Wydawca: Devoted Art Propaganda
Pierwszy kontakt z recenzowaną dziś demówką mocno dał mi w kość, ale jakoś chciałem do niej wracać, bo debiutnacki wyziew Olesina nie chce wyjść z głowy.
Olesin jest świeżym tworem w polskim podziemiu, i jak przystało na porządnych piewców zagłady, zaczęli od krótkiej, bo trzyutworowej demówki. Sami siebie opisują, jako chaotyczny, bergmanowski black metal, co wyraźnie słychać. Kompozycje są krótkie, dzikie i jawią się raczej, jako muzyczny zapis delirium alkoholowego, bądź epizodu schizofrenii, niż standardowy black metal, co generalnie pasuje pod charakterystyczne cechy twórczości Szweda, jakimi były samotność, cierpienie oraz problemy psychiczne. Gitary smagają pojebanymi riffami, które mieszają się z krzyczącym, niezrozumiałym wokalem, w tle zaś perkusja napierdala, jak pijany żul butelkami w mur. Całość podlana jest też samplami oraz partiami klawiszy, które momentami proszą się o rozwinięcie, bo jest dobry potencjał, jak choćby w końcówce drugiego kawałka.
I tyle. To niewiele ponad sześć minut grania stanowiąca raczej przedsmak tego, co nadejdzie, więc na razie nie ma się nad tym, co rozwodzić. Muszę jednak przyznać, że o ile na początku prezentowany przez Olesin styl jawił mi się, jako przekombinowany, to jednak dłuższe mielenie tej demówki pozwoliło mi dostrzec jej potencjał. Warto się jej przyjrzeć, jak będziecie mieli okazję, bo może z tego powstać coś naprawdę dobrego. O ile nie przesadzą.
