Wydawca: Lifeforce Records
W nocy śniło mi się, że wypadły mi obie przednie górne jedynki. Stwierdziłem, że to muzyka Teethgrinder daje mi znak, żebym ją wreszcie kurwa zrecenzował.
A może przez przypadek włączyłem w nocy „Dystopia” – najnowszą płytę Holendrów, dostałem strzała w ryj i w ten oto sposób pomniejszył się stan liczebny w uzębieniu? Nie wiem. Ostatnio generalnie sporo grindcore’a słucham i jakoś mi z tym dobrze. To taka spoko muzyczka na lato. W przypadku tego albumu jest podobnie. Dostajemy tutaj dziesięć wściekłych kompozycji, na podkręconej szybkości – z rozwrzeszczanym wokalem i brzmieniem przycrustowanym ohydą. Generalnie po części osadzona jest ta płyta w klasyce, ale też słychać że zespół zdaje sobie sprawę z tego, iż mamy jednak 2022 rok i bezmyślne powtarzanie po inicjatorach gatunku nie zawsze jest dobrym rozwiązaniem. Efektem tego jest właśnie „Dystopia” – płyta łącząca klasykę z aktualnym podejściem do grania muzyki. Nieźle to wychodzi koniec końców – krążek przelatuje w ekspresowym tempie, riffy rachują Wam żebra, perkusja siniaczy ciało, a rozwrzeszczany wokal upokarza. Czuć u Teethgrinder jakąś pierwotną agresję. Osobiście trochę żałuję jednak, że kapela poszła w stronę różnych sampli i deklamacji przed niektórymi utworami, co zdecydowanie wyhamowuje impet tego albumu w pewnych momentach, szczególnie gdy chciałoby się, aby ta brutalność uderzała bezpośrednio. Ale i tak nie jest źle i słuchając tego albumu jestem ukontentowany.
I w ogóle to szkoda, że nie słyszałem wcześniej o tym zespole, a co dziwne – nawet na Metal Archives ich nie ma. Dlaczego? Oto wielka tajemnica wiary.
Ocena: 7/10
