Wydawca: Aesthetic Death
Hmm, takie płyty to chyba nie dla mnie. Prosty chłopak, który chce usłysześć gitary, bas, perkusję, rytm, solo, melodię… nie za bardzo mam co szukać na krążku Goatpsalm. A myślałem, że będzie ciekawie.
No bo jak coś ma „Goat” w nazwie to od razu myślę „oho, będzie siarka i smoła i piekło i sam Szatan”. A tutaj może i dostajemy coś takiego, ale ja tego nie słyszę. Bowiem „Erset La Tari” to black ambient z przewagą tego drugiego członu. W zasadzie to nie ma tu wiele muzyki sensu stricto… numer pierwszy to powoli sączące się słowa, w których tle pobrzmiewają jakieś niepokojące dźwięki, chwilami jakieś gitarowe przestery. Dopiero w numerze drugim zaczyna się dziać coś, co mnie nie usypia, jakaś lekko orientalna akustyczna gitara zagra kilka taktów na tle ambientowych plam. A potem, w numerze trzecim dostajemy trochę mroczniejszą odsłonę ich twórczości, bo opartą o black metalowe gitary, które powoli lecz nieubłaganie suną ku słuchaczowi. Ale wiecie co? Na mnie coś takiego w ogóle nie działa, nudzi mnie i usypia. Może jestem ignorantem, albo może nie rozumiem tej „muzyki”? Ziewam kurwa tylko i czekam, czy coś ciekawego się stanie. Nic się nie dzieje, a opierając się na numerze trzecim – mogło to być całkiem fajne granie. Nie wiem, na ile moje porównanie będzie miarodajne, ale Goatpsalm kojarzy mi się z MZ.414 , którym zresztą zadedykowali ten krążek. Co nie zmienia faktu, że wieje z niego nudą.
„Erset La Tari” nie trafiło na swojego recenzenta, co nie zwalnia mnie z prawa oceny tej płyty. Biorąc pod uwagę ostatni kawałek na tym albumie, nie ocenię ich bardzo źle. Ale nie sądzę, bym wrócił kiedyś do tej płyty.
Ocena: 3/10
Tracklist:
01. Utuk – Xul
02. Bab – Ilu
03. Under The Trident Of Ramanu
