Wydawca: Fallen Temple

Jesień w pełni, to wypada wprawić się w ciężki, grobowy nastrój. Naprzeciw takim potrzebom wychodzi hiszpańskie Deprive. I robi to całkiem dobrze.

Jak już wspomniałem Deprive wywozi się z Półwyspu Iberyjskiego, i jest to solowy projekt niejakiego Eruna – Dagotha. Facet udzielał się w tylu kapelach, że mógłby pół hiszpańskiej sceny obdzielić, tym bardziej, że to nie jest żaden debiut, a czwarty już pełniak tego projektu, który istnieje od 2013 r. I to słychać.

„The Archaic Summoning”, to krążek wypchany po brzegi ciężkim, bezlitosnym śmierć/doom metalem, w którym główną rolę odgrywają ciężkie, niczym żywot ludzki, riffy podlane gęstym, właściwym do tego typu grania, wokalem. Chwalę. Perkusja skitrana jest z tyłu nieco, ale nie stwierdzam żadnej chujni, do tego tu i tam przewijają się lekko klawisze, choć tych mogłoby w ogóle nie być. To chwalenie rozciąga się na cały element metalu śmierci, który dominuje w pierwszej połowie. Już otwierający kawałek, to istna miazga riffów, by drugi wjechał z dziarskim tempem, aż nóżka tupie. Elementy doomu, tam jak najbardziej są i to dobrze wkomponowane, krusząc kości potężnymi zwolnieniami. Nie jest to może poziom Fossilization, ale ja nie narzekam. Sytuacja trochę się zmienia w drugiej połowie płyty. Wjeżdża takie „Voices Beneath the Abyssmal Grave”, gdzie są elementy melodycznego doomu, jakby melancholii, tyle, że na usta ciśnie się „co do kurwy”. Immersja w ciężar i nihilizm gdzieś znika, nieładnie. Co prawda następny kawałek pięknie to nadrabia, ale niestety wieńczący ją już „A Hollow Serpent Crown” jest już znów regresem z jakimiś melodycznymi pierdoletami na jego końcu. No kurwa, tak dobrze żarło i zesrało się. Na szczęście wlatuje jeszcze kawałek bonusowy „De Vermis Mysteriis” i jst znów dobrze, ale te dwa wymienione przeze mnie dają dziwne poczucie, że wena potrafi wędrować w niebezpieczne rejony.


Trochę pomarudziłem, ale „The Archaic Summoning”, to dobra płyta. Mimo tych dwóch zgrzytów powinna zadowolić każdego, kto łaknie solidnego death/doomu. Polecam!

Bart
781 tekstów

Piękny, dostojny inteligent. Miłośnik jadła, tynktur i gór, któremu wydaje się, że umie pisać.

Morbosatan „Morbo, coca, Satán”Recenzje

Morbosatan „Morbo, coca, Satán”

OracleOracle12 listopada 2026
Starless Void „Mors Certa, Hora Incerta”Recenzje

Starless Void „Mors Certa, Hora Incerta”

OracleOracle11 listopada 2026
Sathanas „Hand of Armageddon”Recenzje

Sathanas „Hand of Armageddon”

OracleOracle10 listopada 2026

Skomentuj