Po fenomenalnym dwudniowym feście w maju we Wrocławiu bilet na listopadową odsłonę Death is not the End kupiłem w zasadzie w ciemno. To znaczy wydawało mi się, że kupiłem, bo dzień przed imprezą przeszukałem wszystkie możliwe poczty i okazało się, iż tylko miałem mocne przekonanie o zakupie. Ale żyłem tym eventem przez pół roku.
Ostatecznie zaopatrzony w bilet wyruszyłem we wtorek nad rano, by jeszcze na Mazowszu pozałatwiać sprawy służbowe, a dzień 10 listopada zwieńczyć śmierćmetalową ekstazą w kilku różnych odsłonach.
Warszawy nie lubię – nie lubię miast, gdzie z jednego końca na drugi koniec jedzie się tyle co z krańca Podkarpacia na drugi kraniec. Jestem wieśniakiem najwyraźniej i tyle. Stołeczne korki, powodowane nad wyraz gęstymi stłuczkami i wypadkami skutecznie uniemożliwiły mi dotarcie do VooDoo na czas, przez co całkowicie przepadł mi występ Purulentum. Natomiast zameldowałem się na kilka chwil przed tym, jak węgierski Vér wszedł na scenę. Grupa znana mi z niewydanego jeszcze debiutu „A féreg pusztulása” była dla mnie ważnym punktem tego wieczoru. Młode kolesie w starych ciałach póki co na koncie mają tylko jedno demo. Set ich trwał około pół godziny a przez ten czas uraczyli nas oldschoolowym death metalem z prawdziwego zdarzenia. Słychać u nich echa Pungent Stench, wczesnego Death czy Masacre, a chwilami nawet Mortician. Wizualnie na scenie również prezentowali się jak wyciągnięci z 1989 roku, a wokalista i jego bokobrody mógłby stawać w szranki z Lemmym. Budapesztanie odjebali bardzo energetyczny set, zagrali może z osiem numerów, podczas których bawiłem się przednio. To jest stara szkola metalu śmierci jaką lubię. Po koncercie udałem się na merch licząc, że może jakimś cudem debiut będzie już do kupienia, no ale niestety, trzeba poczekać.
Zespół numer trzy to amerykański Noroth. Tych to ja już nie znałem, ale po tym co usłyszałem na scenie – koniecznie zapoznam się z ich twórczością. Trio zaprezentowało się jak Morbid Angel z 1988 roku, szczególnie basisto – wokalista Biaggio. Natomiast muzycznie bliżej im było raczej do brytyjskiej szkoły grania – coś jakby bardziej diaboliczne wcielenie Bolt Thrower. Ich numery były ciężkie i przetaczały się przez publikę jak walec, ale taki najeżony kolcami (wiecie, jakby go Rok namalował). Trudno mi powiedzieć, z czego składał się ich set, bo przed koncertem byli dla mnie totalnie nieznani, jak już zaznaczyłem, ale zabrzmieli i wypadli niemal tak samo dobrze jak ich poprzednicy. Ja natomiast obiecuję sobie nadrobienie zaległości.
Po Noroth udałem się na rekonesans, zbicie kilku piąteczek a potem smętne sączenie piwka 0%. W tym czasie na scenie instalowali się młodzi Norwegowie z Nedgravd. Tych akurat sprawdziłem sobie przed wtorkowym wieczorem i miałem wobec nich wygórowane oczekiwania, bo ich jedyne wydawnictwo zatytułowane „Ascension” to ponownie kawał wysokiej jakości death metalu z mocnym diabolicznym piętnem. Jeśli chwilami kojarzyła Wam się ich muzyka z wczesnym Deicide czy Necrovore, a nawet death metalowymi latami Darkthrone i zwolnieniami pod Incantation, a do tego lekkim dotykiem paskudnego black metalu – jesteście w domu. Nedgravd było kolejnym hordem w tym lineupie, który rozjebał swoim koncertem system. Mimo, że zespół zagrał w okrojonym składzie, bo jeden z muzyków musiał być w szkole, czy coś. Przez co chwilami brakowało tej drugiej gitary – w pełnej krasie Nedgravd to dopiero musiało być coś. Oczywiście znów po secie poleciałem na merch i rozminąłem się z marzeniami – ponoć przywieźli całe trzy sztuki debiutanckiej płyty. No, mistrzowie biznesu, nie ma co. Poszedłem topić smutki w Kormoranie 1/100.
Kolejny zespół i tu niespodzianka – zamieniono kolejność i w miejsce Strychnos, który nie zdążył się stawić na miejsce wskoczyło polskie Doombringer. Nie ukrywam, gdy wybrzmiała ta nazwa na plakacie, byłem już przekonany, że odwiedzę stolicę. Nie widziałem ich dotąd na żywo, a że z płyt jest to wspaniały zespół – no to co ja Wam dużo będę mówił. Zresztą chyba nie tylko dla mnie był to najbardziej wyczekiwany zespół, bo pod sceną zdecydowanie się zagęściło. Generalnie klub był praktycznie wypchany, no ale piątek we wtorek ma swoje prawa. Dobra, Doombringer na scenie – wszyscy na czarno, poza Medium Mortemem, który tradycyjnie w białej koszulinie, objebany kośćmi oczywiście do pasa. Gość, który może i wygląda jak Satanistyczny Jerzy Kryszak, jest jednym z najlepszych frontmanów na scenie w ogóle od razu złapał zgromadzonych za jajca. Zaczęli chyba od „Children to Moloch” i generalnie polecieli przez wszystkie trzy albumy (nie jestem pewien czy wybrzmiało z demówki „Abhorrent Dreams” czy się przesłyszałem). Wypadło to kurewsko diabelnie, Mortem wił się na scenie, machał banią jak pojebany i generalnie wprowadzał w muzykę Doombringer tak potężny pierwiastek szaleństwa (dla Diabła oczywiście), że obdzieliłby tym tuzin innych wykonawców. Z nowej płyty na pewno poleciało „The Semen of Devil is Cold” i „Plane of Wonder”, do tego usłyszeliśmy również „Stupor Infernal” – przyznaję, że zestaw był doprawdy znakomity.
Po fenomenalnym koncercie Doombringer pora na zaczerpnięcie powietrza spoza Sali i pogawędki w oczekiwaniu na kolejny zespół, czyli spóźnialski Strychnos. Nie wiem dlaczego, ale ubzdurałem sobie, że ich znam i że są chujowi – koniec końców doszedłem do wniosku, że pomyliłem ich z innym zespołem o podobnej nazwie. Duńczycy wcale nie wypadli chujowo – trio z corpse paintami i oblane posoką wzięło scenę szturmem. Ja natomiast mam co do ich koncertu mieszane uczucia – zabrzmieli naprawdę dobrze. Numery mieli ciekawe – to kolejna kapela, z którą wcześniej nie miałem do czynienia. Natomiast trochę sprawę kładły wokale w kilku momentach… Szczególnie że pisząc te słowa sprawdzam sobie wyrywkowo ich dyskografię i z płyt zabrzmiało to zdecydowanie lepiej. Obejrzałem z ¾ ich występu i ewakuowałem się pod wejście do sali, szczególnie że gawiedź była coraz bardziej porobiona w młynie i zaczynała mnie wkurwiać tym wypierdalaniem się o swoje sznurówki i przewracaniem na moją skromną osobę. Pod koniec koncertu czmychnąłem po kolejną zeróweczką i już nie wróciłem na salę.
Dopiero na ostatni zespół wieczoru, czyli Drawn and Quartered wbiłem z powrotem. Amerykanów znam, nawet coś tam chyba mam na półce, ale nie mogę powiedzieć, bym był jakimś wielkim fanem twórczości tych, było nie było, weteranów. No ale skoro już byłem, to rzuciłem okiem – sam koncert był spoko, ale znów, jakoś nie mogłem się przemóc do większych zachwytów. Może to już zmęczenie (wybijała mi dwudziesta godzina bez snu), może fakt jechania na zerówkach i redbullach – ale po trzecim utworze stanąłem sobie w holu i patrzyłem na gig wyświetlany na telebimie. Po chwili dołączył do mnie Wojtek i podjęliśmy męską decyzję by zrobić miejsce w samochodzie i poczekać na resztę ekipy, która wracała z nami do Rzeszowa. No – jeszcze wymieniliśmy żarówkę w samochodzie. Jakby ktoś pytał, ilu metalowców potrzeba do wymiany żarówki – trzech. Jeden świeci, drugi wymienia i przeklina a trzeci marznie.
Podsumujmy więc – wspaniały był to koncert. Dużo znajomków, dużo dobrej muzyki. Tomek, Artur, Grzesiek i reszta po raz kolejny rozjebali system. No i zespoły – genialny koncert Doombringer, świetny Ver (dla mnie czarny koń festiwalu), bardzo dobre występy Noroth i Nedgravd… Bawiłem się przednio. Ja już wiem, że bilet na majową, piątą odsłonę Death is not the End biorę w ciemno.
Zdjęć nie ma, bo trzymałem ręce w kieszeniach.
