Co można zrobić w dziesięć minut? Internet podpowiada: Wyjść do kuchni i zrobić sobie kanapkę. Posadzić dąb w ogrodzie i patrzeć, jak rośnie. Popatrzeć, jak schnie farba. Przejść Simsy w 100%. A potem Painta 3 razy. Zainstalować Windowsa. Założyć bloga na onecie – zapomnieć hasła, powtórzyć. Utopić się w łyżeczce wody. Zrobić zakupy w Biedronce. Pomóc obsłudze przenieść 2 tony cukru na raz. Ubić masło. Kupić bułkę tartą i ułożyć z niej rogalik. Zabić kogoś nieśmiertelnego. Zebrać wszystkie grzyby w Mario. Ściągnąć Modę na Sukces na telefon. Przejść Need For Speeda na piechotę. Narysować trójkąt z dwoma pięcioma kątami prostymi. Znaleźć Maćkowi z Klanu śrubokręt. Dodzwonić się do obsługi klienta w TP. Zrobić sobie dziecko. Pobiegać z Tabalugą. Znaleźć ostatnią cyfrę liczby π. Wymyślić nowy język. Zostać nowym Bogiem. Wyłączyć telewizor. Wejść do malucha tylnymi drzwiami. Wypić wino pod sklepem. Z mohera zrobić satanistę.
No fajnie, ale dlaczego nikt nie wpadł na tak prostą rzecz, jak dać się zmasakrować najnowszej demówce Crusm? Może to zbyt nowa rzecz i dlatego taka myśl nie wykiełkowała w żadnej głowie poza oraclową? No nie wiem, ja tam w każdym razie nie żałuję – przez te dziesięć minut dostaję ultraenergetyczną dawką grind/crustowej napierdalanki. Na siedem numerów dostajemy dwa covery i powiedzmy pięć numerów autorskich (no, dwa to kawałki wcześniejszej kapeli członków zespołu). Ale wszystkie je cechuje olbrzymia moc i silny przekaz. Intensywność. I morderczy groove. Do tego brudne, typowo crustowe brzmienie. I mamy przepis na nieźle spędzone dziesięć minut. Zaletą jest to, że to demo możemy sobie odtworzyć kilka razy pod rząd i jest naprawdę w porządku, nie czujemy znużenia, znudzenia, a jedynie nowe przypływy adrenaliny!
Reasumując tę dziwną recenzję, demóweczka Crusm jest w chuj warta zapoznania i wielokrotnego odtworzenia, ku uciesze własnej oraz sąsiadów.
Ocena: 8/10
Tracklist:
1.Local Store Pervert
2.Priest
3.Cold Hate
4.Stench Of Decompose
5.Issei Sagawa
6.Religion Is A Fraud
7.A Brutal Sight Of War
