Wydawca: Cannonical Hours Records

Niektórzy uważają epki za zwykłe zdzierstwo małym nakładem pracy. Może i coś w tym jest, jednak jeśli dana epka jest dobra i potrafi zaskoczyć, to powyższe zarzuty stają się nieważne.

Weźmy za przykład „The Hungering Void” Szwedów z black metalowego Withershin. Wyobraźcie sobie – młoda kapelka, członkowie zespołu, pomimo że ze Szwecji, nie mają zadnego ubocznego projektu i grają black metal. Niby nic, a jednak. Od pierwszych taktów coś mnie tknęło i pomyślałem, że będzie nieźle. I faktycznie było. Fala black metalu przelała się przez pomieszczenie, pozostawiając na wszystkim lepką, czarną maź. Co najlepsze – to nie żadne retro granie, Withershin brzmi dość nowocześnie, a przy tym potężnie i selektywnie. Zerknąłem tedy do bookletu i wsio jasne – Nekromorbus Studio. Ale nie tylko brzmieniem broni się ten kwartet, bo sama muzyka również powala. Przez niewiele ponad kwadrans wygenerowano tu bardzo…hmmm… tajmniczą (mroczną? Niepokojącą?) aurę… Nieważne – jak zwał tak zwał, liczy się to, iż „The Hungering Void” ma bardzo transowy klimat, mimo że nie jest to żaden suicide/depresive czy coś w tym stylu. Mamy tu ciekawą melodykę, nienajszybsze tempo grania i jad. A co najlepsze – trudno jest porównać ten zespół do jakichś innych kapel. Znalazłem pewnie z dziesięć innych recenzji i raczej w żadnej nie padła konkretna nazwa innej grupy. A uwierzcie mi – gdyby jakaś stosunkowo łatwo się nasuwała, to jeden recenzent by ją rzucił, a część leniuchów by ją skopiowała. Oczywiście, na upartego można by się pokusić o jakieś szyldy, ale po co?

Withershin to dla mnie takie małe objawienie. Objawionko. Może i tak wysoka nota jest zdaniem niektórych niezasłużona, ale co tam. Mnie „The Hungering Void” kupiła. Rozglądnijcie się za nimi, wkrótce to oni będą rozdawać karty.

Ocena: 9/10

Tracklist:

Zespoły: Rotting Christ, Lost Soul, Abused Majesty, Deivos, Strandhogg

Rozkład jazdy:

22.09.2010 Warszawa / Progresja
23.09.2010 Gliwice / Rock’a Music Club
24.09.2010 Bielsko-Biała / Rudeboy
25.09.2010 Kraków / Loch Ness
26.09.2010 Rzeszów / Pod Palmą
27.09.2010 Lublin / Graffiti
28.09.2010 Gdańsk / Parlament
29.09.2010 Toruń / Od Nowa

Wjazd: 40 PLN

Wejście: 18:00, Start: 18:30

Organizator: Massive Music

Emperor Magus Caligula, wokalista szwedzkiego black metalowego zespołu Dark Funeral rozstał się ze swoimi dotychczasowymi kompanami. Ostatnie show zespołu w składzie z Masse Brobergiem odbędzie się 21 sierpnia na Summer Breeze Festival w Niemczech. Odejście wokalisty związane jest ze zmianą stanu cywilnego i innymi zmianami w jego życiu prywatnym. Obecnie zespół poszukuje jego następcy i pracuje nad nową płytą.Jeśli czujecie się na siłach zdzierać gardło w tej kapeli możecie słać swoją aplikację na adres: vocalist@darkfuneral.se

Źródło: Earsplit PR

Zespoły: Dimmu Borgir, Enslaved, Sahg

Miejsce:

07.10.2010; Warszawa, Klub Progresja

08.010.2010; Kraków, Studio

Wjazd: 110zł/120zł – Warszawa; 100zł/110zł Kraków

Wydawca: Schwardorn Production

Mógłbym się przypierdolić do tego, że Francuz grający celtic black metal za nazwę zespołu wybiera postać z mitologii irlandzkiej, gdzie kultura celtycka wyglądała nieco inaczej niż ta we Francji, bo u góry wynikała raczej z kontaktów a nie migracji ludności. Mógłbym ale tego nie zrobię, bo tu o muzykę idzie, a nie archeologiczne rozrysowanie kultury lateńskiej. A może Dagoth zawsze chciał być Irlandczykiem?

Jak już za pewne wywnioskowaliście Fir Bolg jest typowym one man band. Jego stereotypowość polega na tym, że w studio pan sam sobie, ale koncerty już z sesyjnymi muzykami gra. Mamy do czynienia z reedycją demo – jedynego jak do tej pory wydawnictwa Francuza. 23 minuty muzyki które zostały zamieszczone na tym CD zostało zremasterowane i puszczone do wrednych recenzentów. Ogólnie dostępny stanie się ten krążek 13 sierpnia. Po co Wam właściwie ta informacja? Ano po to, że jeśli jesteście zwolennikami black metalu określanego mianem pogańskiego, który klimat buduje nie poprzez piszczałki, dudy i inne gadżety których nazwy mało kto zna, ale przez proste instrumentarium to jest to płyta dla Was. Przyznam, że debiut Fir Bolg w pewnym stopniu przypomina mi demo Eluveitie. Tam też klimat tworzyły rzeżące gitary, proste, ocierające się czasem o pewną skoczność, riffy. Dobra zdarza się tutaj klawisz, ale jest on tak przykryty gitarami i wokalem, że jedyne co robi to stanowi tło, czyli zasadniczo tak jak być powinno. Do tego zaśpiewy, banalny rytm tak charakterystyczny dla muzyki folkowej i mamy wysmażony całkiem przyzwoity krążek. A jak na debiut, to nawet bardzo przyzwoity. Ujmę tak, dla mnie te 23 minuty muzyki są zapowiedzią tego, że Fir Bolg stworzy w niedługim czasie album,  który zajmie w mojej kolekcji płyt z kręgu folk/vikign/pagan poczesne miejsce. Zakładam, że teraz kiedy ma już umowę z wytwórnią to i większe możliwości finansowe będą, przez co Francuz będzie mógł dać upust swoim muzycznym zachciankom. A te myślę, że są całkiem spore, bo już na „Paganism” słychać, że wprost rwie się do tworzenia muzyki. Ode mnie ma zielone światło.

Na koniec powiem krótko. Mam nadzieję, że oficjalne pierwsze płyta już niedługo. I mam również nadzieję, że mój „muzyczny nos” się nie pomylił i tym razem.

Ocena: 7,5/10

Tracklist:

Autopsy - jeden z pierwszych death metalowych aktów zapowiada nowe wydawnictwo. Po powrocie na scenę w czerwcu zeszłego roku zespół zabrał się za pisanie nowego materiału. Efektem tego jest epka “The Tomb Within”, na której znajdzie się pięć utworów. Wydawnictwo będzie dostępne od sierpnia nakładem Peaceville Records. Równocześnie ma być to przedsmak piątego albumu grupy o roboczym tytule “Macabre Eternal”, który ma się ukazać na początku 2011 roku. Zespół planuje też dokumentalne DVD.

Źródło: Peaceville Records

Wydawca: Paragon Records

To co ja przeszedłem z tym krążkiem, żeby napisać o nim coś konkretnego, to moje. Dwa miesiące (!) odsłuchiwania i nic. Każdy by się wkurzył.

A sęk w tym, że do teraz nie mam za bardzo pojęcia, czy „Deeper The Fall” mi się podoba. Na pewno znajduje się na drugim krążku Kozeljnik sporo niezłych fragmentów, nawiązujących do obecnego wcielenia Satyricon, które szczerze mówiąc nieźle „bujają”, ale niestety przeplatane są z niekoniecznie trafionymi elementami. Jak na przykład refreny, chóralnie odśpiewywane, z fatalną melodyką, kaleczące wręcz moje biedne uszy. I właśnie tutaj jest kot pogrzebany – Kozeljnik nagrał płytę cholernie nierówną, o której nie można powiedzieć, że jest całkowicie zła, lub że jest rzeczywiście zajebista. Chwilami kawałki z „Deeper The Fall” ciągną się okrutnie, no ale jeśli pisze się ponad sześciominutowe kawałki to trzeba mieć na nie jakiś pomysł. Tego w przypadku Serbów niestety brakuje, co trochę mnie dziwi, bo ich macierzysty The Stone to zespół cieszący się uznaniem. Nie mogę niestety tego samego powiedzieć o Kozeljnik. Niestety, wzorując się na kapeli Satyra wzięli chyba przykład z kiepskiego „The Age Of Nero” – on też wymęczył mnie setnie. Tutaj dodatkowa trudność polegała na tym, iż jest to mój pierwszy kontakt z muzyką tej kapeli, ciężko więc było mi stwierdzić, czy to jednorazowa wpadka, czy sprawa dla kapeli typowa. Ostatecznie o ocenie zadecydowała jednak sama muzyka, która jest co najwyżej przeciętna.

Smutna prawda. Balansując pomiędzy szybkimi a wolnymi partiami oraz między agresją a podniosłością, Kozeljnik zbyt często przekracza linię demarkacyjną pomiędzy porządnym black metalowym krążkiem a jego parodią.

Ocena: 5/10

Tracklist:

Wydawca: Moribund Records

Co będzie jeśli wpuścimy black metalowca do filharmonii? Albo odprawi czarną mszę w foier, albo zwyzywa skrzypków od pedałów. Albo mu się po prostu spodoba.

Oczywiście żarcik ten na wstępie rodem z Familiady nie oddaje całości przesłania jakie możemy znaleźćna piątym opusie I Shalt Become. Nie będę rżnął głupa, że jak większość metaluszków łykam Wagnera czy Mussorgskiego niczym AC/DC czy Iron Maiden. Bo nie łykam, a ich twórczość znam conajwyżej pobieżnie. Nie znam też tego, co I Shalt Become nagrał przed „Poison”. Tabula rasa czyli. Jednak o tym godzinnym niemal materiale mogę już coś więcej powiedzieć. Przede wszystkim – nie ma tu praktycznie gitar i typowego metalowego instrumentarium. Choć zdarzają się minimalne wyjątki jak w „Black Swan Events”, ale są to dość sporadyczne fragmenty. Przez zdecydowaną większość czasu, jaki trwa „Poison” słyszymy więc jedynie orkiestracje plus typowo black metalowe zawodzenie. Jak to się ma do siebie? Różnie. Moim zdaniem zależy to przede wszystkim od samych orkiestracji. Niekiedy są one odegrane na naprawdę dobrym poziomie, czuć w nich moc i majestat. Niekiedy jest ono bardziej agresywne, tak w sam raz by móc nazwać to black metalem (jak w „The Swarming of the Locusts”). Ale zdarzają się i wpadki, kiedy muzyka brzmi raczej jak bożonarodzeniowa pastorałka. Okej, może przesadzam, ale nie wszystkie momenty w twórczości I Shalt Become przypadają mi do gustu, bo zdarzyło się kilka razy, że muzyka sobie płynęła w słuchawkach, a ja w ogóle nie zwracałem na nią uwagi, dopóki nie zaczęła mnie drażnić. Nie było to drastycznie częste, ale miało miejsce, więc szczerze się tym faktem z Wami dzielę.

Abstrahując, że taka muzyka nie jest obiektem moich westchnień, da się tego słuchać, a dodatkowo jeśli lubicie symfonię w metalu, to mogę Wam „Poison” polecić. Jeśli natomiast wolicie by pierwszymi skrzypcami w tej muzyce były diable rogi i czarci oddech – odpuście sobie.

Ocena: 6,5/10

Tracklist: