Biały Viteź „Odejść by wiecznie żyć”

Wydawca:  Eastside 

Nie chce mi się wymyślać wstępu. Zresztą nie ma co przedłużać i tak materiał ten czekał parę miesięcy na recenzję i uwaga – wcale nie z winy szanownej redakcji. Sporo minęło od pierwszego kontaktu do momentu, gdy dostałem płytę.

A to nie był koniec „problemów” tego materiału . Albo ja dostałem jakąś chujową wersję, albo gitary „pierdzą”. Jest to tak wkurwiające, że musiałem go słuchać bardzo cicho. Zacznę od psioczenia W ogóle całe brzmienie leży i kwiczy. Przede wszystkim jest płaskie jak sąsiadka spod siódemki. To niestety w przypadku muzyki, które dane nam tutaj słyszeć, jest sporą wadą. Mamy do czynienia z pagan/folk metalem. Nienachalnym i fajnie zagranym. Tak na „starą” modłę”. Żadnego gównianego kopiowania Korpiklaani czy innego Finntrolla, co w tym smutnym kraju jest obecnie normą. Kontynuując kwestię porównań, to jest tak, jak kiedyś było. Trochę śmiesznie, trochę strasznie. Przy słuchaniu tekstów parę razy zęby w krzywym uśmiechu wystawiłem. „Strasznie” jest w sytuacji, gdy wchodzą chórki. Bez problemu wyłapiecie, kiedy to zgrzyta. Niektóre z pomysłów na dźwięki też nie do końca mi pasują, żeby nie powiedzieć, trącą naiwnością. W ogólnym jednak rozrachunku całkiem fajnie to buja. Parę koncertowych „momentów” na tej płycie też się znajdzie. Biały Viteź nie unika patosu, co – i to jest ciekawe – wcale nie brzmi on  groteskowo. Wracając jeszcze na koniec do brzmienia. Myślę, że gdyby nad nim popracować, to odbiór tego materiału byłby dużo więcej niż „zadowalający”.

„Odejść by wiecznie żyć” to materiał z adnotacją: tylko dla fanów gatunku. Reszta nie ma tutaj czego szukać.

Ocena: 6,5/10

Tracklist:

01.Kiedy wiatr rozwieje prochy
02.Odejść by wiecznie żyć
03.I runą krzyże
04.Płacze moje serce
05.Mój ślad na tej ziemi
06.O imię me pytaj wiatru
07.Ponieś rzeko ma
08.Vindafrelsi
09.Do słońca
10.Ojcowizna