Ach… Osmose Production, label, który wydał płyty Samael, Impaled Nazarene, Marduk… Sprawdzę więc ten Deathcode Society, skoro wydaje ich taka marka…
O Szatanie, o kurwa! Jakim cudem oni znaleźli się pod skrzydłami Herve’a?! Jakie mają na niego kwity? Muszą być grube, skoro zdecydował się sygnować swoją logówką drugą już płytę tego zespołu. Wyobraźcie sobie mariaż symfonicznego black metalu z melodyjnym death metalem i elementami (ale mocno wgryzającymi się w pamięć) progresywnego metalu. Już czujecie niestrawność? Ja tak.
Straszna jest ta płyta. „Unlightenment”, bo tak jest zatytułowana, została przeze mnie przesłuchana trzy razy i na więcej nie mam siły. Tak naprawdę, znajdziecie na niej wszystkie klisze obowiązujące w każdym z wymienionych przeze mnie gatunków, będących składowymi tego albumu. Napompowane do granic wytrzymałości symfoniczne klawisze, melodyjne, ocierające się o metalcore wokale w refrenach oraz dziwne swetrowe motywy gitarowe. Najebane wszystkiego na grubo i nie wiem w sumie po co i dla kogo. Nie potrafię wyobrazić sobie entuzjasty tej muzyki – no chyba, że nagle ten całe northerncośtam dostałby ich winyl jako promo, wówczas pewnie by się rozpływał w zachwytach.
Czy są na tej płycie jakieś plusy w takim razie? No moim zdaniem, od biedy, jeśli zostawiłby tylko te symfoniczno black metalowe elementy, jakoś by się to obroniło, przynajmniej w konfrontacji z fanami Septicflesh czy Cradle of Filth, a tak… Okładka też ni chuja mi jakoś nie pasuje. No czas trwania powyżej pięćdziesięciu minut też dupy nie urywa, bo na moje ucho jest tego zdecydowanie za wiele.
Jestem na nie. „Unlightement” to jakiś potworek, muzyka nie dająca się słuchać na poważnie. Ale może mylę się – czekam więc na kontrargumenty.
Ocena: 3/10
