Be Persecuted „End Leaving”

Wydawca: No Colours Records

Skoro obecnie większość światowej produkcji przenosi się do Chin, to nie dziwić powinien fakt, że i tam można natknąć się na metalową hordę.

Niby nie powinien dziwić, a jednak… Do Be Persecuted podszedłem z pewną dozą zaciekawienia, przeplatanego z nieufnością co do drugiego opusu Chińczyków. Wszak w telewizji wciąż nam mówią, że w Kraju Środka jest bieda i nie ma co jeść (z wyjątkiem finansjery), więc obawiałem się o brzmienie jak i o poziom. Wiedziałem, że trio porusza się na black metalowej niwie, , zaś żyletka z okładki jedynie ukierunkowała moje podejrzenia odnośnie nurtu w czarnym metalu. Bingo! Be Persecuted podąża ścieżką wydreptaną swego czasu przez Burzum z jednej strony, ale i na przykład przez Forgotten Woods czy Abyssic Hate z drugiej. Tym razem nie będziemy więc chwalić Szatana, ale raczej użalać się nad marnym ziemskim żywotem. I biję się przy tym w piersi, bo spodziewałem się brzmienia przypominającego odkurzacz, podczas gdy chińscy black metalowcy mają najnormalniej w świecie dobry sound. W odróżnieniu od ich przodków, Be Persecuted na „End Leaving” prochu nie odkryło, bo wszystko mieści się tutaj w standardzie depresyjnego blacka: powolne, posępne riffy ze śladowymi jednostajnymi, acz całkiem melodyjnymi przyspieszeniami, kilka akustycznych wstawek, jakieś smutne sample (vide burza) i typowy rozwrzeszczany i histeryczny wokal. Mimo to moje odczucia względem tej muzyki są takie, że Be Persecuted bardziej wpada w taką melancholijno – smutną atmosferę, niż prawdziwie samobójczy, depresyjny klimat. Co nie zmienia faktu, że „End Leaving” jest szare, bure i ponure. Z tym, że trzeba w tej muzyce siedzieć, bo przypuszczam, że fana innych dźwięków Chińczycy po prostu uśpią.

Osobiście mam innych faworytów, jeśli chodzi o depresyjny black metal, ale doceniam samozaparcie zespołu, bo pewnie łatwo im nie jest. Ale obiektywnie rzecz biorąc, serca mego czarnego nie podbili. Po prostu okej.

Ocena: 7/10

Tracklist: