Wydawca: Devoted Art Propaganda
Opowiem Wam pewną historię. W 2014 roku ukazał się materiał zatytułowany „Kiedy deszcz zaczął padać na zawsze”. To Sars, który postanowił się przesiąść z pociągu Duszę Wypuścił na linię Wędrowcy ~ Tułacze ~ Zbiegi. Czy znał cel tej podróży? A może był jak beatnicy? Nieistotne. Ważne jest to, że materiał stał się sensacją. Ten, który wszystko widział – Chaosvault – skinął łaskawie dłonią i bierzcie to wszyscy. A potem ruszyła lawina.
Pełne materiały „Światu jest wszystko jedno” i „Marynistyka suchego lądu” zwariowały ludzi na swoim punkcie. Winylowe wersje tych albumów były nieosiągalne. Łatwiej i taniej było kupić Peste Noire i Black Magic SS. Ba, do wydania CD „Światu jest wszystko jedno” potrzeba było aż trzech wydawców. Taki to był ciężar. Sars przywrócił światu Post Punk. Zespoły pojawiały się jak wizje po Parkopanie.
Najwięksi Polscy Internetowi Znawcy Muzyki zaczęli chełpić się znajomością takich – w ich mniemaniu zapomnianych – post punkowych projektów z Finlandii jak Motelli Skronkle, Sielun Veljet czy Keuhkot. Dlaczego akurat z tego kraju? Bo to brzmi elitarnie. No i dlatego, że tak podpowiadał RYM. Państwo recenzenci w końcu uzbierali sobie do kieszonek aparat pojęciowy, którym mogli szafować przy opisywaniu muzyki WTZ. I że niby mądrym i osłuchanym być. I wszystko układało się im i innym dobrze.
Tylko, że wtedy zespół wypuścił „Berliner Wulkan” i wszystko jebło. Sars, Stawrogin i Dominik (liryka) zrobili sobie wycieczkę po elektronice w duchu lat osiemdziesiątych. Rozpoczęła się panika. Audiofile na forach dla Starych Audiofilów (taka elektroda.pl tylko więcej jebania po amatorach) wypisali płaczliwe posty z prośbami o ustawienia i szpej. Nie chcieli zostać na suchej ziemi zresztą barachła, mieniącego się słuchaczami muzyki. Szok, ludzkie tragedie, wahania cen sezamu i związany z tym kryzys polityczny w Mjanma. Działo się.
Wtedy Panowie – Sars i Stawrogin – będąc w słowackich górach (za wywiadem w KnockOut) postanowili wrócić do domu. Zakończyć tę przygodę, wyciszyć rumor wokół siebie, odciąć się od tak znaczącego wpływu na świat. Nagrali płytę, która jest wszystkim co było w WTZ do tej pory, ale jednocześnie nie. Materiał podsumowujący – nawet dla nich – niezrozumiałą fascynację świata ich twórczością. Zasadniczo poboczną do tego w czym grzebią na co dzień. Powiedzieli ostatnie słowa i zamknęli ten rozdział. Zostawili swoich fanów (chuligani zawsze wierni!) z pustką. Tak, opowiem Wam pewną historię, która nigdy się nie wydarzyła.
Trochę nie wiem dlaczego Wędrowcy Tułacze Zbiegi nie zdobyli większego rozgłosu. Mierzonego nieco wyższą liczbą niż powiedzmy środkowa część tabeli ekstraklasy polskiego metalu. A zasługiwali na to. A może to właśnie był ich szklany sufit?
Jedna sprawa jeszcze na koniec. Kojarzycie koncepcję momentu w fotografii od Bressona? W uproszczeniu trzeba wiedzieć, kiedy nacisnąć spust migawki w aparacie. By złapać tę chwilę, która opowie historię.
Wiecie, takie idealne zdjęcie. Często zastanawiało mnie, co jest w tym ważniejsze. To co czuje fotograf? Czy jakie emocje zostaną dostarczane widzom? I trzecia sprawa, czy oglądający może wyobrazić sobie jak wygląda ta chwila u robiącego zdjęcia. Stoję na stanowisku, że średnio. I – już dobijam do brzegu – tak jest trochę z lirykami na „Powrocie do domu”. Mam wrażenie, że cała trójka tułaczy doskonale się przy nich bawi, bo wie co, jak i w jakim momencie powstała (tu z kolei artykuł w „Dwutygodniku” i opowieść o tym, jak powstał tekst do „Jak spalić wieś”). A co z tym ma zrobić słuchacz? Jego problem. I w tym też tkwi siła tego materiału.
Światło zgaszone.
Ocena: 10/10
Wanderers ~ Drifters ~ Runaways “The Road Home”
Let me tell you a story.
In 2014, a release titled “When the Rain Started Falling Forever” came out. It was Sars, who decided to switch from the train Duszę Wypuścił to the Wanderers ~ Drifters ~ Runaways line. Did he know where the journey was headed? Or was he like the Beatniks? Irrelevant. What matters is that the release became a sensation. The one who had seen it all – Chaosvault – graciously nodded his hand and said: take this, all of you. And then the avalanche began.
The full-length releases “The World Doesn’t Give a Fuck” and “Seafaring on Dry Land” drove people absolutely crazy. Vinyl copies of these albums were impossible to get. It was easier and cheaper to buy Peste Noire and Black Magic SS. Hell, it took three different labels to put out the CD version of “The World Doesn’t Give a Fuck”. That’s how much weight this thing carried.
Sars brought Post-Punk back to the world. Bands started appearing like visions after Parkopan.
The greatest Polish Internet Music Experts began boasting about their knowledge of supposedly forgotten post-punk projects from Finland such as Motelli Skronkle, Sielun Veljet and Keuhkot. Why Finland in particular? Because it sounds fucking elitist. And because RYM told them so. The reviewers had finally collected enough terminology in their little pockets to throw around when describing WTZ’s music. So they could sound clever and well-listened. And everything was going just fine for them and everyone else.
Until the band released “Berliner Vulkan”.
And everything fucking blew up.
Sars, Stawrogin and Dominik (lyrics) took a trip through electronic music in the spirit of the eighties. Panic broke out.
Audiophiles on forums for Old Audiophiles (basically elektroda.pl, only with even more shitting on amateurs) started writing tearful posts asking about settings and gear. They didn’t want to be left high and dry with the rest of the crap masquerading as music listeners.
Shock. Human tragedy. Fluctuations in sesame prices. And the political crisis that followed in Myanmar.
Shit was happening.
It was then that the gentlemen – Sars and Stawrogin – while staying in the Slovak mountains (according to an interview with KnockOut – “The End of the Bumming”) decided to go back home.
To end the adventure. To quiet the noise surrounding them. To cut themselves off from such a significant influence on the world.
They recorded an album that is everything WTZ had been up to that point, and at the same time isn’t.
A summation of a fascination with their work that was incomprehensible even to them. Something essentially peripheral to the things they were digging into on a daily basis.
They said their final words and closed that chapter.
They left their fans behind – hooligans, always loyal! – with nothing but emptiness.
Yes, I’m going to tell you a story that never happened.
I don’t quite know why Wanderers ~ Drifters ~ Runaways never gained greater recognition. Recognition measured by a number somewhat higher than, say, the middle of the table in Poland’s top-flight metal league.
They deserved it.
Or perhaps that was precisely their glass ceiling?
One more thing before the end.
Do you know the concept of the decisive moment in photography associated with Bresson? In simple terms, you need to know when to press the shutter. To capture that one moment that tells the story.
You know, the perfect photograph.
I often wondered what matters more in that moment. What the photographer feels? Or what emotions will be delivered to the viewers? And a third thing: can the person looking at the photograph imagine what that moment felt like for the person taking it?
I tend to think: not really.
And – I’m finally getting to the point – I think it’s somewhat the same with the lyrics on “The Return Home”.
I get the impression that the three wanderers are having a fucking great time with them, because they know what happened, how it happened and at what exact moment it came into existence (there’s also an article in Dwutygodnik and the story of how the lyrics to “How to Burn Down a Village” came about).
But what is the listener supposed to do with all of that?
That’s their problem.
And that, too, is where the strength of this release lies.
The lights are out.
