Kolejna z paczki z „dziwnymi płytami”, która trafiła do mnie jakiś czas temu. No o ile na EPce zespołu Garaż coś tam dla siebie znalazłem, tak Atme uderzył w moją piętę achillesową.

Bo rocka progresywnego to ja bardzo bardzo wybiórczo. Wręcz w ogóle. A Atme właśnie progrockiem się zajmuje. To będzie trudna recenzja – dla mnie i dla zespołu. „Mantrakora” to pięć kompozycji – raczej spokojnych, progresywnych, poszukujących… nie mam pojęcia jak to nazwać, bo ja nie słucham takiej muzyki. I daję sobie rękę uciąć, że większość z Was też nie. Osobiście mnie denerwuje to co słyszę na tej EPce. Takie tam plumkanie jest po prostu nie dla mnie. O ile pierwszy numer jeszcze jakoś się broni, o tyle „The River”, czyli kawałek kolejny już dla mnie jest bardzo ciężko strawny. Do tego nie mogę znieść wokalu, jakoś mi ten angielski nie brzmi. Po nim mamy kawałek „Iceberg” – raczej interludium niż typowy utwór. O dziwo – ładnie mi wchodzi, takie tam plumkanie z różnymi efektami. Zdecydowanie lepiej mi się tego słucha niż dwóch wcześniejszych. No i numer tytułowy – ośmiominutowy, jakoś tam kojarzący mi się z dokonaniami Pink Floyd (choć nie wykluczam, że to moja uboga wiedza w temacie powoduje to skojarzenie) –  w każdym razie do momentu aż wjeżdża wokal i znów mnie psuje wszystko, potem robi się ciężej i bardziej metalowo. A tak dobrze żarło. No trudno. No i na koniec numer zatytułowany „Belarus”. Ciężki, znów bardziej metalowy od pozostałych, ale nadal nie moja bajka. Jak całe Atme – nie podoba mi się to granie i tyle. Próbuję doszukać się w nim jakichś plusów, ale to po prostu mnie przerasta.

Więc ja odkładam ten krążek na półkę i jestem przekonany, że po skończeniu tej recenzji nigdy już do niej nie powrócę. Jakby ktoś chciał ode mnie ten album – niech się odezwie, odstąpię za piwko.

Ocena: 5/10

Oracle
19516 tekstów

Sarkazm mu ojcem, ironia matką i jak większość bękartów jest nielubiany. W życiu nie trzymał instrumentu w ręku, więc teraz wyżywa się na muzykach. W obiektywizm recenzencki wierzy w takim samym stopniu jak we wniebowstąpienie, świętych obcowanie i grzechów odpuszczenie.

Azarath „Scorn Eternal”Recenzje

Azarath „Scorn Eternal”

OracleOracle17 listopada 2026
Morbosatan „Morbo, coca, Satán”Recenzje

Morbosatan „Morbo, coca, Satán”

OracleOracle12 listopada 2026
Starless Void „Mors Certa, Hora Incerta”Recenzje

Starless Void „Mors Certa, Hora Incerta”

OracleOracle11 listopada 2026

Skomentuj