Clandestine Blaze „Consecration of the Blood”

Wydawca: Northern Heritage

Przyznam szczerze, z Clandestine Blaze nigdy jakoś szczególnie nie było mi po drodze. Wiem, że istnieje, wiem że jest otoczone kultem oraz, że Mikko Aspą straszy się małych trójstrzałkowców na squatach. Jednakże tegoroczny album, „Consecration of the Blood” z miejsca skradł me serce, bo jest to kawał pierwszorzędnego black metalu.

Wspomniany już „Consecration of the Blood” jest już trzynastym pełniakiem Clandestine Blaze. Kurde, sporo. Po takim czasie bywa, że twórca odpływa w całkowicie nowe rejony grania, lub popada w rutynę tworząc sztampę. Tymczasem w tej płycie czuć emocje. Silne, potężne i dotykające duszę. Mam zapisane obszerne notatki na temat każdego kawałka, którymi to chciałem się podzielić pisząc tą recenzję, ale zdecydowałem, że sobie to odpuszczę, ponieważ chcę zostawić Wam przyjemność samodzielnego odkrywania i przeżywania tej płyty. Rzecz jasna, nie zakończę tego tutaj. „Consecration…”, to kawał potężnego black metalu, w którym główną rolę grają riffy. Zimne, nienawistne oraz przesiąknięte północnym mrozem oraz ciemnością, co podlane jest solidną dawką perkusji oraz charczącym wokalem Aspy, który doskonale komponuje się z całokształtem muzycznym płyty. Tu i ówdzie wjeżdżają również nienachalne klawisze. Świetnie wplecione w utwory, często podbijające doznania dźwiękowe. Zajebiście mi robi, jak zróżnicowana jest to płyta. Mamy te czarcie hymny, tę nienawiść, by nagle nastąpiło przełamanie dokurwionym melancholijno-klimatycznym motywem. Zero ckliwej gejozy, zero wybicia z rytmu, tylko nagła zmiana nastroju. Coś niesamowitego.

Rewelacyjny album i w moim prywatnym rankingu zasługuje na miano płyty roku 2025. Wszystko jest przemyślane, dopracowane w każdym detalu oraz, co najważniejsze, zagrane z duszą. Pozycja obowiązkowa, kto nie słuchał ten luj i bej.