Wydawca: Under the Sign of Garazel Productions
Garazel może nie ma jakieś dużej ilości zabójczych strzałów w swoim wydawniczym katalogu, ale obraca się wokół estetyki, które jest gdzieś tam bliska mojemu lodowatemu sercu. Do tej pory w zasadzie poza jednym krążkiem jakoś się specjalnie nie przypierdalałem. Dzisiaj się to zmieni.
Debiutanckiego pełnowymiarowego materiału Witch Head Nebula słuchałem już dobre kilkadziesiąt razy i wciąż nie widzę powodu dla którego warto byłoby zatrzymać ten krążek w swojej kolekcji. Black metal proponowany przez ten projekt jest suchy i nudny jak „wikipediowa” definicja IC 2118 (Mgławica Głowy Czarownicy). Szczerze powiedziawszy dawno nie słyszałem tak nijakiej i ciągnącej się w nieskończoność płyty w przypadku której na palcach jednej ręki mogę wskazać ciekawe momenty. W sumie to wystarczą dwa. Część utworu numer pięć (bez tych chujowych i sztucznych śmiechów na końcu). Drugi moment to rozlegająca się cisza po ostatnim kawałku.
Nieważne czy muzyka przyspiesza, czy zwalnia (jak chociażby w Krzyku numer 6) jest tak samo bezpłciowo. W zasadzie w czasie słuchania tego materiału już tak po 2 wałku kiełkuje w głowie myśl „Po co?”. W momencie, gdy wybrzmiewa 46 minuta i 32 sekunda, przybiera ona postać wściekle migoczącego napisu „Na chuj mi tracić na to czas”. Muzyka to jedno. Ale mamy jeszcze wokal. Który pasuje tutaj jak Cyganowi mydło. A do tego jest jeszcze bardziej nijaki i nudny niż muzyka. I przelewanie na słuchacza swoich myśli w języku ojczystym wyraźnie wokaliście nie służy. Co słychać.
Nawiązując do trailera jednego z lepszych filmów Sci-Fi: w próżni nikt nie usłyszy tych krzyków. Na Ziemi mało kto powinien.
Ocena: 3/10
Tracklist:
01.Krzyk I
02.Krzyk II
03.Krzyk III
04.Krzyk IV
05.Krzyk V
06.Krzyk VI
07.Krzyk VII
