Oracle: Witam! Na sam początek muszę zapytać o rzecz, która nurtuje mnie najbardziej… Dlaczego zdecydowaliście się na działalność pod szyldem Krakow? Chodzi tu oczywiście o miasto w Polsce, tak?

Kjartan: Myślę, że brzmi to po prostu świetnie! Znalezienie nazwy dla zespołu zawsze jest trudne, więc kiedy już wybierzesz jakiś szyld wszyscy są zadowoleni i przylega on do Ciebie. Ale kiedy wybieraliśmy nazwę dla zespołu, nie znaliśmy kierunku, jaki obierze nasza muzyka.

Frode: Tak, a wszystko zaczęło się jako żart. Dyskutowaliśmy o orkiestrach filharmonicznych, jak Warsaw Philharmonica. A potem ktoś rzucił Krakow Philpharmonica. I został Krakow. Poza tym to miasto ma bardzo fajną historię.

O.: Ok, a co tam nowego od czasu wypuszczenia Waszego splitu z Resonaut? Patrzę na Wasz skład i widzę, że zaszły zmiany. Co możecie o nich powiedzieć, czy Christopher wciąż jest członkiem Krakow?

K.: Po naszym splicie z Resonaut drogi Christophera, który był dotychczas naszym perkusistą i nasze rozeszły się z uwagi na różnice muzyczne. W maju i czerwcu odbyliśmy trasę z Cato Olaisenem, Ribozyne. Wraz z nim nagrywaliśmy również krążek „diin”. Natomiast w marcu tego roku do Krakow dołączył Ask (Kampfar, Mondvolland, Arctander). Tak więc nareszcie Krakow znów jest cały i mamy nadzieję pracować z Ask’iem w przyszłości.

F.: Christopher odszedł zaraz po wydaniu splitu z Resonaut. Ale teraz jesteśmy dumni, że Ask z Kampfar jest częścią naszej rodziny, bo teraz jesteśmy czymś więcej niż zespołem, jesteśmy jednością.

O.: Dobrze słyszeć. Muszę przyznać, że głównym powodem, dla którego zdecydowałem się przeprowadzić z Wami ten wywiad był Wasz genialny koncert w Katowicach, w maju 2011 roku! Byliście zdecydowanie najlepszą kapelą tego wieczoru, a to nie tylko moja opinia! Jak wspominacie ten koncert?

René: To był chyba nasz najbardziej oczyszczający koncert. Długa, gorąca i niepewna noc.

K.: Pamiętam ten gig bardzo dobrze [nie dziwię się, chyba każdy kto był na tym ostatnim gigu agencji Piona pamięta ten spęd, hehe – przyp. Oracle]. Mieliśmy długą drogę z Berlina (tak sądzę), a kiedy w końcu dojechaliśmy, zanosiło się na to, że cały festiwal będzie odwołany, z czego zapewne Ty również zdawałeś sobie sprawę. Spędziliśmy cały dzień czekając i zastanawiając się – zagramy czy nie? Kiedy w końcu stanęło na tym, że pierwszy dzień się odbędzie, byliśmy tak podnieceni tym, że zagramy, a zarazem tak zmęczeni czekaniem, że daliśmy z siebie wszystko. To show było moim najlepszym koncertowym doświadczeniem.

F.: Bardzo dobrze pamiętam ten koncert. Spędziliśmy na scenie świetny czas, myślę, że to był jeden z naszych najlepszych koncertów na tamtej trasie. Ostatnio graliśmy w Polsce w Warszawie i to również był bardzo dobry gig, myślę więc, że w Polsce jest coś specjalnego!

O.: Pewnie tak, ale jeszcze nie wiem co, hehe. Zwłaszcza, że w Katowicach były problemy, o których część z Was już napomknęła. Co więc myślicie o całym tym bałaganie związanym z Silesian Fest III?

K.: Ja nie wiem nic o szczegółach, ponadto dostaliśmy to, co mieliśmy obiecane, więc tak naprawdę nie mam konkretnej opinii na ten temat.

R.: To musiało być naprawdę smutne dla wszystkich tych ludzi, którzy kupili bilety dla zespołów, które anonsował promotor na plakatach, a które z różnych przyczyn nie zagrały. Szczęśliwie dzięki pewnym specjalnym osobom zespoły z Black Path Tour miały możliwość zagrać, rozumiem jednak, że w ten event zaangażowani byli ludzie, którym brak było szacunku dla fanów i kapel zgromadzonych tego dnia.

F.: Rozumiem, że chodziło o pewne nieporozumienia co do pieniędzy.A my w zasadzie byliśmy spakowani już na backstage’u, gotowi do wyjazdu. Byliśmy bardzo wkurzeni sytuacją, że nie możemy zagrać, więc kiedy tylko pojawiły się pieniądze, mieliśmy kurewsko świetny czas!

O.: Okej, wróćmy do muzyki. W zasadzie znam jedynie Wasz debiutancki krążek, ale muszę Wam powiedzieć, że ta muzyka jest taka sama jak tytuł – ogromny monolit, ściana dźwięku, więc podejrzewam, że tytuł nie został zaczerpnięty tak po prostu od numeru z albumu, ale ma głębsze znaczenie…

K.: Wybraliśmy ten tytuł, bo bardzo lubimy wspomniany kawałek, poza tym uważamy, że reprezentuje on równie znakomicie album jako całość, z tymi długimi, ciężkimi piosenkami.

F.: Dokładnie, tak jak powiedziałeś – olbrzymi monolit!

R.: Taa, w tym samym momencie nastąpił zwrot w historii kapeli. To był nasz pierwszy pełnowymiarowy album, spędziliśmy nad nim wiele czasu ciężko pracując. Dla mnie więc ten tytuł reprezentuje zarówno stronę muzyczną, jak i zdarzenia z historii Krakow jako zespołu.

O.: Gdy patrzę na Wasz zespół i na większość norweskich kapel, zdaje się, że jesteście całkowicie od siebie różni. Wiecie, gdy w metalowym światku ktoś mówi „Norwegia” na myśl automatycznie przychodzi black metal, a nie doom/sludge’owa kapela jak Krakow, czyż nie? Czujecie się w związku z tym trochę jak odstępcy, hehe?

K.: Niekoniecznie. Czerpiemy trochę inspiracji od starych black metalowych kapel, mamy także to szczęście, że odbyliśmy kilka tras z niektórymi z nich, jak Enslaved, Vreid (Vindir) czy Kampfar. Przyczyniamy się więc do tego, by norweski sludge/doom stał się sławny, haha!

F.: Robimy co chcemy. Nawet jeśli brzmimy jak ktoś inny, lub jak nie brzmimy jak ktokolwiek – co z tego?

R.: Jeśli pogrzebiesz trochę głebiej, zauważysz, że z Norwegii wyszło więcej kapel niż tylko tych black metalowych. Obecnie jest wiele wspaniałych zespołów robiących swoją muzykę. Ale black metalowa spuścizna jest dla nas szczęściem.

O.: Ja Was podpuszczałem z tymi odstępcami, ale widzę, że nie załapaliście. Dobra, jak już wspomniałem, Wasze utwory są długie i złożone. Zastanawiam się więc, skąd wiecie, że pora już skończyć, hehe? Czy to tylko kwestia Waszej intuicji? Pytam jako osoba, która nigdy nie trzymała żadnego instrumentu w dłoni, hehe!

K.: Nigdy nie wiemy, kiedy przestać. Po prostu przestajemy.

F.: Po prostu czujemy, że to już pora! Nawet nie musimy na siebie patrzeć, po prostu wiemy, kiedy gruba baba zaczyna śpiewać [za chuja nie rozumiem o co tu chodzi – przyp. Oracle].

R.: Te długie utwory zawsze kończą się w dobrym momencie. Gramy ze sobą już od wielu lat, więc pisanie i granie samo się implikuje. Lub, jak to ująłeś, jest kwestią intuicji. Niektóre z tych długich kawałków mają swoje korzenie we wspólnym jammowaniu, nigdy więc nie przewidzisz, jak długi będzie jakiś kawałek struny.

O.: Niezależnie od faktu, jaką muzykę gracie, dla mnie nie jest ona bynajmniej nudna… Wiecie, wielu metalowców uważa, iż doom, sludge czy im podobne gatunki są nudne i powolne, hehe. Zastanawiam się jednak, jak często wy macie coś takiego, że słuchacie sobie takiej muzyki i myślicie „kurwa, ale to jest nudny kawał gówna!”, albo w ogóle zasnęłiście, hehe? Bo jest to muzyka do słuchania raczej w samotności, nie do szybkiej jazdy samochodem…

K.: Dla mnie jest to muzyka, którą dobrze się czyta. Osobiście lubię wszystkie rodzaje i gatunki ale to zależy od nastroju.

F.: Cóż, wszyscy słuchamy różnej muzyki, ja na przykład lubię klasyczny heavy metal, ale również i black metal.

R.: Po prostu czasem muzyka wymaga większej ilości czasu, by się w nią wgryźć. Czasem potrzebujesz kopnięcia prosto w szczękę przez Slayer, ale czasem potrzebujesz by zaopiekował się Tobą Sleep.

O.: Chyba nie do końca się zrozumieliśmy. Nieważne, pozostańmy w temacie ostatniego krążka – moim zdaniem najlepszym numerem jest kawałek tytułowy, z tym narastającym napięciem. Wydaje mi się, że to kierunek, w którym powinna podążać muzyka Krakow. Też tak uważacie? Czy patrzycie na swoje starsze utwory i myślicie „Tak, tutaj zrobiliśmy świetną robotę, powinniśmy się tego trzymać…”?

K.: Piosenka, o której mówisz jest bardzo dobrym połączeniem między naszym krążkiem „Monolith” a nadchodzącym „diin”. Gdy zaczęliśmy nagrywać „Monolith” myślałem, że wiem co chcę osiągnąć, a gdy już skończyliśmy, wiedziałem, co chcę osiągnąć na kolejnym albumie. Praca nad „Monolith” sprawiła, że Krakow jest obecnie tym czym jest. Albo przynajmniej pchnęło nas we właściwym kierunku.

F.: Nasz nadchodzący krążek jest bardziej „zwartym” albumem, ale jest tam również wyraźnie zaznaczona czerwona linia pomiędzy poszczególnymi utworami. Zawsze staramy się napisać lepsze piosenki, niż poprzednio.

R.: Przede wszystkim, jesteśmy pod wrażeniem Twoich słów odnośnie tego numeru! Myślę, że to trudne powrócić i wybrać nasze utwory z osobna. Dużo myślę o atmosferze, jaką zawsze chcemy uchwycić. Przez te ostatnie siedem lat dorośliśmy jako muzycy, mamy więc lepsze podłoże do przekładania naszych pomysłów na język muzyki. Myślę więc, iż możesz spodziewać się muzyki, która będzie potężniejsza pod wszelkimi tego aspektami.

O.: A czy jest to jakieś zwarte wydawnictwo pod względem tekstów? W booklecie nie ma liryków, więc nie mam pojęcia, a same tytuły również niewiele mi mówią…

F.: Nie ma tam żadnego zwartego konceptu na „Monolith”. Te utwory to po prostu nasze postawy i przemyślenia z ówczesnego okresu. Mamy jednak nadzieję wypuścić „Monolith” na winylu, z wkładką zawierającą teksty.

R.: Jak powiedział już Frode, nie mamy żadnego konkretnego konceptualnego przesłania, co nie oznacza, iż śpiewamy o pszczółkach i motylkach. Zazwyczaj piszemy teksty już po tym, jak sama muzyka jest przygotowana. Staramy się wówczas skupić nad refleksjami i nastrojem, jak panował podczas komponowania.

O.: Okej, Waszym ostatnim jak dotąd wydawnictwem jest split z Resonaut. Kto był pomysłowdawcą wspólnej płyty – Wy czy oni? Planujecie jeszcze coś podobnego? I z kim chcielibyście wydać taką właśnie płytkę? Wysilcie wyobraźnię i powiedzcie nam…

K.: To my zaprosiliśmy ich do wspólnej płyty. Może zrobilibyśmy split z Kampfar? Kto wie…

F.: Świetnym byłby split Krakow/Solstafir.

R.: Interesującą kolaboracją byłaby ta między Krakow a The Observatory.

O.: Okej, widziałem wśród Waszych inspiracji między innymi Queens Of The Stone Age, Mastodon, ale również Iron Maiden. Zastrzelcie mnie, ale za cholerę nie słyszę ich wpływów w Waszej muzyce! Podejrzewam jednak, iż traktujecie te inspiracje raczej jako takie „metalowe ABC” każdego młodego fana, czyż nie?

R.: Wiesz, media społecznościowe wymagają czegoś takiego podczas zakładania Twojego profilu, musieliśmy więc coś wymyślić. Wstawiliśmy więc kilka niezłych nazw.

K.: Frode jest największym fanem Maidenów w tej części Europy, nie mogliśmy więc pisać muzyki wraz z nim i nie wspomnieć o tej kapeli. To mówi o nim wszystko, hehe.

O.: Kilku z Waszych ex – członków działa obecnie pod nazwą Vidr. Co myślicie o tym zespole?

K.: Lubię ich, utrzymują naszą black metalową wiarygodność, hehe.

F.: W tej kapeli gra nasz ex perkusista Christopher oraz ja. Ale Vidr jest projektem, który nigdy nie przetnie ścieżki Krakow.

R.: Myślę, że to dobrze, iż Frode udziela się w kapeli, w której może realizować pomysły, których w Krakow nie zrealizuje. Rzekłbym, iż to zdrowa sytuacja.

O.: Ostatnio podpisaliście papiery z Dark Essence Records. Co takiego Wam zaoferowali, że wybraliście akurat ich? To również label z Norwegii, czy więc znacie się z właścicielami osobiście, jesteście przyjaciółmi?

K.: Pasowali do nas, ponadto są oni poważni i zdolni do poświęceń. Bergen to małe miasto, tutaj wszyscy znają się ze wszystkimi, ale Dark Essence zaoferowało nam deal, ponieważ wierzą w naszą muzykę.

R.: Najważniejsze, że Dark Essence to wytwórnia w pełni zaangażowana w dostarczanie ludziom dobrej muzyki. Pokazali nam prawdziwe zainteresowanie i zrozumienie dla celów, jakie chcemy osiągnąć wraz z Krakow. Wierzymy, że są oni właściwym labelem, który pomoże Krakow rozwijać się. Ponadto ważnym dla mnie był kontakt twarzą w twarz, zamiast ciągłego oczekiwania na e-maile, które już dawno mogły wylądować w Twoim spamie…

O.: Jakie więc będą następne kroki dla Krakow? Kiedy możemy oczekiwać nowego krążka? Słyszałem coś o wrześniu 2012 roku, mam więc nadzieję, że data wciąż to aktualna? Ja osobiście już nie mogę się doczekać „diin”…

K.: Krążek ukaże się w tym roku i faktycznie mamy nadzieję, że będzie to przełom sierpnia i września. Pracujemy obecnie nad nową europejską trasą, pracujemy też nad nowymi kawałkami. Musisz po prostu śledzić naszą aktywność.

F.: Album we wrześniu, potem trasa.

O.: A co możecie powiedzieć o tym krążku, który pewnie teraz jest już na etapie postprodukcji? Jak bardzo będzie się różnił od Waszych wcześniejszych produkcji?

K.: Album jest już ukończony! Nie różni się bardzo od innych, wcześniejszych wydawnictw, jest jednak lepiej napisany i bardziej dojrzały. Możemy powiedzieć, że jesteśmy bardzo podekscytowani „diin”, nie możemy się doczekać, kiedy w końcu się ukaże!

F.: Będzie cięższy i mroczniejszy. A przez to piękniejszy i bardziej złożony. Będzie to album, z którego będziemy naprawdę dumni, a także taki, na którym nie będziemy chcieli nic zmieniać.

R.: To zdecydowanie lepsze rękodzieło niż jakiekolwiek inne, które nagraliśmy do tej pory. Myślę, że na tej płycie dokonaliśmy wszystko to, co sobie planowaliśmy.

O.: Dobra, panowie – dzięki za ten krótki wywiad, mam nadzieję, że Krakow pojawi się jeszcze wkrótce w Polsce w lepszych okolicznościach.

K.: Krakow powróci do Polski, mogę Cię o tym zapewnić!

Oracle: Witaj! Powiedz na początek, co tam ciekawego trafiło w Twoje spragnione metalu łapska? A co było największym rozczarowaniem zeszłego roku?

T.: Witam!!! Hehe, ledwie początek i już trudne pytanie. Sporo dobrych rzeczy ostatnio przekręciło się przez mój odtwarzacz, na przykład nowy Stillborn, świetna druga płyta Von Goat, debiut Turpisty, „With Hearts Towards None” Mgły, „Death Throne Entities” Throneum, „Menthell” Iblis, jednak na dzień dzisiejszy całą pulę zgarnia Master’s Hammer za „Vracejte Konve Na Misto”. Ta płyta jest kosmiczna! Przy tym znacznie bardziej mi się podoba niż (i tak znakomite) „Mantras”.

Rozczarowanie zeszłego roku? Hehe, tu będzie raczej krótko i treściwie: „The Hunter” Mastodon. Po znakomitym „Crack the Skye” spodziewałem się czegoś powalającego, a dostałem odgrzewany sznycel. Nie obroniło się koniec końców Blaze of Perdition (a szkoda! Wielka szkoda!). Straszną sprawą była jeszcze współpraca Rippera Owensa z Malmsteenem. Po cholerę złotopalcy Yngwie zatrudnia jednego z lepszych zapiewajłów w okolicach klasycznego Heavy Metalu, po to tylko, żeby zaśpiewał mu pół zwrotki na dwa kawałki? Nie wiada… Sprawę „reaktywacji” Running Wild i płyty „Shadowmaker” litościwie przemilczę. Poza tym chyba jako jedyny człowiek w powiecie tak bardzo przeżywam bezsensowną reaktywację Von…

O.: Udzielasz się lub udzielałeś w wielu kapelach, przez wszystkie przelecimy niczym czerwonoarmista wieśniaczki na ziemiach odzyskanych. Ale zacznijmy od kapeli, która zdaje się być Twoim oczkiem w głowie – Exmortum. Skąd pomysł u Ciebie na powołanie tego tworu do życia? Jaka idea kryje się za Exmortum?

T.: Szczerze powiedziawszy sam nie wiem. Dotąd byłem raczej kojarzony z nieco bardziej spolegliwymi i przystępnymi formami muzycznymi, jednak tym razem chciałem coś zrobić po swojemu, tak jak to zawsze chciałem zrobić. Dlatego na samym początku założyliśmy z Zaebosem Goratory, które potem ewoluowało w Exmortum. Ten zespół to konglomerat wszystkiego tego, co uwielbiam w ekstremalnym Metalu, w dodatku współtworzony z ludźmi, którzy mają bardzo podobne zapatrywanie na kwestie muzyczne a i w dużej mierze ideologiczne. Co do idei, która kryje się za Exmortum… Cóż, myślę że idzie o udowodnienie, że ostatniego człowieka na świecie nie będzie miał kto pogrzebać. Albo o to, że bachtinowski lęk kosmiczny ma realne podłoże? Nie wiem. Ty mi powiedz…

O.: Mój lęk wypływa z kredytu mieszkaniowego raczej, hehe. Jak sam określiłbyś styl, w jakim porusza się Exmortum? Bo uwierz mi, nie jest łatwo do końca zdefiniować to, co znajduje się na „Ritual Surgery”. Dla mnie osobiście sporo tam Celtic Frost/Hellhammer, ale nie mało też Cianide czy stricte doom metalowych patentów…

T.: Wszystkie zespoły które wymieniłeś są zdecydowanie inspiracją dla nas, także nie pomyliłeś się ani o jotę. Dorzuciłbym jeszcze Asphyx, Nunslaughter i wczesny Samael. My sami określamy Exmortum jako Death Doom Metal z pewnymi Blackmetalowymi naleciałościami. Tak naprawdę chcemy przywrócić Death Doomowi w Polsce dobre (złe) imię, po latach kojarzenia go z bandą melancholijnych siurów w czarnych koszulach i pindą na klawiszach/wokalach. Ot, koszmarek końcówki lat ’90. Doszło w pewnym momencie nawet do tego, że każde klawiszowe gówno pokroju Via Mistica czy Asgaard zaczęło używać do określenia swojej muzyki cząstki Doom. Paranoja! Przez długi czas w tym gatunku w Polsce był samotny jak palec drwala, genialny Nightly Gale i długo, długo nic, jeśli nie liczyć znakomitych demówek DDT. Dopiero teraz coś się ruszyło. Miejmy nadzieję, że to będzie coś więcej niż tylko trend… Wracając do pytania, Exmortum gra obskurny i fanatyczny Death Doom Metal.

O.: Niech więc tak będzie. W Exmortum zajmujesz się wokalami, zresztą w zajebisty sposób, no ale wiesz, że mam słabość do Twoich słowiczych treli, hehe. Instrumentarium zaś przypadło w udziale panu o pseudonimie… Obnoxious Whoredom Imposing Everhating Transgressor Zaebos. Skąd go wziałęś, to po pierwsze, a po drugie jaki jest jego wkład w utwory Exmortum?

T.: A jest on zasadniczy! Zaebos jest od lat moim bardzo dobrym kumplem, znakomitym instrumentalistą i kompozytorem. Poza Exmortum udziela się on również w eksperymentalnym Tacit Agreement. Planowaliśmy złożyć do kupy jakiś projekt od dawna, jednak za każdym razem rzecz rozbijała się o terminy. W pewnym momencie postanowiliśmy jednak podejść do tematu z większa niż dotąd determinacją i tak powstało Exmortum. Podział ról jest tutaj dość jasny: Zaebos jest głównym kompozytorem i aranżerem, odpowiada również za realizację „Ritual Surgery”, ja zaś odpowiadam za wymyślenie kilku riffów, teksty, aranżacje wokalne i wizualia. Ta symbioza funkcjonuje na chwilę obecną bez zarzutu.

O.: Zgadzam się. Skoro już o wokale zahaczyłem, spotkałem się z zarzutami w stosunku do tej płyty, że właśnie Twoje partie są zbyt monotonne. Ja osobiście wiem, że ryknąć potrafić zasadniczo w każdej stylistyce, a jak na moje ucho to akurat taki sposób śpiewania pasuje do Exmortum… Co masz jednak do powiedzenia ewentualnym malkontentom?

T.: Pozorna monotonia jest tutaj zabiegiem celowym, mającym na celu utrzymanie swoistej mantryczności, hipnotyczności materiału. Ma to związek z tekstami, które są dość mocno rytualne i ponure w treści. Poza tym, tak na dobrą sprawę nigdy nie lubiłem przekombinowania. Popatrz na ostatni Cianide. Mike Perun buczy tam jednostajnie jak szlifierka kątowa, nie ma żadnej ekwilibrystyki aranżacyjnej ani popisywania się wielością skal i barw, a jednak „Gods of Death” to jedna z najlepszych płyt wydanych w 2011. Co powiem malkontentom? Przestać się mazać, pizdy. To nie Czildrenofbodą, tylko Metal.

O.: Na tym materiale znalazło się również coverzysko Sarcófago. Nie jest to jednak „Nightmare” czy inne „Satanas”, ale utwór z późniejszego okresu działalności Brazylijczyków, „God Feaces”. Próba wskazania, że Sarcófago to nie tylko te powszechnie znane kawałki czy po prostu eskapizm i złośliwość, że zrobicie na odwrót, niż wszyscy dookoła oczekiwali?

T.: Dlaczego „God’s Faeces”? Bo ten numer zwyczajnie rozpierdala. Riffy, tempa, aranże, wszystko tutaj jest dowodem na geniusz spółki Lamounier – Minelli. Niestety strasznie dużo ludzi nie docenia wartości „Hate”, głównie z powodu automatu perkusyjnego, jakby to miało w jakimkolwiek stopniu umniejszyć znakomitość aranżacji utworów. Wybraliśmy „God’s Faeces” dlatego, ze nie tylko jest to zajebisty numer, ale przy tym jego powolne, kroczące tempo znakomicie pasuje do naszego autorskiego materiału. Poza tym warto wspomnieć o kawale świetnej roboty, jaką wykonał przy jego nagrywaniu Necronosferatus, nadając temu numerowi iście demonicznej aury swoim wokalem. A że faktycznie mało kto przerabia ten numer? A po cholerę mam robić 19384746921 wersję „Nightmare”, czy „Black Metal” Venom? Przecież każdy wie, słyszał i zna, a nasza wersja mniej znanego utworu (o ile się komuś spodoba), może skłoni do ponownego rozpatrzenia oryginału, który temu i owemu mógł umknąć… Swoją drogą bodaj brazylijskie Unholy Massacre też swego czasu zajebali piękną wersją „Bożego Odchodu”…

O.: A to tego nie znam. Szczerze mówiąc, nie kojarzę na polskiej scenie wielu kapel, które napierdalałyby muzykę w stylu zbliżonym do Exmortum. Czy według Ciebie jest to plus dla Twojej kapeli, czy może żałujesz, że tak niewielu muzyków podziela Twoją wizję metalu?

T.: Czy ja wiem, czy Exmortum jest takie osamotnione na scenie? Wydaje mi się, że reprezentujemy pewne cechy, które są obecne w kapelach pokroju Throneum, Deadly Frost, Goat Tyrant czy Exhalation, z tym że raczej się staramy, żeby było to jak najbardziej „nasze”. Nie idzie tu o bezmyślne kopiowanie stylu, tylko o (wydaje mi się, że właściwie pojętą) inspirację. A ze nie jest nas milion? Moim zdaniem to dobrze mimo wszystko. Nie widzę muzyki Exmortum, jako części trendu, który toczy na ten przykład zasraną do sufitu przez przeciętniactwo i kopiatrostwo scenę thrashową, przy całym szacunku, jaki żywię do Thrash Metalu. Leaders, not followers, jak to mówią w Abchazji…

O.: W kapeli jest Was dwóch, niemniej jednak 15 kwietnia będzie miał miejsce Wasz sceniczny debiut – na co mogą liczyć ci, którzy zjawią się w Krakowie tegoż dnia? Przyznaj się, masz tremę przed tym występem? Fakt, że będziecie grać na swoim boisku jest dla Ciebie dodatkowym stresem czy wręcz przeciwnie?

T.: Skład nam się rozrósł do czterech sztuk, także spokojnie, nie ma mowy o garach z laptopa i braku bassu, hehe. Czy mam tremę? Trochę mam, z tej prostej przyczyny, że będzie to debiut Exmortum, a nie chcę, żeby przeszedł niezauważony, jako że w chwili obecnej ten zespół jest dla mnie priorytetem. Myślę, że fakt grania na własnym podwórku jest tutaj sprawą jak najbardziej pozytywną, poza tym zaszczytem będzie zagrać z tak konkretnymi markami, jak Stillborn, czy Bloodthirst. Reasumując, trochę się denerwuję, ale wierzę, że Przedwieczni będą mieli nas w opiece.

O.: Wasz debiutancki materiał ukazał się jako split z inną krakowską formacją – Deadly Frost, która zresztą wyzionęła już ducha. Ale ja nie o tym – co spowodowało, że postanowiliście wydać to wspólnie? Zażyłość z Lechem, fakt, że ich muzyka też rozpierdala, może jeszcze coś innego?

T.: Obydwa czynniki, które wymieniłeś były tu decydujące. Kibicowałem Deadly Frost od czasu ich pierwszych prób, kiedy jeszcze we dwóch z Darknessem, Lechu opracowywał pierwsze zręby utworów. Z materiału na materiał Deadly Frost rósł w siłę coraz bardziej i wydawało się, że w końcu chłopaki złapali wiatr w żagle. Materiał z „The Nightstalker” jest tego najlepszym dowodem. Niestety wszystko skończyło się tak, jak się skończyło. Na szczęście Lechu dość szybko zgadał się z Zaebosem i wspólnie konspirują materiał na debiutancki krążek projektu o nazwie Necromantical Screams, więc każdy, komu dźwięki Winter, Hellhammer czy Varathron są bliskie, niechaj trzyma rękę na pulsie. A sam Lechu to zajebiście równy koleś, kompletny maniak Metalu we wszystkich jego formach, posiadacz 666 pomysłów na minutę i mój przyjaciel od lat. Jako że jest również fanem muzyki Exmortum, pomysł na split pojawił się niejako samorzutnie.

O.: Kto według Ciebie jest przeciętnym odbiorcą muzyki Exmortum? Wiadomo, że każdy zespół ma jakiś potencjalny krąg odbiorców, czy z marketingowego punktu widzenia zwany też targetem. Więc jak to jest w przypadku Twojej najważniejszej kapeli? Bo chyba można nazwać ją najważniejszą?

T.: Nienawidzę gadać o targetach i marketingowym punkcie widzenia w kontekście muzyki. Uważam, że kierowanie się tymi czynnikami przy tworzeniu muzyki może skończyć się szybko casusem Vader, który z wielkiej kapeli i jednego z tytanów światowego Death Metalu zmienił się w cyrk na kółkach pod batutą dyrektora Kmiołka. Co do potencjalnych odbiorców muzyki Exmortum, to wydaje mi się, że będą to zdecydowanie ludzie, którzy zdecydowanie znają i rozumieją idee pierwotnego, surowego Metalu, ludzie ze sporą kolekcją płyt na półce, a nie na dysku, a także wszelkiej maści popaprańcy. Miłośnicy czystej produkcji i przekombinowanych aranżacji, 16-letnie forumowe wyrocznie, magistrzy metalu, liczący ilość uderzeń perkusji na „Seven Churches” i Michał „Piecyk” Piech nie mają tu czego szukać…

O.: Jak już wspomniałem, Exmortum to nie jedyny twór, w jakim maczasz paluchy. Od dłuższego czasu udzielasz się w Cremaster – kapeli, która ma tyle samo zwolenników, co przeciwników. Spotkałem się nawet z zarzutami, że metalowcowi nie przystoi brać udział w przedsięwzięciu na wskroś kabaretowym, a do takich często zalicza się tą kapelę. To jak, czujesz się zdrajcą ideałów, gdy zrzucasz z siebie bullet belta, zmywasz corpse paint a wskakujesz w przebranie krowy, posła Samoobrony czy kogo tam jeszcze?

T.: Czy ja wiem, czy taki kabaret? Ostatnio raczej Cremaster zaczyna stanowić odpowiednik dźgnięcia szpilką w oko, niż tylko czysty wygłup. A poza tym jak to nie przystoi? Przecież, jak by tak się głębiej zastanowić Metal sam w sobie jest muzyką pełną niedorzeczności. Nie dalej jak w ostatnią sobotę byłem świadkiem sytuacji, kiedy dobre 12 tysięcy spoconych, zarośniętych metaluchów, z których każdy był przekonany, że jest ociekającym testosteronem samcem alfa i wzorem męskości, śpiewało jednemu angielskiemu gajowemu, że jest jego turbokochankiem i żeby rzeczony gajowy powiedział im, że nie ma innego. Czy bytność na koncercie Judas Priest też nie przystoi metalowcowi? Przecież to też nie jest sytuacja, w której wszyscy śmiertelnie poważnie odwracają krzyże i chłoną kult… Poza tym ja kurewsko lubię muzykę Cremaster i cenię sobie znajomość z ludźmi grającymi w tej kapeli, przede wszystkim za bardzo trzeźwy skan rzeczywistości. Dlaczego tedy miałbym sobie ją odpuszczać? Żeby być jak inni „śmiertelnie poważni panowie muzycy”? Metalowcy uwielbiają szafować słowem „nonkonformizm”. Dla mnie w tej sytuacji oznaką konformizmu byłoby przyprawienie sobie samemu gęby jedynie słusznego kultowca, który nie zachowuje się w ten czy inny sposób (np. nie gania po scenie w stroju krowy), bo tego wymaga od niego sceniczny konwenans. Robię swoje i w chuju mam, że komuś to nie pasuje, Ostatecznie najważniejszym kryterium powinna być muzyka. Swoją drogą ciekawe, że nikt nie wypomina konszachtów z Cremaster takiemu Atamanowi Tolovemu, który od lat wspomaga kapelę to wokalnie, to znów tekstowo, to w końcu graficznie…

O.: Myślisz, nawiązując do wcześniejszego pytania, że metalowcy subkultura pełna ograniczeń i klapek na oczach? Że gdzieś tam w tyle głowy mają wyrytą niemal platońską ideę metalowca, który się nie śmieje, nie przebiera, nie goli pod pachami i nie mówi do swojej lubej „kocham Cię”? A gdy ktoś w jakiś sposób odstaje od tej idei uznawany jest za „ideologicznie niepewnego”? Dla mnie taka postawa jest równa niemal katolicyzmowi, hehe…

T.: Są sytuacje, w których ortodoksja na pewno nie jest rzeczą złą, jednak za dużo na scenie jest podejścia w rodzaju „musisz się zachowywać tak, jak my – prawdziwi indywidualiści”. To prowadzi do czegoś, czego nie znoszę, czyli tworzenia semantycznych „świętych krów”, których nie można obrażać, krytykować ani ganić. Podobnie sprawa ma się z różnego rodzaju zachowaniami konwencjonalnymi, które mają definiować mitycznego „prawdziwego metala”. W wielu sytuacjach życiowych zachowuję się w sposób daleki od ortodoksji, ale postępując w ten czy inny sposób nie analizuję swojego zachowania pod kątem tego, co powie scena, tylko robię swoje.
Metal jako zjawisko kulturowe jawi mi się czasem, jako pełne paradoksów. Z jednej strony tyle się gada o rebelii przez muzykę, umiłowaniu wolności i nonkonformizmie, z drugiej oczekuje się od jej przedstawicieli zachowań mocno konwencjonalnych i sformalizowanych jakimś niepisanym credo. Od czasów wylania się ciepłym moczem na 10 przykazań z upodobaniem plwam na konwenanse i regulaminy i wara komukolwiek od tego, co robię na, a co pod sceną, co w pracy a co w czasie wolnym.

O.: Jeszcze a propos Cremaster – jako ten zespół wzięliście udział w telewizyjnym show dla młodych talentów. Na ile w Waszym przypadku to był wygłup, a na ile szczera chęć zaistnienia w mainstreamie? Mam nadzieję, że chodziło jednak o to pierwsze? Bo ostatnimi czasy można zauważyć wzmożoną aktywność „metalowców” na tej niwie promocji swojej muzyki i osobiście dla mnie jest to chybiony pomysł…

T.: Chęć zaistnienia w mainstreamie? Wolne żarty. Chcieliśmy po prostu powiedzieć Korze, że lubimy „Nocny Patrol” Maanaamu. Chyba nie oczekujesz od kapeli, która ma w repertuarze kawałki w rodzaju „Dżoni Łoker Blek Aparthajd Lejbel”, czy „W Kółko Najebanym Być”, że nagle zacznie mieć ambicje zostania idolami młodzieży poważnie traktującej zespół Hunter? Swoją drogą casusy zarówno Eric Is My Boyfriend, jak i The Sixpounder pokazują, ze łaska mainstreamu na pstrym koniu z kopyta popierdala…

O.: Okej, inną kapelą, w której się udzielasz jest Retribution. Tu już jest mniejszy problem, bo to kapela stricte thrash metalowa, hehe. Dwa lata temu wypuściliście „Rip The Silence”, ale moim zdaniem jest to kapela, która jakoś nie może się przebić do szerszej świadomości na polskiej scenie. Jak myślisz, dlaczego?

T.: Już nie jestem wokalistą Retribution, ale dalszego komentarza, za pozwoleniem nie udzielę.

O.: No to widać nie byłem w temacie. Niedawno zostałeś jednak gardłowym starej thrash metalowej kapeli Exorcist. Jak skaperowali Cię Ci panowie, którzy siłą rzeczy mogli by być ojcami Twymi, hehe? Zasadniczo, to gdyby nie przerwa w ich działalności, to Ty i szyld Exorcist bylibyście rówieśnikami…

T.: Exorcist to dla mnie wciąż niesamowita sprawa. Kapela, którą znam od lat pacholęcych, kiedy to podpierdoliliśmy z kuzynem starszemu koledze ich obie demówki (pozdro, Marcin!) i nagle nagrałem z nimi płytę. Wszystko zaczęło się od zeszłorocznego koncertu Artillery w Warszawie, na który pojechałem z Lechem Wojniczem. W pewnym momencie do leszkowego stoiska z merchem podszedł Tom Godlewski i zaczął się uskarżać, ze mają nagrany materiał, ale nie mają wokalisty (jak wiadomo Butcher nie żyje, podobnie Grzesiek Petasz, a o Beerbearze słuch zaginął). Niechcący podsłuchałem ich rozmowę i pomyślałem, że w sumie jestem ciekawy nowych kawałków Exorcist, a coś tam sobie czasem krzyknę i nawet mi to w miarę wychodzi, więc czemu nie spróbować? Po wymianie kilku maili i zrobieniu próbnej wersji jednego z numerów zostałem oficjalnie przyjęty jako nowy wokalista Exorcist, a parę tygodni później drałowałem do Warszawy, gdzie przez dwa dni nagrywałem wokale na nową płytę. Oczekujcie jej jeszcze w tym roku!

O.: Okej, jak więc podsumowałbyś swoje muzyczne fascynacje? Biorąc pod uwagę rozpiętość stylistyczną kapel, w które jesteś zaangażowany, nie stawiasz sobie większych granic…?

T.: Nie stawiam, bo i po co? Nie lubię się ograniczać, bo to tak naprawdę do niczego nie prowadzi, a tylko można przegapić całą masę dobrej muzyki. Podsumowywać też nie bardzo mam chęci, bo słucham wszystkiego od jazzu po grindcore i kto wie, co jeszcze mi strzeli do głowy w kwestii inspiracji? Ostatnio na przykład robię z kilkoma przyjaciółmi trochę black thrash metalu… A poza tym mam ostatnio jakieś ciągoty w stronę horrorpunka… Co z tego wyjdzie? Najlepiej będzie, jeśli sam sprawdzę.

O.: A propos granic, wśród kilku moich znajomych ferment wywołała Twoja deklaracja zachwytu nad dokonaniami muzycznymi pewnej uroczej dziewczyny z górskich terenów Rzeczypospolitej. Domyślasz się o kim mówię? Masz jeszcze inne tego typu skrywane, a niewygodne dla ogółu metalowego? Co masz na swoją ewentualną obronę?

T.: A czemu mam się bronić przed faktem, że „Granda” Brodki (mimo kilku słabszych momentów) to jak na razie najlepsza płyta popowa ostatnich pięciu lat w Polsce, a Monika to koncertowa petarda? Jedyny podział muzyki, jaki uznaję, to A) Muzyka dobra, B) Muzyka chujowa, reszta to tylko etykietki, ułatwiające identyfikację, jednak w żadnym razie nie są to wyznaczniki światopoglądowe. Pewnie większość samozwańczych obrońców czystości zaplułaby się po same pachy, słysząc że słucham na przykład HIM, Wednesdaya 13, Classix Noveaux, A-Ha czy Soft Cell, zaś logo Social Distortion mam wytatuowane na piersi, ale szczerze mówiąc to ich problem nie mój. Nie mam czasu przejmować się ignorantami, dla których otwarcie na muzykę oznacza, że oprócz Bestial Warlust słuchają jeszcze Puissance… Poza tym tak chorego klimatu paranoi i beznadziei, przykrytej zamiłowaniem do używek, jaki jest w „Bedsitter” Soft Cell nie ma nawet w najbardziej zbolałych piskach Kvarfortha…

O.: Poza sferą muzyczną, działasz również słowem pisanym. Udzielałeś się swego czasu w Chaos Vault, działasz w „Oldschool Metal Maniac” ‘zine no i wydałeś niedawno pierwszy numer swojego własnego „Dejekta Infinitus” ‘zine. Jak oceniasz reakcję na swój debiutancki wyziew ze strony Podziemia? No i dlaczego ograniczyłeś się do języka polskiego, wszak Twój angielski jest excellent, hehe…

T.: Tak, to prawda, udzielam się edytorsko tu i ówdzie, zresztą zawsze to mnie fascynowało. Do tego stopnia, że przez pewien czas próbowałem studiować dziennikarstwo, jednak ostatecznie to popierdoliłem, dochodząc do wniosku, ze żeby pisać nie potrzeba mi papieru, że „pan Tymek jest dziennikarzem”. Od tamtej pory miałem przyjemność udzielać się między innymi na ChaosVault (to dla was zresztą spłodziłem moje pierwsze poważniejsze teksty) i pomagać Lechowi w „Oldschool Metal Maniac”. Co do „Dejekta”… Hehe, kurdeć, czuję się jakbym mówił o własnym dziecku. Generalnie odzew był na tyle pozytywny, że nawet mnie zaskoczył. Dość powiedzieć, ze sam Adrian w #10 „R’Lyeh” określił mój zin jako „najlepszy merytoryczny debiut w Polsce 2011”. Obecnie pracuję na drugim uderzeniem „DI”, tym razem biorąc sobie do serca krytykę pewnych aspektów mojego szmaciora, jaką jednak dawało się znaleźć w recenzjach. Kilka ciekawych nazw zgodziło się odpowiedzieć na moje pytania, także myślę, że nie będzie źle. Poza tym na pewno „dwójka” będzie obszerniejsza. A dla czego nie po angielsku? Wiesz, dużo operuję w tym języku, pomagam komu mogę, tłumacząc teksty, wywiady, czy pisząc liryki, miałem również przyjemność asystować Ci translatorsko w debiutanckim numerze papierowego „Chaosa”, więc dla odmiany chciałem sobie popisać w końcu po polsku. Jak mnie najdzie, żeby zrobić „DI” po angielsku, wtedy pewnie to zrobię, na razie jednak się na to nie zanosi, hehe.

O.: Jak skomentujesz kilka wyświechtanych frazesów i klasycznych powiedzeń, które przewijają się w większości wywiadów? Oto poniżej lista… Może chciałbyś coś do niej dodać?

• gramy tylko dla siebie, nie interesuje nas co myślą o tym inni…

• nie jesteśmy częścią tej sceny…

• są wartościowe zespoły, jednak nie będę ich wymieniał, bo to nie kółko wzajemnej adoracji lizania się po chujach…

• interpretacja tekstów jest indywidualną rzeczą słuchaczy, nie chcę im nic narzucać…

• nasze nowe wydawnictwo jest naszym najlepszym dokonaniem…

T.: Hie, hie, wbijanie kija w mrowisko czas zacząć…
-Jak nie interesuje, to po co wydajecie muzykę i rozsyłacie płyty do recenzji, które pewnie czytacie?

-Jeśli spełniacie kryteria oceny gatunkowej, to choćbyście bardzo płakali, że nie jesteście częścią tej czy innej sceny, choćby przez wzgląd na nomenklaturę…

-A to trochę dziwne podejście. Ja zawsze uważałem, że wymieniając garstkę kapel, które cenię mogę jakoś wpłynąć na czytelnika, żeby sprawdził, jaka muzyka kryje się pod daną nazwą. W ten sposób pomagam w minimalny sposób rozprzestrzeniać muzykę, którą uznaję za wartościową, chyba że idzie o nazwy w rodzaju Slayer, czy Kreator, wtedy wydaje mnie się, że moje „włazidupstwo” może przemknąć niezauważone…

-To stwierdzenie kryje w sobie kilka pułapek, bo z jednej strony legitymizuje kompletne bzdury opowiadane o zawartości lirycznej materiału danej kapeli przez osoby trzecie, z drugiej wskazuje na lenistwo przy odpowiadaniu na wywiady. Czasami może nie należy niczego słuchaczowi narzucać, ale przydaje się zasygnalizować, w jakich rejonach powinien szukać…

-To akurat naturalny stan rzeczy. Spędziłeś ostatni okres życia na pracy nad danym materiałem, poświęciłeś dużo wysiłku, żeby był on dla ciebie satysfakcjonujący, więc wiadomo, że będziesz mówił, że nic lepszego nie stworzyłeś dotąd, z tej prostej przyczyny, że właśnie dałeś z siebie wszystko w studio. Tylko czas może ten pogląd zweryfikować…

Od siebie dodam, że nienawidzę, kiedy ktoś odpowiada na pytanie frazesem w rodzaju „to bardzo trudny temat i nie będę się tu o nim rozpisywał/rozgadywał”, bo wydaje mi się po prostu ignorowaniem pytającego.

O.: Okej, a wymień mi pięć powodów, dlaczego większość metaluchów to smutne piczki? No chyba, że tak nie uważasz, to wymień mi w takim razie pięć kontrargumentów.

T.: Powód pierwszy: metaluch jest pierwszy do jojcenia, że wszystko drogie i nie stać go na płyty, ale sprawa zaczyna wyglądać inaczej, jak go zapytać o koszulki Slayera z Rockmetalshopu, czy ilość alkoholu wypijanego w ciągu miesiąca.

Powód drugi: metaluch uważa się za otwartego na dyskusję i światłego, chyba że mu powiesz, że Megadeth ssie pałę. Wtedy z reguły zapluwa się po same pachy i czerwienieje na licu, nie mogąc znaleźć sensownych kontrargumentów.

Powód trzeci: metaluch twierdzi, że jest otwarty na muzykę, bo oprócz Iron Maiden i Huntera słucha również Dżemu, reggae i Farben Lehre.

Powód czwarty: nazywa Pidżamę Porno, Farben Lehre i innych gwiazdorów studenckiego rocka zespołami punkowymi.

Powód piąty i być może najważniejszy: metaluch w dzisiejszych czasach nie słucha muzyki, tylko chłonie to co wszyscy inni. Nie jest w stanie poszukać czegoś na własną rękę, nie przyjmuje do wiadomości, ze można nie lubić ostatniej pyty Vader, nie dociera do niego, że The Sixpounder jest zwyczajnie miałkie i nijakie, że czyniąc zarzut z ograniczonego zasięgu oddziaływania podziemnych kapel robi z siebie kompletnego dyletanta, że starając się wejść na krzywy ryj na koncert lokalnej podziemnej kapeli wyrządza jej szkodę, że nie wszystko musi mu być podane na tacy, że koszulka, glany i zielony plecak, a także picie jaboli z podstarzałymi menelami nie czynią z delikwenta metala, tylko idiotę, że słuchanie metalu nie oznacza ostentacyjnego niesłuchania innych gatunków i powtarzania przez cały dzień „Lady Gaga to cipa” i w końcu, że tej muzyki, aby ją zrozumieć, należy słuchać dużo, głośno i ze zrozumieniem. Niestety czasami to wydaje się barierą nie do przeskoczenia…

O.: Pięknie wywiązałeś się zadania! Winyle, kompakty, kasety, mp3, streaming, pożyczanie na wieczne oddanie – metalowcy mają szerokie spektrum nośników do wyboru, który jest Twoim ulubionym i dlaczego? Czy wśród swoich znajomych (lub u siebie samego, hehe) dostrzegasz symptomy podążania za modą w kwestii nośnika?

T.: Uważam, ze najszlachetniejszym i najpełniej brzmiącym nośnikiem dla dowolnej muzyki jest płyta analogowa. Brzmienie jest na niej najpełniejsze i najbardziej organiczne. Polecam na przykład posłuchać sobie z tego nośnika „Eparistera Daimones” Triptykon i porównać z wersją cyfrową. KO w pierwszej rundzie. Nie mam nic przeciwko CD, to bardzo przyjemny nośnik, poza tym pamiętam czasy, kiedy CD było sprawą co najmniej ekskluzywną. Mam pewien sentyment do kaset. Cały czas je zbieram i mam ich mnóstwo w chałupie, nie do końca jednak pojmuję tak ostatnio modne trąbienie o kulcie w tym przypadku, zwłaszcza że z reguły kupowało się kasety, bo nie stać człowieka było na płyty.. Ale nie ganię do końca, choćby z tego względu, że „demo” zawsze już będzie mi się kojarzyło z kasetą. MP3 nie jest złe, pod warunkiem, że służą pobieżnej weryfikacji materiału, a nie posiadaniu go tylko w tej formie. To jest kurewstwo i zaraza, którą należy zwalczać. Bo w porządku, ok., sam jak idę na miasto mam na uszach odtwarzacz MP3, bo lubię kiedy muzyka mi towarzyszy, ale nie chce mi się nosić ze sobą discmana, walkmana, dwóch siatek płyt i kaset, oraz gramofonu przytroczonego do pleców, jednak szanuję muzykę jakiej słucham, oraz siebie jako słuchacza na tyle, żeby nie skazywać się tylko na marnej jakości dźwięk (pliki MP3 zajmują tak mało miejsca, bo są okrojone z wszelkich dźwięków poza głównym pasmem), bez możliwości zdarcia celofanu, przejrzenia i powąchania książeczki i całego rytuału, który wieńczy fakt, ze na swoją muzykę wydałem własne, zarobione pieniądze, więc mam powody ją szanować. W ten sposób okazuję również szacunek zespołowi, którego płytę nabyłem.

O.: Prawda, panie kochany! Najgłupsza rzecz o jakiej słyszałeś ostatnio na metalowej scenie to…?

T.: Jeden mędrek, klarujący, że „podziemie to tylko wymówka dla tych, którzy nie osiągnęli w życiu nic, wiec dorabiają ideologię do braku talentu”, niejaki Skorrrpion z Białegostoku i działalność złodzieja Piecyka po blamażu z Hellslaughter. Poza tym przepyszny ból dupy w komentarzach pod twoją recenzją The Sixpounder wskazuje, ze całą pulę w tym temacie zgarnia kondycja umysłowa polskiego metalowca, hehe…

O.: Prawdaż? Exmortum wywodzi się z Krakowa, w którym to na co dzień pomieszkujesz. Jak scharakteryzowałbyś to miasto – oczywiście mówię w tym momencie o podziemnej scenie metalowej… Myślisz, że wybijacie się pod jakimś szczególnym względem na tle innych miast w Polsce?

T.: Kraków to specyficzna sprawa. Niby nie ma tu czegoś takiego, jak jakaś zwarte podziemie, ani nawet porządna ekipa do wypadów koncertowych, ale w pewnym momencie coś zaczęło się ruszać i teraz można wreszcie mówić o (podzielonej co prawda jak sam chuj, ale mimo wszystko istniejącej) scenie podziemnej. Na pewno na uwagę zasługują przede wszystkim mistrz Mgła i KSM (to chyba raczej oczywiste…), poza tym Medico Peste, awangardowy Iblis (miłośnicy klimatów mocno schizofrenicznych powinni się ucieszyć z „Menthell” jak dzieci Somalii z parówek), coraz lepiej radzący sobie postmetalowy Fleshworld, reaktywowany Anaboth (jeśli ktoś spodziewa się powtórki z „”Nie Czas Pomiotów” może się mocno przejechać…), Terrordome, Fortress, Whorehouse, Deviathor, Enclave, heavymetalowy Mayhayron, natomiast na pewno wypatruję debiutu Necromantical Screams.

O.: Gdybyś miał porównać Exmortum do aktorki porno, którą szparkę wskazałbyś jako pierwszą? Bo oczywiście jak większość metalowców pornoski lubisz, mam nadzieję, hehe…

T.: No jacha! A porównałbym do Nany Funk. Dlaczego? Bo i jedno i drugie jest ciężkie, obleśne i stare…

O.: Dobra, dzięki wielkie brachu za odpowiedzi, widzimy się na Twoim koncercie. Cieszysz się?

T.: No jak sam chuj… Dzięki za wywiad, hehe! Wspierajcie Moloch Letalis, Exhalation i Ritual Lair!!!! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRGH!!!!!!!!

O.: Dzień dobry. Może na rozgrzewkę zdradzisz nam, jaki jest Twój ulubiony browar, album Motorhead i aktorka, która ma obecnie więcej niż czterdzieści lat?

Wojtek: Lubię różne browary ale zimny czeski Primator 24 (10% alko ciemny) otwiera stawkę, Motorhead ma mnóstwo zabójczych albumów ale zaczęło się od „No Sleep Til Hammersmith” i jest to mój kanon, a u fajnych kobitek nie patrzy się na wiek tylko charakter, więc nie wiem ile która ma. And I don’t know their names, don’t know their names… jak chodzi o porno to mam słabą pamięć do twarzy… ogólnie w naszym kraju pięknych kobiet raczej nie brakuje a jak napiszę więcej danych to jedna z nich może się ładnie wkurwić he he he…

O.: Okej, skoro już się rozgrzaliśmy, rzeknij coś o przyjęciu, jakie światowa opinia publiczna zgotowała debiutanckiemu krążkowi Persecutor? Zaskoczył Cię na przykład jakiś mail w związku z tym albumem, albo zdanie przypadkowego kolesia na koncercie?

