Wydawca: The End of Time Records
Naczekała się ta płyta na recenzję, ale w końcu popchnięty zostałem do działanie zniecierpliwionymi meilami. Szczerze powiedziawszy nie do końca wiem, skąd ten mój upór, bo kontakt ze Slain okazał się całkiem przyjemny.
Może powodem było to, że do tej pory wydawcę (mówię, jakby nie wiadomo ile materiałów wypuścił) kojarzyłem z black/death Iugulatus, a średnio ostatnimi czasy mam ochotę na taką muzykę. Slain to jednak inna para kaloszy, chociaż z wyżej wymienionym łączy ten zespół osoba perkusisty – Wojtassa i wokalisty – Barloga. Specjalnym zwolennikiem death metalu nigdy nie byłem. Kiedy śmierć metal się rodził ja wpierdalałem ukradkiem gile z nosa. Drugi hajp ominął mnie szerokim łukiem. Skutkiem czego kapel z tego gatunku które kocham, lubię i szanuję jest parę. Bardziej trafnym wyborem w kwestii recenzenta byłby Oracle, ale tak los chciał. Ujmę to tak. Całkiem fajny dźwiękowy wpierdol. Jak wspomniałem, znawca ze mnie żaden, ale Slain to zdecydowanie oldschoolowa szkoła grania śmierć metalu (aczkolwiek nie cmentarną). Na szczęście brakuje tutaj nowomodnych wstawek, które „ulatniają” z tej muzyki całą agresję i tworząc z niej bezpłciowy towar. W zasadzie każdy element zasługuje na uwagę. Pan wokalista, który nie trzyma się jednego sposobu wydzierania japy. Pałker, który trzęsie ścianami działowymi w moim mieszkaniu. Gitary, które z klasą wywijają śmierć metalowe dźwięki (chociaż pozwalają sobie też na wyprawy w inne rejony) przykuwając tym moją uwagę. Ba, nawet (he he) basista z klasą robi swoje „Drugi, trzeci, szósty”. Długość płyty jest jak dla mnie jak najbardziej. 35 minut z hakiem to akurat tyle ile jestem przyswoić.
Ciekawi mnie jak Panowie radzą sobie z tym materiałem na żywo. Gdzieś mi tam mignęło, że koncerty jak najbardziej na plus. Mam nadzieję, że się o tym wkrótce przekonam.
Ocena: 7,5/10
Tracklist:
01. Confession of the Blind Messiah
02. Wings of War
03. Malleus Maleficarum
04. War Is Coming
05. Fucking Gods
06. Deadly Midget
07. Thorn
08. Omen
