Wydawca: Century Media Records
A teraz płyta z gatunku „rozczarowanko”. Ostatnim takim srogim rozczarowaniem był najnowszy album Desolator, a dziś na serduszku mi źle przez najnowszy album Soulburn.
Choć trochę chyba byłem na to nastawiony – niderlandzcy black/death metalowcy w zasadzie mają dwa bardzo dobre albumy, a trzecia płyta już pokazywała tendencję spadkową. Niestety, „Noa’s D’ark” niestety nie przedstawia jak dla mnie większej wartości artystycznej – trwającą niemal pięćdziesiąt minut miksturę black i death metalu, niezbyt porywającą niestety. I nawet nie to, że to kiepska płyta, jednak są to muzycy tej klasy, że takiej by chyba nie nagrali. Ona jest po prostu nudna. Nie ma tu za bardzo na czym zawiesić ucha – riffy są, a jakoby ich nie było – ani jeden nie pozostaje w pamięci. Melodie tak samo – Soulburn stawia na wyważone proporcje między agresją a melodią, niestety efekt jest taki, że album rozmywa się i w ostatecznym odsłuchu ma się wrażenie, że jest nijaki. Właśnie – nijakość to chyba słowo klucz w przypadku „Noa’s D’ark”. Porównując ten krążek i „konkurencyjny” „Necroceros”, który ukaże się za około miesiąc, propozycja Erica Danielsa zostaje wciągnięta nosem. Niestety. A walczyłem jak lew z czwartym albumem Soulburn, żeby się z nim polubić i nie narzekać, że nudny. Niestety, odniosłem sromotną klęskę. Jasne, są fajniejsze kawałki jak „Assailed by Cosmic Lightning”, mocno zbliżone do twórczości Bathory czy Primordial, czy „Anointed – Blessed – and Born for Burning”, chyba najbardziej asphyxowaty kawałek na tym albumie (zresztą z gościnnym udziałem Martina) ale to samotne białe (czy może czarne) żagle na morzu nijakości. Ja z trudem mogę przebrnąć przez ten album za jednym razem, a przecież to tylko pięćdziesiąt minut…
Niestety, Soulburn wydało płytę nikomu niepotrzebną, nawet nie wiem, czy oni sami będą do niej wracać, hehe… Wam raczej odradzam, chyba, że jako środek nasenny.
Ocena: 5/10
Tracklist
