Tard „Disgorging Guttural Regurgitations of Dismembered Disembowelment and Effluvious Visceral Entrail Secretions With a Side of Emaciated Malignant Lymphatic Putrescence, a Glass of Ensanguined Malodorous Discharge to Drink, and Coagulated Pustular Rectal Seepage for Dessert (With a Cherry on Top)”

Wydawca: Comatose Music

Trzykrotne powtórzenie w całości tytułu drugiego krążka Tard zajęłoby tyle miejsca, co połowa normalnej recenzji. Zrobię to więc tylko raz: „Disgorging Guttural Regurgitations of Dismembered Disembowelment and Effluvious Visceral Entrail Secretions With a Side of Emaciated Malignant Lymphatic Putrescence, a Glass of Ensanguined Malodorous Discharge to Drink, and Coagulated Pustular Rectal Seepage for Dessert (With a Cherry on Top)”.

Jeśli teraz stwierdzę, że nieważna jest długość, a efekt końcowy, to po pierwsze zaraz ktoś mi zarzuci, że mam małego penisa, a po drugie, że z miejsca skreślam ten kwartet. Co jest oczywiście w obu przypadkach nieprawdą, hehe. Tard to trzech chłopaków i jedna przedstawicielka płci przeciwnej, która zajmuje się warstwą wokalną. Oj, nie chciałbym żeby moja kobieta miała taką barwę głosu. No chyba, że występować miałaby w death/grind’owej kapeli, co raczej jej nie grozi. Bo Tard to właśnie death/grind’owa rzeźnia, uprawiana według wszelkich prawideł tegoż kanonu muzyki młodzieżowej. Mamy więc: dwa rodzaje wokalu: skrzekliwy oraz growlujący. Mamy młócącą perkusję. Mamy mielące gitary. Mamy szybkie tempa. Mamy średnie tempa. Mamy oryginalność… Ups, zagalopowałem się. No, tego akurat nie mamy. I to jest trochę uciążliwe, bo odsłuchałem ten krążek już kilka razy i właściwie nie umiem powiedzieć o nim nic ponadto, że… czysta rzeźnia, ale ani pół riffu mi po niej nie zostaje w głowie. Fajna to muza, żeby sobie posłuchać od czasu do czasu, ale na dłuższą metę Tard mi się nudzi. A Wam? Nie wiem, chyba, że jesteście maniakami tej muzy, może wówczas krążek ów ocenilibyście wyżej.

Ten cały Tard nie jest tragiczny, ale mi po prostu nie podchodzi, tak jak i nie podchodzą mi różne inne rzeczy. I to chyba nie jest do końca wina zespołu. Ale moja chyba też nie. Można posłuchać i odłożyć na półkę.

Ocena: 3,75/6

P.S.: Temu, kto na jednym wdechu wypowie z pamięci cały tytuł stawiam cebularza i Kubusia malinowego do popicia.

Tracklist: