Wydawca: Liktjern
Przeżyłem obie części konferencji Antka cwaniaka Macierewicza, bez zbytniego uszczerbku na zdrowiu. Od samego początku do końca, słowo za słowem i żyję. Myślałem, że przynajmniej w ciągu najbliższego roku (no dobra, do pełnego raportu) nie będzie mi dane tak się psychicznie nadwyrężać. Jakżesz ja się pomyliłem.
Zespół, który wprowadził mnie w stan niemal choroby psychicznej powstał w 1996 roku, ale dopiero niedawno wydał pierwszy materiał w swojej historii zakręconej, pełnej bólu, cierpienia i muzycznej weny, która wciąż się gdzieś wymykała. Po kilkukrotnym przesłuchaniu mogę stwierdzić, że nie tyle uciekała, co najzwyczajniej w świecie spierdoliła do zespołów wykazujących szczątkowe chociaż pomysły na swoje granie. W załóżeniu Liktjern chciał zaprezentować black metal nawiązujący do wielkich z początku lat dziewięćdziesiątych, ino kapeńkę mu nie wyszło. Zespół mija się z kultem, jak ich perkusista z powołaniem. Kompletny brak pomysłów na muzykę we wszystkich czterech utworach, klimatu brak (jeden klawisz i darcie się „Satan!!!’ tego nie stworzy). Brzmi to wszystko kurewsko naiwnie, dziecinnie wręcz, a przez to chujowo. Nuda. Cała płyta rozpoczyna się od wystrzału broni krótkiej i mam taką teorię, że dla większego realizmu zespół nie użył sampla, tylko „żywego” sprzętu. Efektem ubocznym tego śmiałego planu jest fakt, że panowie się chyba nie słyszą i nawet nie do końca potrafili się zgrać. Wbrew pozorom to nie jest kult, a nawet KVLT, tylko zwykły brak umiejętności. Właściwie najlepszym elementem na tej płycie jest jej koniec, kiedy w nasze uszy wdziera się cisza i naprawdę błogosławimy tę chwilę.
Zespół ponoć pracuje nad pierwszym długograjem. Mam nadzieje, że potrwa to tyle co wydawanie niniejszej epki.
Ocena: Bez kurwa jaj.
Tracklist:
