Fluwid “From Surface To Suffocation”

Czasem zastanawiam się, czy jestem nieobiektywny. No i wychodzi mi, że w gruncie rzeczy jestem, zwłaszcza jeśli chodzi o muzykę. Ale chyba nie aż tak, żebym nie docenił diamentu pomimo tego, że w ogóle nie interesuje mnie dany nurt muzyczny.

Ha, myślicie, że Fluwid to właśnie tenże diament? Grubo się mylicie. Początkowo nie wiedziałem co to za muzyka, bowiem z nazwą stykam się po raz pierwszy. Nazwa, okładka ni tytuł – „From Surface To Suffocation” nic mi nie mówiły. Włączyłem i… ożesz Ty skubany! Podstępem mi tu metalcore’a chcieli zapodać! I to takiego najbardziej sztampowego, najbardziej trywialnego. Zapewne wiecie, jak przedstawia się typowa piosenka z tego gatunku? Mocny, ciężki riff, growl bądź wrzask, a kiedy przychodzi do refrenu – czyściutki głosik i melodia jak się patrzy. A jak się nie patrzy, to też melodia. Wszędzie melodie. Toczka w toczkę z milionem innych zespołów metalcore’owych. Żeby choć ten Fluwid silił się stworzyć coś oryginalnego. Z drugiej strony, nie wymagam tego od naśladowców takiego Venom albo Slayer. Właśnie. Tutaj kryje się mój nieobiektywizm. Bo subiektywnie rzecz ujmując, po prostu niecierpie takiej muzyki. Może i Fluwid na tym ucierpi, może i sobie zepsuje średnią ocen przez Chaos Vault’a, ale nic na to nie poradzę. Jak Witchmaster wydawał debiut, to w „Metal Hammer też ocenili je na coś około 3,5. A wszyscy wiedzą, jaka to siła, hehe. A ja „From Surface To Suffocation” przesłuchałem nawet cztery razy pod rząd. Takim silnym. Ale piątego razu już się nie odważyłem. Ja tego po prostu nie trawię.

Cóż, poniższą ocenę weźcie umownie, bo może komuś się to spodoba. Więc nie wypisywać mi tu potem, żem cwel i kiep. Żadna nowość. A Fluwid już podziękujemy. W tej piekarni takiego chleba nie sprzedajemy.

Ocena: 3/10

Tracklist:

1. Room 25

2. Forever

3. Broken Smiles and Black Hearts

4. The Pheonix

5. My Only Regret

6. Rose Red Lie

7. Six Demon Bag

8. Mirrors

9. Tears of our Past Lives

10. Face Down in a Shallow Grave

11. Our Brother Betrayal