Oracle: No kurwa, jeśli byłoby mi kiedykolwiek smutno na wieść o śmierci jakiegoś muzyka to właśnie teraz. Wielu odchodziło, ale to zawsze było coś innego – umierał Hanneman w odległej Ameryce, tak samo Lemmy czy (…. <— tu wpisz zmarłego artystę). Ale oni byli gdzieś daleko i choć ich wpływu na moje gusta muzyczne nie można przecenić, to jednak Kostrzewski wprowadził mnie w arkana satanistycznego metalu. Pamiętam pierwsze spotkanie z muzyką Kat – w emitowanym na TVP2 programie „Clipol”. Szok, jaki wywołał u mnie teledysk do „Piwnicznych Widziadeł” spowodował że zrozumiałem że w Polsce jest coś więcej niż Acid Drinkers. Teksty Kata dla mnie były czymś oryginalnym i tajemniczym – muzyka też była wspaniała, ale nie oszukujmy się – Kat rżnął z Metalliki aż miło i podpierdalał riffy zachodnim kapelom.

Natomiast teksty – to była oryginalność pełną gębą, przynajmniej dla kogoś kto nie słyszał wówczas o Micińskim i tak dalej. Dla mnie Kat do dziś to kasety Silvertonu, to czytanie tekstów Romana do muzyki, to legendarne już szubrychtowe darcie ryja do księżyca po pijaku. Gdy 15 lat temu dołączyłem do Chaos Vault i przecież trzeba było wybrać sobie jakiś pseudonim artystyczny (che che) dla mnie wybór mógł być tylko jeden – Oracle przecież nie wzięło się znikąd. W czwartkowy wieczór, gdy nagle cały fejsbukowy wall stał się jednym wielkim hołdem dla Romana mogliśmy zobaczyć jeszcze jeden fenomen tego typa – każdy ze znajomych wrzucał inny numer, każdy z innym cytatem, a większość była w chuj trafna i adekwatna do chwili. To pokazuje format Romana. A równocześnie był bardzo w porzo typem, który potrafił się nakurwić na koncercie tak, że wylądował w rzeszowskiej wytrzeźwiałce, nie odmawiał zdjęć z typami i zawsze chętnie zbił piąteczkę. Szczerze – dziwiłem się mu, że ma tyle cierpliwości do najebanych metaluchów drących się mu do ucha „Roooooomaaaaan, kuuuurwa,szeszcz szeszcz szeszcz!!!!”. I pomimo że przez długi czas omijałem koncerty Kata z Romanem, to jednak cieszę się, że wbiłem na jeden z ostatnich, jaki miał miejsce w Krośnie. To chyba tyle ode mnie. Roman, dziękuję.

Łysy: Strasznie chujowo zaczyna się ten rok. Nigdy w zasadzie nie dopuszczałem do siebie myśli, że tak szybko może zabraknąć Romana Kostrzewskiego w naszym życiu. Rzeczywistość i skurwiała choroba jednak okazały się bardzo brutalne. Czwartek, 10 lutego zapamiętam jako koniec pewnej epoki w polskim metalu w ogóle. Nie ma i nie będzie już tak barwnej, tak charakterystycznej a przede wszystkim ważnej postaci dla tej muzyki. Postaci, która inspirowała i dzięki której wychowało się kilka pokoleń fanów metalu w Polsce. Tak jak i ja. Co prawda mój początek i poznanie Kata było zupełnie hm… może i przypadkowe, ale na zawsze zmieniło mnie i to, jakiej muzyki dziś słucham i z którą będę szedł aż po grób. Wszystko zaczęło się dosyć nietypowo, bo pierwszą taśmą jaką sobie kupiłem to był Kazik ’Oddalenie’. Jarałem się jak głupi, bo przecież pierwszy raper Polski bluźnił w tekstach i śpiewał, że ’Łysy jedzie do Moskwy’. Nie kumałem, że chodzi o Oleksego, ale ważne że śpiewał o mnie hehe… Zaniosłem ją do starszego brata, który w tym okresie jarał się Turbo, Metallicą, Destruction i Kingiem Diamondem. Pokazałem mu tą kasetę, zaśmiał się z politowaniem i dał mi jedną mówiąc: tego sobie młody posłuchaj. No to słuchałem układając sobie lego technic na dywanie w domu z Panasonicsa podłączonego do Unitry Tosca 303, która robiła mi za wzmacniacz. Teksty były po polsku, nawet fajnie jak na ten mój szczeniacki czas. Mroczne bym powiedział jak dla mnie, ale o wiele bardziej zajebiste, niż te Kazika. Wtedy też poczułem, że to jest to i tego właśnie chcę słuchać…

To był rok 1995, a rok wcześniej metal mind wypuścił to na taśmie (którą mam od brata do dzisiaj), a był to „Oddech Wymarłych Światów”. Można więc powiedzieć, że od tej pory Kat i głos Romana zaczął towarzyszyć mi w tej muzyce. Z biegiem czasu zacząłem poznawać kolejne albumy Kata. I w zasadzie każdy z Romanem od „666” aż po „Szydercze zwierciadło” jest moim ulubionym albumem. Nigdy jakoś nie próbowałem nadać im jakiejś specjalnej hierarchii, bo każdy oddziaływał na mnie tak samo. „38 minut of life” to najlepsza koncertówka jaką słyszałem, „Bastard” to moim zdaniem najbrutalniejszy album Kata obok „Oddechu…” a „Róże Miłości” to najbardziej klimatyczny krążek. Ulubiony utwór? Trudno powiedzieć, bo każdy jest na swój sposób zajebisty i każdy mógłbym wyrecytować z pamięci od dechy do dechy, ale jeśli muszę wybierać, będzie to zapewne „Dziewczyna w koronie cierniowej”. Dalej “Wierzę”, “Zawieszony sznur”… kurwa, mogę wymienić w zasadzie każdy utwór Kata, każdy jakoś towarzyszył mi w każdym etapie życia czy też chwili ze “Łzą dla cieniów minionych” czy też “Nocami szatana” lub “Mordercy”… W zasadzie teksty Romana są aktualne do dziś i można znaleźć w nich dużo odniesień nie tylko do wiary ale i życia społecznego i ogólnie człowieka. Moc! I tylko żal ściska, że Romana było dane mi widzieć tylko raz, w grudniu 2008 roku w Krakowie podczas koncertu na którym to dane mi było pogadać z Nim przez chwilę i zrobić sobie pamiątkowe foto. I może to i dobrze, bo zapamiętam go w Jego najlepszej formie… Dzięki Roman! Za metal i piekło!

Bart: O tym, że z Romkiem było gorzej było wiadomo już jakiegoś czasu, ale mimo wszystko nie byłem przygotowany na tę wieść. Dotychczas, nawet gdy odchodził Lemmy, zbywałem to jedynie krótkim westchnieniem, ale w tym przypadku miałem łzy w oczach. A to dlatego, że to właśnie Kat był jednym z hordów, które porwały mnie na ścieżkę lewej ręki, Do dziś pamiętam pierwszy kontakt: człowiek siedział sobie przy kompie, obczajał internety, gdy NAGLE! Natknąłem się na „Odi Profanum Vulgus” Kata.

Włączyłem i wgniotło mnie w ścianę. Ten poziom agresji, finezyjne, tnące, jak żyletki solówki oraz obłąkany wokal, w którym czuć było pogardę dla wszystkiego, co święte. Obadanie całej płyty było już zatem obowiązkiem, a ja przepadłem. Kultowe „Purpurowe Gody”, czy obłędny „Płaszcz Skrytobójcy” zajęły specjalne miejsce w serduszku. Następnie wziąłem się za bary z resztą płyt i poziom zachwytu nie opadał. Strzelający hitami na prawo i lewo „Oddech Wymarłych Światów”, albo „Szydercze Zwierciadło”, gdzie rozpoczynające „Cmok Cmok Mlask Mlask” miało takie solo na wjazd, że klękajcie narody. I teksty Romana. Zapadające w pamięć, tak, że po jednym odsłuchu człowiek zaczynał je sobie podśpiewywać, ale na swój sposób finezyjne. Pewnie, momentami można im było zarzucić grafomanię, ale miały w sobie to coś, co przyciągało i zostawało w umyśle. Potem przyszedł czas na oglądanie Kata na żywo, gdzie Romek szalał, uwijał się na scenie i pląsał wykonując swój niebezpieczny taniec. Było w tym coś hipnotyzującego, a sam Śmieszny Czort tryskał zawsze charyzmą. Widok mrowia ludzi pod sceną skandującego każdy kawałek? Potęga! (pamiętam, że jak odśpiewano „Czarne Zastępy” to dosłownie drżała ziemia). Odeszła legenda, ale zostawiła po sobie pomnik trwalszy, niż ze spiżu. Zatem zamiast popadać w smutek, lepiej otworzyć piwo, wrzucić płytę do odtwarzacza i zanucić z Wieszczem: „Córko weź perły ziemi”. Do zobaczenia w Piekle!

Oracle
19524 tekstów

Sarkazm mu ojcem, ironia matką i jak większość bękartów jest nielubiany. W życiu nie trzymał instrumentu w ręku, więc teraz wyżywa się na muzykach. W obiektywizm recenzencki wierzy w takim samym stopniu jak we wniebowstąpienie, świętych obcowanie i grzechów odpuszczenie.

Newsflesh #47 (252)Mystic Festvial 2027NewsfleshNewsy

Newsflesh #47 (252)

ŁysyŁysy15 listopada 2026
Newsflesh #46 (251)Mystic Festvial 2027NewsfleshNewsy

Newsflesh #46 (251)

ŁysyŁysy8 listopada 2026
Newsflesh #45 (250)Mystic Festvial 2027NewsfleshNewsy

Newsflesh #45 (250)

ŁysyŁysy1 listopada 2026

Skomentuj