Wydawca: I, Voidhanger Records
Nie kojarzę zbytniego zainteresowania tym projektem w Polsce (chociaż mogło mnie ono ominąć). Widziałem bodaj ze dwie recenzje ubiegłego rocznego materiału „Dysmor”. Z nowym krążkiem pewnie nie będzie lepiej. A to sprawa wysoce niesprawiedliwa.
Venomous Echoes to jednoosobowy projekt, którego trzy ostatnie pełnowymiarowe materiały są sygnowane logiem I, Voidhanger Records. I już to powinno wzbudzić zainteresowanie. Jednocześnie dać Wam pewien kierunek w którym przyjdzie podążyć w czasie odsłuchu. Można powiedzieć jest dziwnie. Chociaż akurat to określenie obecnie jest a) nadużywane – przez muzyków do opisywania swoich dźwięków, b) tak w zasadzie jest na tyle rozległym polem, że mieści sztukę niezależnie od – oczywiście postrzeganego indywidualnie – stopnia „weird”.
Elementem podstawowym jest tutaj black / death lub jak kto woli poczerniony śmierć metal. Odpowiedzialny za projekt Ben Vanweelden sprawnie pływa sobie między technicznym brzegiem a klasycznym podejściem. Czytać – czuć między innymi Morbid Angel. Nie wychodzi to jednak poza standardowe przymiotniki opisujący takie granie. Ale tylko, że to jedna część tego, co usłyszycie na tym albumie. Zdecydowanie ciekawiej robi się, kiedy Wasze uszy zostaną przejęte przez cześć elektroniczną. W rozumieniu sampli, syntezatorów i innych VST. Ben Vanweelden, chociaż dla sprawiedliwości dodam, że według RYM na tym materiale pomagał mu Stephen Knapp – nie wiem w jakim stopniu – nie będę wymyślał, bardzo dobrze czuje się w takiej estetyce.
Wróćmy do elektroniki. Czego tutaj nie ma… Jest synth horror (tak go sobie tutaj określę). Początek „Mater”. Zresztą utwór ten przechodzi później w akustyczno – samplową część, która wywołuje u mnie skojarzenia chociażby z Abigor z połowy lat dziewięćdziesiątych. Mamy również coś, co można podpiąć pod dark ambient, zdarza się i minimal. Plus sample z gatunku „skąd ja to znam”. Tutaj na myśli intro i motyw przewijający się przez pierwszy utwór. Zresztą, w moim odczuciu najlepszy.
I o ile razem z metalowym kośćcem, tworzy ona interesującą całość, to właśnie na całą elektronikę zwróciłbym tu szczególną uwagę. Czy jest to materiał wart uwagi? Tak.
Ocena: 7/10
Zakup Venomous Echoes „Ŋvęŧş: Violator of Mater”
I don’t recall there being much interest in this project in Poland (although I may simply have missed it). I saw maybe two reviews of last year’s Dysmor. With the new record, things probably won’t be much better. And that’s highly unfair.
Venomous Echoes is a one-man project whose last three full-length releases have come out through I, Voidhanger Records. That alone should get your attention. At the same time, it should give you some idea of the direction you’ll be heading in once you press play.
You could say things get weird. Although „weird” these days is a) overused – especially by musicians describing their own sounds, and b) such a broad category that you can fit pretty much any kind of art into it, depending, of course, on your own individual threshold for „weird”.
The foundation here is black/death metal, or blackened death metal if you prefer. Ben Vanweelden, the man responsible for the project, moves comfortably between the technical end of things and a more classic approach. Read: you can feel Morbid Angel in there, among others. On its own, though, it doesn’t really take us beyond the usual adjectives used to describe this kind of music.
But that’s only one part of what you’ll hear on this album.
Things get considerably more interesting when the electronic side takes over your ears. Samples, synthesizers and various other VSTs. Ben Vanweelden – although, to be fair, according to RYM Stephen Knapp also helped out on this record; to what extent, I don’t know, and I’m not going to make things up – has a very good feel for this kind of aesthetic.
Back to the electronics. What isn’t here…
There’s synth horror – that’s what I’m going to call it here. The beginning of Mater, for example. The track later moves into an acoustic/sample-based section that brings to mind, among other things, mid-’90s Abigor. There’s also something you could file under dark ambient. Minimalism turns up as well. Plus samples of the „where the hell do I know this from?” variety. I’m thinking in particular of the intro and the motif running through the first track.
Which, incidentally, is the best one here, as far as I’m concerned.
And while all of this works with the metallic skeleton to create an interesting whole, it’s the electronic side that I’d pay particular attention to.
Is this a record worth your time?
Yes.
