Kontakt: Mord
Długo się zastanawiałem jak zacząć tę recenzję. Zwyczajowo to materiał „pisze” pierwsze zdania. Tylko, że w tym wypadku musiałoby być to coś do bólu przewidywalnego. Ot na przykład „kochane metale przed Wami Death Metal”.
Ha i w sumie mogę skończyć recenzję. No dobra z kronikarskiego obowiązku należy jeszcze dodać, że mamy tutaj Floryda Death Metal. Panowie z Kejosa, słysząc, co będę recenzował nie wypowiadali się zbyt pochlebnie o zespole Mord. Najłagodniejsze określenie to „kwadratowe granie”. No jak to Death Metal, więc co się dziwić. W sumie jest to co ma być. Jest brutalność (chociaż mam wrażenie, że brzmienie mogłoby bardziej soczyste). Są solówki. Bez przesady, bez specjalnych flażoletów, ale są. Co jeszcze? A. No jest w tym ich death metalu trochę grania technicznego. Czy buja głowa? No tak. To death metal – zwykle buja. Teksty? Śmierć, zabijanie, patologia i tak w koło Macieju. Czy materiał Mord jest oryginalny? Ani kurwa milimetra. Czy dobrze się tego słucha? Wiecie co, zaryzykuję pewną tezę. Jeśli, tak jak ja, macie w dupie Death Metal, omijacie go łukiem, to Wam siądzie. Dlaczego? W ramach odstępstwa, od tego w czym zwykle maczacie uszy. Oczywiście – ktoś powie, czemu nie leaders a followers? Jeśli macie tak powyżej 40 lat, bujacie na wszystkie koncerty metalowe w okolicy, słuchacie każdej lokalnej kapeli, kupujecie rodzime death metalowe projekty – to też jest dla Was. Nie będziecie w stanie obiektywnie ocenić. Być może nawet chcielibyście coś Mord wytknąć, ale przecież kochacie death metal.
Panowie – patrząc po twarzach – swoje przeżyli. Nie chcą – tak mi się wydaje – niczego udowadniać. Ot, mają zespół, zagrają sobie jakiś koncert, może nawet organizm pozwala jeszcze zostawać na afterach. I niech sobie idą tą drogą. Nigdy się nie spotkamy, na koncert bym nie poszedł. Natomiast uczciwie mogę napisać, przesłuchałem materiał kilkanaście razy i napisałem co nim myślę. Dla mnie 6 na 10.
