Wydawca: Under the Sign of Garazel
Jestem jak ten Lis, czy inny Żakowski. W żadnym wypadku nie zarabiam tyle. Mowa raczej o tym, że tak jak oni najpierw włażę do dupy, a potem mówię, że jednak się zawiodłem. Czuję z której strony zaczyna wiać wiatr historii. Oni zawiedli się na Tusku, ja na Turpiście.
Przyznaję i potwierdzam, że pierwszy album mi się podobał i wciąż podoba. Konfrontowałem go zresztą z „Turpistycznymi wizjami końca”. A zrobiłem to dlatego, że pierwsze odsłuchy dwójki Turpisty, wprawiły mnie w poczucie „kurwa, nic mi nie dryga”. Może to starcze, a może tylko wydawało mi się, że jedynka mnie wyrwała do tańca?. Włączyłem i potupałem sobie.Dobrze pamiętam – podoba mi się dalej. Gdzie więc szukać problemu? Może człowiek mniej odporny na zmiany, zastały, bym rzekł. No bez wątpienia, Panowie wykazują progres w komponowaniu. Album ten wydaje mi się być zdecydowanie bardziej dojrzały, co jest przecież procesem naturalnym. Panowie wysunęli głowy z piwnicy i to słychać również w dźwiękach i przede wszystkim brzmieniu. To też w pewien sposób posunięcie logiczne, dążące za rozwojem muzyki i muzyków. Wszystko to jednak nic dla mnie. Nazwijcie to gumowym uchem, chwilowym kaprysem zblazowanego i podstarzałego recenzenta, chujowym nastrojem, ale nie zmieni to faktu, że jedynka zapadła w pamięć, a dwójka z niej wypadnie. Słuchając tej płyty mam takie wrażenie, że chłonę muzykę, która się z niej wyłaniaja, robię to łapczywie, bo to jednak czarna sztuka, przychodzą ostatnie dźwięki… i nic. Mówiąc mniej obrazowo, ta płyta nie zakończy jednej rewolucji i nie wywoła drugiej. Mam wrażenie, że pozostanie w grupie tych „średnich nieco lepszych”. Płyta nie jest słaba, ale brakuje jej czegoś co pozwoli ją zapamiętać.
Liczę na poprawę, albo na aparat słuchowy.
Ocena: 6/10
Tracklista:
01. Turpistyczne Wizje Końca
02. Choroba I
03. Obserwator Nie z Tego Świata
04. Ostatnia Posługa
05. Choroba II
06. Śmierć – Wyzwolenie
07. Belial (Morsun Diaboli cover)
