Voivod „Synchro Anarchy”

Wydawca: Century Media Records

Jak to piętnasty album Voivod? Jakim kurwiszka cudem?

No, taka była moja reakcja po sprawdzeniu w Encyklopedii ile to już Kanadyjczycy mają na koncie. Nie mogę powiedzieć, że Voivod jak wino – im starszy tym lepszy, bo jednak bardziej lubię ich wcześniejsze płyty. Ale i najnowszy album, podobnież jak poprzednik, to klasa światowa i zdecydowany top. W czasach gdy starzy herosi thrash metalu są tylko cieniem samych siebie, twórcy „Synchro Anarchy”… rozwijają się. A rzadko kiedy mówi się coś takiego o zespołach z czterdziestoletnim stażem. Każdy kto śledzi dokonania tej grupy mniej więcej mógł wiedzieć, czego spodziewać się po tym krążku. Ale to nie znaczy, że są przewidywalni – znaleźli sobie jednak swoją niszę i w niej eksplorują kolejne pola. Czy te połamane dźwięki można nazwać w ogóle thrash metalem? No od dawna już raczej nie. To jest metal, mów o nim progresywny, mów o nim kosmiczny, najlepiej jednak chyba mówić – voivodowski. Bo progresji to ja raczej nie lubię, a Voivod owszem. Te na pozór pogmatwane dźwięki układają się w jeden logiczny ciąg, gdzie każda nutka, akord i riff ma swoje miejsce. Nie piszę tego tylko z tego powodu, że hej, przecież to Voivod, o nich nie można pisać źle. Nie, to jedna z tych kapel, która przemienia w złoto każdy dźwięk, który wydostaje się z ich instrumentów. Choć piszę to oczywiście totalnie subiektywnie, to uważam że to totalnie rzadka sytuacja jeśli chodzi o zespół kojarzony z nurtem progresji, czy jak tam to zwał. Za gupi jestem na rozkładanie tej muzyki na czynniki pierwsze, zresztą chyba nigdy tak nie robię. Albo muzyka mnie się podoba, albo nie, albo trochę. A ta z „Synchro Anarchy” podoba mi się totalnie. Przewałkowałem go wiele razy przed premierą, po premierze zakupiłem krążek i on dalej się kręci w odtwarzaczu. Tak ma być.

Więc nie obawiajcie się, czasem można posłuchać czegoś bardziej skomplikowanego od Hellhammer i mieć z tego radochę.

Ocena: 9/10

Tracklist: