Trinakrius „Inquisantism”

Wydawca: PsycheDOOMelic Records

Przeglądając listę pozycji do recenzji wzrok mój padł na płytę włoskiego Trinakrius. „Czemu by nie?” – pomyślałem. W końcu „Inquisantism” przeleżało sporo czasu w oczekiwaniu na swoją porcję krytyki, tak więc najwyższa pora, by się za nią zabrać.

„Inquisantism” to demówka (dość stara, bo z 2004 roku, a teraz wznowiona), na której znajduje się łącznie jedenaście utworów. Z tym, że jest to właściwie pięć oryginalnych utworów z wokalami po angielsku, pięć z wokalami po włosku, a także cover Judas Priest. Trinakrius porusza się natomiast w klimatach, które ogólnie określić można jako klasyczny doom metal. Z tym, że raz opierający się o twórczość Candlemass, kiedy indziej z kolei o patenty Black Sabbath. Do tego w takim „Intrinakrius” słychać wpływy My Dying Bride (bardzo wolny utwór, z ponurym klimatem). W niektórych miejscach Trinakrius używa organów, które potęgują lekko podniosłą atmosferę tego krążka, co fajnie wypada. Plusem jest też dobry wokalista, którego barwa głosu przypomina Grubego ze Świecznika, a najbardziej w momentach, gdy teksty wyśpiewywane są w języku Elżbiety II. W ogóle fajnie się słucha tych panów z Trinakrius, ale tak na dłuższą metę dochodzę jednak do wniosku, iż na „Inquisantism” czasem zanika moc, a jej miejsce zajmuje lekka monotonia. A to nigdy nie wpływa pozytywnie i powoduje, że z mniejszą przyjemnością sięga się po daną płytę. Jednak nie aż tak, by z „Inquisantism” zrobić sobie antyradar na lusterko w samochodzie. Bez przesady, to tylko kilka momentów, reszta jest w porządku.

To mamy Trinakrius za sobą. Dobra płyta, w sam raz dla fanów heavy/doom metalu, choć z drugiej strony, w sklepach pojawiły się właśnie nowe albumy Candlemass czy Heaven And Hell, więc zdaje mi się, iż dla większości wybór jest oczywisty. Mimo wszystko, można się Włochami zainteresować.

Ocena: 4/6

TRacklist: