Skelator „Death To All Nations”

Wydawca: Metal On Metal Records

Jak byłem mały i oglądałem „He-Mana” to nigdy nie wstawiałem się za tym wymuskanym blondynem, rodem z parady równości. Zawsze wolałem, żeby wygrał Szkieletor. Wtedy się to nie udawało, no ale w końcu los się odwrócił.

Bo oto i amerykański Skelator powrócił w glorii i chwale, by mieczem obusiecznym krzewić jedynie prawdziwą wiarę heavy metalową. I jak to prawdziwi Amerykanie – wszystkim obcym nacjom nie życza najlepiej (z drugiej strony mogliby być i Polakami…). „Death To All Nations” już od pierwszych sekund zawładnął moim umysłem, wdarł się we wszystkie jego zakamarki i od tego czasu chodzę i nucę różne takie fragmenty z tego krążka. Bo jak ich nie nucić, powiedzcie mi?! Heavy metal a’la Manowar czy Iron Maiden – może proste porównanie, ale zasadniczo trafne. Niekiedy nawet bardzo, zwłaszcza gdy taki bodajże „Victory (Henry V)” kojarzy mi się melodycznie z „The Evil That Man Do”. I jak tu nie klęknąć, co? Oczywiście mamy tu pewien kanon heavy metalu, czyli chórki, podniosły głos czasem przechodzący w pisk, zadziorne i melodyjne zarazem riffy, trochę bardziej majestatycznych fragmentów. Genialnych solówek. No i co tam jeszcze ma świetna heavy metalowa płyta. Skelator rżnie hejwi aż miło, iskry lecą i nie wiem, czy to od muzyki, czy od skrzyżowanych mieczy? Są i trochę lżejsze kawałki, mające bardziej hard rockowy feeling w stylu niektórych kawałków Judas Priest, jak „Stand Up (For Rock And Roll)”, gdzie gardłowy nieźle imituje Halforda. Sami widzicie, że na „Death To All Nations” same plusy. I rzekłbym, cytując Ryszarda Ochuckiego, żebyście pamiętali, aby te plusy nie przysłoniły Wam minusów, ale jest jeden problem. Nie widzę tu żadnych minusów.

W końcu moje dziecięce marzenia się spełniły i Skelator wygrał bitwę. I zdaje mi się, że tych wygranych walk będzie coraz więcej. Tylko jak wszystkie nacje w końcu pomrą, to kto będzie następny? No przecież, że Eternia…

Ocena: 9,5/10

Tracklist: