Wydawca: Inferno Records
Jeśli w miarę śledzicie Kejosa, a do tego bywali w świecie jesteście, to wiecie co następuje. A) jaki rodzaj łojenia preferuje Inferno Records. B) Nie wydają gówna. Wy dalej czytać nie musicie – wiecie co jest dalej. Chwalę. Jeśli jednakoż nie spełniacie warunków z pierwszego zdania, to zapraszamy do „chaosowej” pieczary.
Lubicie Heavy Metal? Ekipa z Lady Beast też. Panowie i jedna pani, zatrzymali się tak mniej więcej w latach osiemdziesiątych i nie zamierzają się stamtąd ruszać. Nie odkrywają więc oni muzycznie żadnej Ameryki. Poruszają się po dawno już wydeptanych, odświeżanych i zadeptanych znowu, szlakach. Czy możemy ich za to winić, lub ganić? Tak. Tylko, że już pierwsze, naprawdę znajome, dźwięki powodują, że gęba się uśmiecha i zarzut przeradza się w zaletę. To też świetna płyta do recenzowania, bo tak naprawdę wiele pracy tutaj człowiek nie ma. Nuty ograne do bólu, a i tak cieszą serce i duszę. I tyle – nic więcej nie trzeba pisać. Macie niezapowiedzianą wizytę kolegów z wojska? Włączcie im Lady Beast. Jedziecie samochodem i potrzebuje dawki energii, a wokół żadnej stacji benzynowej? Kawę zastąpi Lady Beast (z szczególnym uwzględnieniem kawałka tytułowego). Macie grilla? Już wiecie co włączyć. To czy płyta ta pojawi się przed Judas Priest, czy po klasykach ajronów – nie ma żadnego znaczenia. Wpasuje się. W zasadzie jest dobra na każdy typ imprezy. No chyba, że żona/dziewczyna/kochanka daje wyraźne znaki, że dzisiaj nie boli jej głowa – wtedy tylko Bary White. Co do wad – nie przemówił do mnie cover Judas P. Jakiś taki mniej energetyczny w porównaniu do oryginału.
I tyle. Nic więcej napisać się nie trzeba, lepiej posłuchać Lady Beast.
Ocena: 7.5/10
Tracklist:
01. Lady Beast
02. Metal Rules
03. The Lost Boys
04. Armor
05. Birthrite
06. When Desire is Stronger than Fear
07. Hot Pursuit
08. Go for the Bait
