Short Sharp Shock The Dividing Line”

Wydawca: Earache Records

Poranek zacząłem od kawy (z trzech łyżeczek, bez cukru, bez mleczka). Żeby się obudzić po krótkiej i nieprzespanej nocy. A potem włączyłem drugi krążek Short Sharp Shock. Teraz myślę, że mogłem zmienić kolejność. Na jedno by wyszło.

Pamiętacie scenę w „Pulp Fiction”, kiedy to John Travolta wbija igłę z adrenaliną prosto w serce Umy Thurman? Dobrze. To powiem Wam, że tych czterech chłopców z Liverpoolu robi sobie takie zastrzyki na śniadanie zamiast grzanki z jajkiem na bekonie. Skąd wiem? Słyszę to na „The Dividing Line”. Angole serwują nam bowiem wysokooktanowy crossover (w większej części) z domieszką thrash’u, wypadając przy tym agresywnie i autentycznie. Kawałków na drugim krążku Short Sharp Shock jest równe dwadzieścia, a płyta trwa trochę ponad pół godziny. Może Wam to dać jakieś pojęcie o tempach utrzymywanych przez kwartet, który wziął sobie do serca nauki takich grup jak D.R.I., Suicidal Tendencies, ale i Agnostic Front na przykład. Całość rozpędzona jak podmiejska kolejka pełna nabuzowanych młodzieńców, chętnych do rozpierdoul wszystkiego i wszystkich. Mamy tu skomasowaną ogromną energię, dzikość i szał. Płyta bezpardonowo atakuje słuchacza combem: prawy – prawy – lewy – kolano – podbródkowy – bania. I to w takim tempie, iż nie zdąży się on nawet zorientować, kiedy trzymając się za nos będzie klęczał w kałuży krwi. Krótkie utwory zaczynają się gwałtownie i tak samo się też kończą (może z wyjątkiem „Unrest In The Northwest”), doprawione świetną, acz surową produkcją – gary brzmią bardzo garażowo, bas nastrojony tak nisko, że pewnie struna majta się gdzieś w okolicach kolan, agresywny, czasem niemal punkowy wokal Foxy’ego. Chamskie, „podwórkowe” (tak je sobie na swój użytek nazwę) riffy, gdzieniegdzie pojawia się nieskomplikowana solówka. I prędkość, prędkość, prędkość! Nie rozwodziłem się specjalnie nad strukturami poszczególnych utworów, bo są one w sumie do siebie podobne – w dobrym znaczeniu tego słowa. Kropka.

Short Sharp Shock sprokurowało album pełen brudu, furii i agresji. Crossover/thrash na wysokim poziomie, nagrany w sam raz dla osobników z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej. Podoba się mi.

Ocena: 8,5/10

Tracklist: