Wormrot „Abuse”

Wydawca: Earache Records

Żaden tam ze mnie profesor od grind core’a. Prosty magister jedynie, a i to raczej niezwiązane z tematem. Ale co tam, dobry album chyba poznam.

No bo jeśli włączam krążek i momentalnie wpierdala mnie w ścianę – musi być dobre i mocne. Jak ze śliwowicą. Albo samogonem. Jak czujecie, że przepala Wam przełyk – znaczy mocne. A ten album jest mocny. Singapurski Wormrot w dwadzieścia minut zrzuca na słuchacza grindową bombę o nazwie „Abuse”. Ta z kolei składa się z dwudziestu trzech utworów. I każdy, kurwa każdy ma moc spirytusu.Panowie zapierdalają jak małe helikopterki, ale robią to tak, że mi się gęba cieszy. Bo ja w grind core’owej łupance nie lubię: nudy, jałowej napierdalanki i braku polotu. A na „Abuse” nie ma ani nudy, ani jałowej napierdalanki. Jest za to polot.  Trio śmiga z pomysłem, bo może trudno w to uwierzyć, ale poszczególne utwory różnią się od siebie, mają własne linie melodyczne (tak, to możliwe) i… zapadają w pamięć. A przy utworach trwających po kilkadziesiąt sekund to nie jest takie łatwe. Wormrot wplata do nich lekko punkową nutę oraz sporo nawiązań do muzyki Napalm Death czy Terrorizer. I tym mnie kupili. Bo w ogóle kupują mnie kapele opierające się na klasyce tego gatunku. Takie kawałki jak „Murder”, „Fuck… I’m Drunk!”, „Born Stupid”, „Good Times” czy w zasadzie każdy inny (poza „So Fierce for Fuck!?”, który jest za krótki, a w tym przypadku długość ma znaczenie) mają po prostu  niesamowitego powera, a do tego są autentyczne, jak te grane za starych dobrych czasów.

W „Samych Swoich” padło słynne zdanie: „Władek, nie wstydź się – płacz. Bo jak prawdziwy chłop płacze, to musi być święto.” No to analogicznie, jak grindowcy u mnie dostają taką ocenę, to coś mus być na rzeczy.

Ocena: 9/10

Tracklist: