dalej dziwnie i świetnie jeśli dalej towarzyszy temu szczerość i fanatyzm. Problem polega dla mnie na tym, że w tym momencie już pewnym utartym kanonem są zespoły ładne, bezpieczne i albo o niczym, albo o byciu smutnym.
O.: Jako, że wywiad dotyczy głównie Oskomy, a zbliżamy się do finiszu – czy „Krystalicznie Brudny” to jednorazowy akt zdegustowania dzisiejszym black metalem czy należy oczekiwać kolejnych manifestacji?
M.: Niebawem pojawi się krótkie wydawnictwo o tytule “Wężowy Eliksir”. Może nawet w tym roku, ale nie obiecuję.
O.: Dobra, no to powiedz proszę na koniec, czego słuchałeś odpowiadając na te pytania.
M.: Ljå, Sump, Impudent Sadism, Halabard, Astral Spear i świetnego Odious Hiss.
O.: Dzięki za wywiad!
M.: Chwała Szatanowi.
https://www.facebook.com/oskoma
U nas o Oskoma:




