“Black/death metalowa NAUMACHIA, na codzień działająca w Norwegii, przyleci do Polski na jeden koncert by zaprezentować się fanom ekstremy z nowym perkusistą. Na przełomie roku miejsce za bębnami zajął Norweg, Anders Johansen – który zastąpił Łukasza “Icanraza” Sarnackiego (Hermh, Christ Agony). Naumachia pracuje aktualnie nad nowym, czwartym albumem studyjnym, który zostanie zarejestrowany pod koniec 2012 w białostockim Studio Hertz. NAUMACHIĘ będzie można zobaczyć na żywo już 15 czerwca w poznańskim klubie Reset. Jako support wystąpią Evil District oraz Theriotes.”

Kontakt: No Salvation

Będzie dość szybko tym razem (tak jak muzyka na płycie). No Salvation to ekipa ze ślunska napierdalająca jak się patrzy klasyczny kurwa metal śmierci. Demo „Among The Mistakes Of God” u nas czekało zakopane pod stertą innych promówek, aż w końcu nadeszła jego kolej. Te dwadzieścia minut solidnego młócenia przeznaczonego dla niewątpliwych muzycznych ekstremistów powoduje, że ślinka mi cieknie na myśl o pełnym długogrającym wydawnictwie. Kawał naprawdę dobrego deciora – raz wypierdalającego na orbitę, innym razem wałkującego łeb jak polski walcowy pan Zbyszek napierdalający od świtu do nocy, aby wybudować autostradę na Euro-Spoko-Koko. Pan Zbyszek polegnie w swoim dziele, ale No Salvation ma szansę być kolejnym dobrym zespołem na polskiej scenie. Czekać na debiut i wspierać ekipę na koncertach!

Ocena: 8/10

Tracklist:

“Trzecia płyta krakowskiego Saratan jest gotowa i zostanie wydana jesienią 2012 roku. Album będzie nosić tytuł „Martya Xwar” (czyt. „Martja Huar” – /ludożerca/). To blisko 40 minut thrash-death metalu ubarwionego etnicznymi instrumentami, orientalnymi wokalizami oraz orkiestracjami. Płyta była nagrywana przez pięć miesięcy w pięciu różnych studiach nagraniowych, a za miks i mastering odpowiedzialny był V.Santura, gitarzysta Triptykon, Dark Fortress, czy dawniej Celtic Frost! Autorem oprawy graficznej albumu jest Michał „Xaay” Loranc (Nile, Kamelot), a za sesje zdjęciowe odpowiedzialna jest ekipa Bandphoto”

Zespoły: Kathaarsys, Iblis, Ulcer Uterus

Miejsce: Tychy “Pub Underground”

Wjazd: 10 zeta

“Nakładem niezależnego labelu Defense Records (m.in. Dira Mortis, Terrordome, Epitome) ukazała się reedycja archiwalnych materiałów grupy Calm Hatchery, którą można było ostatnio oglądać podczas wspólnych koncertów z Vader. Album zatytułowany “El-Alamein” zawiera pierwszą płytę zespołu i demo “These Which Were”. Łącznie na CD znalazło się 14 deathmetalowych kompozycji, które powinny przypaść do gustu fanom Morbid Angel, Vader i Bolt Thrower. Album można kupić w oficjalnym sklepie internetowym Defense Records“

Wydawca: Hellthrasher Productions

Szwecja w natarciu. Na imię im Intestinal, a na ich twarzach gości maniakalny uśmiech. Zapraszają Was, wejdźcie więc do środka.

Kto słyszał ich wcześniejszy album, ten nie będzie zdziwiony zawartością „The Rottening”, bowiem niewiele się zmieniło u tych kolesi. Nadal kultywują oni tradycję swego kraju, przepuszczając słuchacza przez death metalową wyżymaczkę, aż mu krew z uszu tryska na dywan. Plamy na dywanie pojawiają się regularnie, z każdym kolejnym riffem. Nie słychać jedynie odgłosu skapującej posoki, gdyż zagłusza go gutturalny wokal Fredrika. Gitary rżną miło, jakby ktoś odpiłowywał członki od Waszego zdekapitowanego ciała – zardzewiała piła porusza się w różnych tempach, raz szybciej, raz bardziej miarowo, lecz za każdym razem skutecznie. Aż czasem można kwiknąć z zachwytu. Dobrze, że ściany mamy odpowiednio wyciszone, ktoś z zewnątrz nie odróżni na przykład Waszej krwawej zabawy z tą nękającą Was przedstawicielką Providenta od odsłuchiwania płyt szwedzkich prekursorów (choć bądźmy sprawiedliwi, Cannibal Corpse też tutaj słychać). Co najwyżej skończy się na tradycyjnym waleniem miotłą w Waszą podłogę. Przyzwyczailiście się już, wszak Intestinal ma na swoim koncie więcej niż ten jeden album. I wcale Wam nie przeszkadza, że to wszystko już było, że nie jest to świeże. To trochę jak z lodówką, w której przechowujecie swoje trofea, ot rączka czy główka – na tej samej zasadzie Intestinal przechowuje dla Was to co najbardziej smakowite w starym dobrym death metalu.

Jednak jak sama nazwa płyty wskazuje, dźwięki te mają tendencje gnilne. Ale to nic, za jakiś czas Provident przyśle do Was kolejną przedstawicielkę. Intestinal gwarantuje Wam, że będzie tak dobra jak poprzednia. Jeśli nie, wystarczy ją trochę popieprzyć…

Ocena: 8/10

Tracklist:

Wydawca: D.T.M. Productions

Czy często trafia się Wam płyta, której nie umiecie zaklasyfikować? I nie mówię tu o odwiecznym dylemacie typu „Arise” – to jeszcze thrash czy już death? Chodzi o bardziej ontologiczną bądź nawet holistyczną kwestię: co to kurwa jest?

Przyczynkiem do moich rozważań jest debiut krakowskiego Iblis. Zespół już od ponad dziesięciu lat egzystuje sobie w stolicy Małopolski, zaś w tym roku wypuścił swój debiutancki krążek. „Menthell” się to to zowie i on to sprawia mi taką zagwozdkę. Słucham tej płyty i słucham i jak na razie to jest mi jedynie przyjemnie, jednak do żadnych wniosków nie doszedłem. Dźwięki zawarte na tym krążku są zdrowo porąbane (ot paradoks, co?) i w zasadzie nie wiem za cholerę, do czego mam ich przyrównać? Do black/death metalowej wersji Primus? Zbrutalizowanego Arcturus? Queen nawróconych na oddawanie czci Szatanowi? Nie mam pojęcia. „Menthell” jest połamany jak europoseł Wałęsa po przejażdżce, wgryza się w psychikę jak płacz posłanki Sawickiej, zaś czasem można z ich dźwięków wyczytać tyle co z wywiadu Nelli Rokity. W odróżnieniu jednak do właśnie wspomnnianych, ja naprawdę lubię się katować tym krążkiem. Początkowo nie chciałem sugerować się innymi recenzentami, by nie psuć samemu sobie osądu co do wpływów, jednak po ostatnim zdaniu przejrzałem, co tam koledzy po piórze piszą o Iblis. Cóż, każdy u nich słyszy co innego, każdemu co innego w duszy widać gra. Największy ubaw z tego wszystkiego zapewne mają muzycy zespołu, czytając jak żurnaliści dwoją się i troją, by ubrać te dźwięki w słowa. Oczywiście, z grubsza rzec by można, że jest to metal, albo nawet, iż jest to awangardowy metal, ale to tak jakby określić coś mianem kolorowego. O, właśnie, zobaczcie sobie na front cover – taka właśnie jest muzyka Iblis. Można by rzec, że jest w tym coś black metalowego, coś death metalowego, coś ekstremalnego, coś progresywnego,, coś eksperymentalnego, coś do chuja nie podobnego, a zarazem ciekawego, hehe.

Ja Wam mogę powiedzieć jedynie tyle, iż moim zdaniem naprawdę warto zapoznać się z tym materiałem. A jak już się zapoznacie, sami spróbujcie mi wytłumaczyć, co zespół miał na myśli.

Ocena: 8/10