Infernal Death „Gniew”

Wydawca: Wydawnictwo Muzyczne Psycho

Rżnie się baba z bacą i nagle mówi – Baco, gniewom się! Baca zdziwiony więc pyta – A cemu to się gniewocie? – Na co baba odpowiada: – Nie jo się gniewom, ino Wam się gnie.

To taki żarcik a propos tytułu debiutanckiej płyty starych wyjadaczy z Infernal Death. Krążek zatytułowany bowiem jest „Gniew” i został wydany dwie dekady od założenia zespołu. Znajduje się zaś na nim dość solidna dawka death metalu opartego na starych wzorcach. Co ciekawe – „Gniew” składa się z polskojęzycznych utworów, choć konkretne przesłanie trudno jest wyłapać opierając się tylko na zrozumieniu z growlu. Jednak na niwie death metalu nieczęsto spotyka się polskie liryki. A co poza tym da się wychwycić w muzyce Infernal Death? No na przykład inspiracje wyspami brytyjskimi – i nie mówię tu o geografii, lecz o metalu śmierci z tamtych rejonów. „Gniew” porusza bowiem struny użyte już kiedyś przez Bolt Thrower lub Benediction, ale i patriotyczne tony są poruszane, bo jednak słychać tutaj też sporo starego dobrego Vader. Cały album jest poprawnie wyprodukowany – nie jest to superbrzmiąca death metalowa maszyna z Nuclear Blast, a porządne pierdolnięcie jak za dawnych czasów. Próżno tu szukać wolnych partii, bo Infernal Death stawia na death metal pędzący przed siebie i nie zważający na przeszkody. Co prawda krążek ten nie rzuca mnie na kolana, jednak doceniam jego zawartość i uważam, że zespół ma coś konkretnego do zaoferowania, zwłaszcza dla słuchaczy którzy przyszli na świat jeszcze w minionym ustroju. Dodam jeszcze, że do płyty dołączono jako bonus pierwsze demo zespołu z 1992 roku, więc można sobie porównać, jak brzmiało Infernal Death dwadzieścia lat temu i jak brzmi teraz.

W kilku recenzjach znalazłem określenia, jakoby zespół z Tomaszowa Mazowieckiego był kultowy – cóż, dla mnie nie jest to żaden kult, a po prostu dobry zespół z tradycją. A „Gniew” to potwierdza.

Ocena: 7/10

Tracklist: