Wydawca: Moribund Records
Słuchając debiutanckiego albumu tego zespołu i mając w pamięci ich nazwę zastanawiam się, czy to faktycznie nie jest prowokacja i intryga. Grubymi nićmi szyta i wiemy dobre, lep jakiej propagandy stoi za tym wszystkim.
Kapela bowiem nazywa się Provocator. Okładka kurewsko przypomina mi front covery Bestial Mockery (nawet rym mi się napatoczył). Płyta zatytułowana jest też w chuj oryginalnie – „Antikristus”. Zaczyna się w chuj oryginlnym samplem z „Egzorcysty”. A znajduje się na niej tak zwany raw black metal. I tutaj też nabrałem podejrzeń, bo przymiotnik „raw” określa zazwyczaj chujową produkcję. Bingo. Osiem kawałków z tego albumu jest tak cicho nagranych, że muszę skręcać potencjometr niemal do maksimum, by usłyszeć ten plastikiem brzmiący automat perkusyjny, brzęczące gitary i z niewyraźna rzężący w tle bas. Cóż, gdyby nie to, że muszę się wysilać, by usłyszeć cokolwiek – mogłoby to być nawet znośne. Ale z drugiej strony, jak już wszystkie możliwe ustawienia zrobię na full i słucham „Antikristus” to też jakoś nie mam orgazmów usznych. Stąd też moja zagwozdka, czy ten Słoweniec na poważnie, czy tak dla jaj – taka jałowa i sztampowa napierdalanka ku chwale Szatana, jaką sprokurować mogą nawet i gimnazjaliści. Szczerze mówiąc, to ja tu nic ciekawego nie znalazłem, a przecież lubię nieoryginalne granie.
Nie udało się im mnie sprowokować. Ocena jest jaka jest i inna nie będzie, bo wątpię, bym przekonał się do debiutu Provocator.
Ocena: 5/10
Tracklist:
