Inferno „Omniabsence Filled by His Greatness”

Wydawca: Agonia Records

Każdy recenzent ma swoją prywatną listę albumów roku. Ale też i rozczarowań roku. Liczyłem, że nowy krążek Inferno trafi do tej pierwszej kategorii. A tu taka niespodzianka.

I to nie miła niespodzianka. Coś jakbyście pokroili tort razem z czekającą w nim striptizerką. No rozczarowanie, proszę państwa, rozczarowanie. O tym zespole zawsze panowało takie przekonanie – solidna druga liga. Oczywiście to się tyczy ich wczesnych, surowych, trzymających się kanonu, produkcji w stylu „Duch slovanské síly” czy „V návratu pohanství”. Ale ja lubiłem tamto granie, podobnie jak przedostatni krążek – „Black Devotion”. Jednak to co usłyszałem na „Omniabsence Filled by His Greatness” przekreśliło moja marzenia o kolejnym mocnym krążku Inferno. Zespół zmienił swoje oblicze, a ja nie wiem dlaczego i po co. Zamiast szybkich, prostych, ale morderczo skutecznych black metalowych pocisków dostajemy długaśne (najkrótszy ma siedem minut, najdłuższy prawie dwanaście) utwory, które nawiązują w jakimś tam stopniu do tego, co obecnie jest poszukiwane w black metalu… Przestrzenne takie, zdecydowanie wolniejsze, nad wściekłość i agresję przełożono atmosferę… Nie wiem, może Inferno zapatrzyło się w stronę młodszych kolegów po fachu z Cult Of Fire? Niestety porównując obie, najnowsze płyty tych zespołów, to ekipa Adramelecha niestety zostaje w tyle, a ja mam nieodparte uczucie, że ta zmiana stylu jest trochę naciągana, uduchowiony black metal Inferno nie jest chyba dla mnie. Do tego nie pasuje mi brzmienie tej płyty, z przytłumioną produkcją, gitarami jakby schowanymi z tyłu. Naprawdę, nie tego spodziewałem się po tej czeskiej hordzie, nie na to czekałem cztery lata. Jedynie w kilku fragmentach ta muzyka przykuwa moją uwagę – i są to raczej odniesienia do wcześniejszej twórczości Inferno.

Oby Czesi wyciągnęli wnioski z tej lekcji, bo o ile wiem, nie jestem odosobniony w swojej ocenie „Omniabsence Filled by His Greatness”. Wielka szkoda.

Ocena: 5/10

Tracklist: