Wydawca: Iron Bonehead Productions
Szybki rzut oka na label i już wiadomo czego się spodziewać. Po poprzednim materiale Profanation apetyt tylko mi wzrósł, wjechałem więc w te 26 minut muzycznej opresji od razu i luźniutko mogę dodać, że była to moja ulubiona premiera września. Głównie też dlatego, że zbyt wielu nie miałem na oku.
Tutaj nic nie zaczyna się na spokojnie, nie ma miejsca na pianinka, gitarki akustyczne i inne cipstwa, jest za to od razu soczysty kopniak w perineum. I tak już zostaje do końca. Brzmienie? Miód! 120% agresji? Obecne. Garść krótkich numerów, od których na mordzie od razu pojawia się grymas aprobaty? Oczywiście.
Cała płyta przelatuje szybko, bo przecież nawet nie dobija do pół godziny, pozostawia uczucie dzikiej satysfakcji i potrzebę kolejnej rundki. Nie wykluczam też, że mój optymizm bierze się z dość długiej przerwy od świeżych releasów, bo w tym roku szczególnie mało katuję nowości w całości, a chętnie za to wracam do płyt już mi znanych.
Albo też tak po prostu i zwyczajnie „Ultra-Noise Warfare” to płycina skrojona idealnie na miarę moich potrzeb. Dostaję tu taką srogą dawkę jaskiniowej łupaniny, tak chamskie jeb prosto w łeb, że w parę sekund schodzi mi skórka z pomidorka (malinowego!). Taki death to ja rozumię i szanuję. Tym, którzy pochłaniają takie gruzowisko na codzień, to pewnie i ta płyta nie zrobi większej różnicy. Ale tym, którzy zdążyli coś odpocząć, tutaj mogą znaleźć źródełko radochy.
Ciekawe jak wiele płyt człowiek puszcza w życiu bokiem, sprawdzi raz i zapomina, bo wiecznie tapla się w klęsce urodzaju? Chuj go wie. A za tydzień wyjdzie kolejne 50 albumów, normalna kolej rzeczy. Ja na razie po parę razy dziennie odpalam petardę Achtung w postaci nowego Profanation i jakoś tak lepiej się żyje.
https://profanationband.bandcamp.com/album/ultra-noise-warfare
