Kontakt: Haxan
Zasadniczo miało nie być wstępu, ale ktoś przypomniał mi, czy dokładniej – skleił osobę odpowiedzialną za Haxan z jego działaniami na scenie. Działaniami typu „be”. Otóż, zyskał on lata temu sławę Rip Offa. A początek jego kariery w tej ‘branży’, to rok 2005. Więcej na temat przeczytacie sobie w temacie na Masterfullu i tu. Każdy wyrobi sobie opinię i zastanowi, czy chce wspierać Haxan, czy też nie. Generalnie jebać ripoffów. Recenzja była napisana wcześniej i jej wypuszczenie, to wyłącznie moja decyzja, więc proszę tylko kulturalnie przypierdalać się do całej ekipy Chaosa.
Nieco ponad 31 minut zagranych i wyśpiewanych na jednym oddechu. Intensywny Black / Speed w który zwalnia rzadko (np. „Chrzest upadłych dusz”), tylko po to, żeby omamić słuchacza mirażem wytchnienia. W zasadzie to idealny krążek dla zabieganych recenzentów. Albo takich na etapie wypalenia. Bo tutaj na nich się nie trzeba silić. Porównania i inspiracje są jasne od pierwszego dźwięku. Mamy granie umocowane w latach osiemdziesiątych. Miłe zarówno dla półgłuchych starców Metalu, którzy na przekór zwyrodnieniu stawów, czują że mają do zrobienia jeszcze jedno pogo w swoim życiu, jak i młodych, co to znają czasy tylko z opowieści rodziców lub innych wujasów. Haxan składa hołd latom osiemdziesiątym w każdej sekundzie tego materiału.
Co do potencjalnych hitów koncertów, to stawiałbym na „Całun bezbożnika” i „Noc heretyków. Które to zresztą utwory są w zasadzie tożsame, zagrane na podobnym pomyśle. Dodatkowo dostajemy w bonusie cover Kata „Metal i piekło”. I w sumie tak sobie pomyślałem, że to najlepsze podsumowanie drogi, jaką obrał Haxan.
Jeśli szukacie w metalu, szerzej w ogóle muzyce ostępów odosobnienia, soundspejsów z fields recording, ale i kodowania elaboracyjnego chwiejącego posadami pojmowania świata, to trzymajcie się od tego materiału z daleka. Czeka Was bowiem szok poznawczy.
Dzisiejszą zabawę na opluwanie Boga wygrywa Haxan. Czy muszę coś jeszcze wyjaśniać?
Ocena: 7/10