Wojtek: Nikt się nie osrał, bo to nie religijny black metal ani niesłuchalny ambient, ani coś we współczesnym mniemaniu “ambitnego”… to metal robiony przez i dla socjopatów i wygnańców – nawet w świecie metalu… ładnie sam sobie tłumaczę brak megasukcesu prawda? [oj tak, masz smykałkę do tego, hehe – przyp. Oracle] Tak już na ćwierćserio to jesteśmy zadowoleni z samego faktu wydania płyty, „Bestial Overkill” to z pewnością najlepsze czegośmy się z Persekutasor dopuścili, dużo osób mówiło mi że płyta wymiata, że jest większa moc niż na “Wings…” itp., generalnie jednak egzystujemy na uboczu i nie zanosi się na to żeby to miało się zmienić, mnie to nie przeszkadza choć na pewno mały próżny karzełek wewnątrz mnie chciałby od życia więcej niż dostaje… ogólnie jest dobrze, chciałbym jeszcze żeby “Bestial Overkill” wyszło na winylu, muszę coś pokombinować w tej sprawie…

Wilku: Jest to niszowa muzyka, pośród i tak już niszowej muzyki, ale trudno. Na koncertach sprawdza się całkiem nieźle. Właściwie to można wszystko streścić w dwóch słowach: „jest moc”. Nie słyszałem żadnej negatywnej opinii o tej płycie, co jest trochę podejrzane.

O.: Albo mi się wydaje, albo nie jesteście rozchwytywani jak wiele innych młodych kapel, nawet w papierowych zine’ach, do których pasujecie jak ulał, nie ma zatrzęsienia wywiadów z Wami… Nie czujecie parcia do zaprezentowania się szerszej publice? Czy to ja słabo grzebię w sieci lub podziemnych periodykach?

Rachu: Wydaje mi się że to kwestia tego, że Persecutor jest bezczelnie bez-ideologiczny. Nie promujemy rżnięcia w dupę rozżarzonym prętem wszystkich świętych, dekapitacji pozerów, czy nawet ochrony naszego satanistycznego potomstwa przed żydokomunistycznoislamskogejowską inwazją. Ludzie lubią bezmyślnie nienawidzić i takiego przekazu szukają w muzyce, a głównie w tytułach utworów, które w przypadku metalu często pozostają jedyną warstwą tekstową, z którą zapoznaje się przeciętny słuchacz [polać mu, dobrze mówi! - przyp. Oracle]. Chociaż będąc szczerym to nie mam akurat nic przeciw takiej retoryce, o ile stoi za nią dobra muzyka, niestety wśród ogółu często przeważa odwrotne rozumowanie. Zresztą co ja się przejmuję, większość ludzi i tak ściągnęło tą płytę, przesłuchało ją do końca lub nie i za parę dobrych lat zostanie ewentualnie odkurzona na jakimś blogspocie przez jakiegoś muzycznego nerda. Jest to oczywiście wariant optymistyczny, patrząc na dzisiejsze realia.

Wojtek: Przed państwem Raszek, nasz specjalista od personalnego coachingu i motywacji. W papierowych zinach było sporo wywiadów, właściwie to wywiadów było więcej niż koncertów więc ta sytuacja jest dosyć zabawna…

O.: Każdy Waszą muzykę określa inaczej, ale według mnie najlepiej pasuje do Was ta najprostsza etykietka – metal. Po prostu. Jak sam zapatrujesz się na szufladkowanie muzyki Persecutor, zdarza Ci się, że wkurwiasz się, jak widzisz do czego porównują Was recenzenci?

Wojtek: Im więcej porównań tym lepiej, jeśli tylko są to porównania do kapel które lubimy (lub polubilibyśmy gdybyśmy je znali). Persecutor gra tank’n'rollin metal czyli chorobliwą hybrydę naszych fascynacji. Motorhead dał podstawę temu wszystkiemu, ale nie stronimy też od wpływu kapel takich jak Sodom, Destruction, Slayer, Hellhammer, NME, Vomitor, Cianide, Imperator, Revenge, Bestial Mockery, Throneum – jesteśmy zawieszeni między tym wszystkim, taki antystyl. Podstawą jest pewna energia i motoryka, są tu też mizantropia i nienawiść, ale są to dla mnie bardziej cechy ideologiczne wypływające z całokształtu muzyki i tekstów, a nie kwestia wolnego tempa utworu czy ilości sosen na okładce…a co do samej prędkości to nie kręci mnie fakt, że jakiś bębniarz gra tak szybko, że nie słychać już co gra, idzie mi o drive – muzyczne wrażenie prędkości, takie jakie dają kapele typu Living Death, Misfits, Master, Motorhead, Vomitor, The Meteors itp.

O.: Wojtek, jesteś jedynym członkiem Persecutor, który jest w kapeli od samego początku. Czyli co – bez Ciebie jak rozumiem Persecutor nie ma racji bytu? Wyobrażasz sobie taką sytuację, że z takich czy innych przyczyn odchodzisz z tej kapeli, a chłopaki pchają ten wózek dalej jako na przykład The Persecutors, hehe?

Wojtek: Nie wiem, to byłoby dziwne – z jednej strony znaczyłoby, że coś co zacząłem byłoby warte kontynuacji, z drugiej strony to tak jakby ktoś wyruchał twoją dziewczynę na twoim grobie.

The Persecutors… wiem jedno, gdyby Raszek dalej tam grał to na pewno na kolejnym albumie pojawiłoby się banjo, akordeon i orientalne instrumenty w wersji dla karłów…

O.: Spośród wielu inspiracji jedna wybija się w sposób szczególny, zwłaszcza, że raczyliście wspomnieć o niej w booklecie. Dlaczego więc Motorhead rządzi według Was?

Wojtek: Motorhead to mój ulubiony zespół, ich płyty wcale nie są „takie same”. Każdy kto tak mówi jest pierdolonym głuchym chujem i nie ma pojęcia o dobrej muzyce. Postaw obok siebie „Orgasmatron”, „Another Perfect Day” i „Sacrifice”. To bardzo zróżnicowane albumy. A że kolesie często jadą tym swoim specyficznym pasmem… no cóż, kto robi to lepiej niż oni? Motorhead miał wpływ na wszystkie gatunki „czadowej” muzyki, oni grają rock’n’rolla ale w pewnym sensie są ponad podziałami, pokazują że stare patenty dają początek nowym wynalazkom. Sam Lemmy też jest ciekawą postacią i to fascynujące, że kolo tak godnie zniósł te lata intoksykacji. Taki człowiek – historia, jego teksty są niegłupie, nie jest jakąś byle zjebaną gwiazdeczką strzelającą groźne miny. Zabrzmi kurewsko sztampowo ale po prostu muzyka Motorhead, ich postawa i teksty miały duży wpływ na mój charakter., mam też często taki odruch – słyszę Motorheada i chcę czegoś się napić, coś zapalić, coś głupiego odwalić… bardzo konkretna, oryginalna i waląca w sedno muza, a jednocześnie przebojowością mogliby obdzielić setki chujowych radiowych manekinów. Ciężko chyba ogarnąć ich wpływ na kształt współczesnej dobrej „złej” muzyki.

O.: W pełni się zgadzam. Muszę Wam powiedzieć, że macie niezłą okłądkę, hehe. W zasadzie od razu wiadomo, czego należy się spodziewać po samej muzyce i podejrzewam, że takie założenie przyświecało Wam od początku?

Rachu: Bardziej chodziło o to żeby nie do końca było wiadomo o co chodzi. Łatwiej byłoby odpowiedzieć na to pytanie gdybyś sprecyzował „CO WIADOMO” bo ja nie wiem czego się spodziewają inni. Czasami mam wrażenie że ludzie za często korzystają z jakichś błędnych skrótów myślowych. Ja tu akurat widzę krzyżówkę lat 80-tych, Ross Bay, cyberpunku i czego byś tam jeszcze chciał. To właśnie mnie wkurwia że nie ważne że są tam utwory takie jak „Mental Wars”, „Possessed by Speed” czy „Ancient Conjuration”, które się różnią od siebie jakby nie było, a mimo to można usłyszeć że „no wiadomo czego się spodziewać” albo że „oldschool i wszystko jasne”. Ja akurat nie spodziewałbym się po zerknięciu na okładkę że usłyszę na jednej płycie coś co śmierdzi trochę Angelcorpse, Aurą Noir i Betrayerem jednocześnie. Nie to żebym uważał, że gramy coś tak wykurwistego że nikt nie jest w stanie tego pojąć, ale chyba mam prawo się zbrandzlować na łamach tego pisma, że nie mamy tak wąskiego zakresu inspiracji, żebyś nie musiał słuchać płyty po zobaczeniu okładki bo przecież „od razu wiadomo”… [No i ja właśnie spodziewałem się tych elementów, które wymieniłeś, ale już może bez szczegółowego rozkładu całej płyty na zapis nutowy po zerknięciu na okładkę. Chodziło mi raczej o feeling i moc, choć lekko futurystyczna wizja również gdzieś tam nas kieruje na jakieś tory i skojarzenia, które przynajmniej u mnie pokryły się z rzeczywistością... - przyp. Oracle].

Wojtek: Okładka to mój pomysł, chciałbym żeby zawierała motyw nazwijmy to outsiderski, a także żeby to był taki portal do rzeczywistości klasy b… no wiesz, zderzenie z podróżnikiem w czasie i te sprawy.

O.: Kontrakt z Time Before Time Was satysfakcjonuje? W zasadzie osoba szefa całego tego interesu jest dobrą wskazówką dla kogoś, kto nie zna Persecutor, bo z góry może założyć, że Tom byle czego nie wydaje. Też szliście tą drogą rozumowania podejmując decyzję o wypuszczeniu „Bestial Overkill” w tej wytwórni? Teraz jak Tom zwinął ponoć działalność, gdzie widzisz potencjalnego wydawcę?

Wojtek: Pewnie że to była sensowna wytwórnia dla nas, Tomek wydał sporo dobrych tytułów ociekających siarką i smołą. Teraz na pewno też jakiś wariat chcący wydać tak niepopularną muzykę się znajdzie.

Pomyślimy o tym na nowo jak ukończymy następny nasz materiał. Taka jest kolej rzeczy – najpierw nagrywamy materiał, potem nie płacimy za niego tak długo aż realizator straszy nas jego skasowaniem, potem płacimy, bierzemy materiał ze studia i szukamy wytwórni.

Wilku: Czyli pewnie następny materiał wyjdzie pod koniec roku. Tak pi razy drzwi. Nie wiadomo jeszcze którego, ale przypuszczam, że pod koniec.

O.: To kiepsko, że pod koniec, bo będziecie mieli mniej szans na płytę roku w „Metal Hammer”… Wcześniejszy materiał ukazał się natomiast dzięki brazylijskiej Rawblack Cult Records. Również i kasetowa wersja debiutu ukazała się z ich znaczkiem. Lubisz ten nośnik? Ja osobiście bardzo go sobie chwalę i nie rozumiem osób, które na niego narzekają… Wszak nic tak zdrowo nie wkurwia jak wciągnięcie taśmy przez magnetofon, hehe…

Wojtek: Lubię taśmy, chociaż coraz ciężej jest dostać czyste 60-tki inne niż Sony a te mają chujowe pudełka i książeczki się gniotą jak np. nagrywam Persecutory [racja, kurwa! - przyp Oracle]. W samochodzie też mam odtwarzacz na taśmy. Są jeszcze oszołomy, które wypuszczają kasety i to konkretne tytuły w dobrej estetyce. Słowem – temat jeszcze nie zdechł. Niektórzy mówią, że tylko taśma jest prawdziwa. Wobec tego jeśli wszystko inne jest matrixem, należałoby znaleźć taśmę, na której znajdziemy instrukcję odnalezienia prawdziwej rzeczywistości pośród tej masy gówniamych iluzji. Może kiedyś uda nam się takie coś znaleźć, albo nagrać i wydać, he he.

Wilku: Odnośnie kaset to zauważyłem chorą tendencję. Chcąc zakupić jakiś nowy sprzęt grający, żadna, ale to żadna wieża nie miała kieszeni na taśmę. To jest okropne. Mam sporo fajnych albumów na kasetach i mogę ich właściwie posłuchać tylko w samochodzie. Ten świat niechybnie zbliża się ku zagładzie.

O.: Okej, skoro już zahaczyliśmy temat kaset, to nie omijajmy kwestii winyli. Lubisz ten format? Wyobrażasz sobie, jak ładnie prezentowałaby się okładka „Bestial Overkill” na dużym kartonie, hehe?

Wojtek: Coś tam powoli działam w stronę wypuszczenia czegoś na winylu, czas pokaże co z tego wyjdzie. Ta okładka rzeczywiście powinna być większa, muzyce też by winyl nie zaszkodził. Pewnie, że chciałbym żeby za jakiś czas Persecutor mógł legitymować się winylem. Pożyjemy, zobaczymy. To byłby dobry powód do zalania pały w opór. Sam nawet nie mam gramofonu, jestem pozerem, bo mnie nie stać.

O.: Ostatnimi czasy namnożyło się kapel śpiewających o nuklearnej zagładzie, tematach związanych z Mad Maxem i tak dalej, nie boicie się wobec tego oskarżeń o pójście na łatwiznę, z prądem, czy co tam jeszcze może przeciętnemu użytkownikowi forum przyjść do głowy? Nie ciągnęło Was nigdy, by za sprawą Persecutor kształtować umysły młodych słuchaczy, ich poglądy na życie, społeczeństwo i tak dalej?

Wojtek: Ale my nie napierdalamy cały czas na jeden temat! Dystopiczne jazdy to tylko element układanki… mamy jeszcze NWO, diabelskie stare fury, klimaty lovecraftiańskie itp… w tekstach opisuję wszystko na co mam ochotę. Ale tak, jesteśmy trochę postnuklearnymi wieszczami. Tak na serio to tematy podejmujemy różne, mamy wiele nawiązań do metalowych cliche , wybieramy te tematy które do nas najbardziej przemawiają i tak będzie również w przyszłości. Mad Max to jeden z moich ulubionych filmów, więc musiało się znaleźć miejsce dla takich klimatów, kawałek stricte o starych furach jest na płycie jeden, są dwa numery podejmujące tematykę anty – NWO, a np. „Venom Of Deceit” właściwie jest o tym, że ludzie jako zbiorowość nie uczą się niczego nowego.

O.: Skoro już o tym mowa, czy sam zwracasz uwagę na teksty kapel? Zdarza Ci się czasem zastanowić nad jakimś lirykiem dłużej, czy raczej czytasz (jeśli czytasz), żeby mieć jako takie pojęcie o czym kapela śpiewa, ale zasadniczo masz to w poważaniu?

Wojtek: Zwracam uwagę na teksty, chyba że od razu widać że są o flakach albo modleniu się do tej czy innej jedynej słusznej postaci, idei czy chuj wie czego tam jeszcze. Podobają mi się np. teksty Atomizer, Destroyer 666, Motorhead, Axis Of Advance, Master. Są kapele które mają świetne teksty i sporo na tym zyskują, część zespołów traktuje wokal jako kolejny instrument i przekazują to tak że nie razi. Chciałbym wierzyć, że my jesteśmy przynajmniej gdzieś pośrodku.

O.: Oprócz tych tematów mamy również odwieczne przesłanie antyreligijne. Czy oprócz napierdalania w takim a nie innym zespole, swoje antyreligijne przekonania prezentujecie również w inny sposób? Innymi słowy, jak zamierzacie osłabić instytucję kościoła w Polsce?

Wojtek: Nie jesteśmy religijni, polityczni, nie frasujemy się przyszłością społeczeństwa jakiegokolwiek koloru. Przyszłość człowieka – to już bardziej. Ludzkość będzie istnieć ale czy przetrwa człowiek? jeśli wiesz o co mi chodzi. Gdzieś słyszałem takie chwytliwe hasełko: wszystko wokół nas stało się sprzecznością: farmaceuci odbierają życie i niszczą nasze zdrowie, prawnicy niszczą sprawiedliwość, uniwersytety zakłamują historię i wiedzę, rządy niszczą wolność, media fałszują informację, religie niszczą duchowość”. Wzruszające nie? Jeśli ktoś potrzebuje wiary to jego cyrk a nie mój. Nie cierpię ludzi, którzy troszczą się o innych tak bardzo że wpierdalają się w ich życie i zmieniają wszystko pod siebie. Staram się patrzeć na ten cały cyrk z oddali (udając że mnie nie dotyczy), ale wybiórcze poczucie sprawiedliwości społecznej połączone z satanizmem chyba nie jest dla mnie. Nie mam zamiaru prostować nikomu kręgosłupa ideologicznego i ode mnie też się proszę odpierdolić. Każda subkultura zaczyna się od buntu, a potem staje się jakąś tam miniaturą społeczeństwa, od którego chciała w jakiś sposób uciec. My staramy się być także i poza tym.

O.: Ostatnim jak dotąd Waszym koncertem był występ na Psychodelic Misantrophy Fest X, jak wspominasz więc to show? Czy może coś tam jeszcze potem graliście? Jest w ogóle w Twojej pamięci jakiś szczególny gig Persecutor – nie ważne, najlepszy, najgorszy, po prosu szczególny…

Wojtek: Gig we Wrześni był w porządku, szkoda tylko że Wilkowi jakieś styki poszły w basie i cały koncert się przy tym grzebał, ale ogólnie było simpatico i jak zwykle we Wrześni cytrynówka gdzieś w tle krążyła. Gig z Arman i Bestial Raids w Cape Horn też był konkretny. Po naszych koncertach zawsze mam jakieś miłe wspomnienia – a to jakaś mała dewastacja mebli klubowych, a to mordobicie… nie wiem nasza muzyka to powoduje czy co? Po którymś koncercie w Kielcach myślałem że mam zawał, ale zrozumiałem, iż zapomniałem o jedzeniu przez ponad dobę, a za to dużo wypiłem i wyrzygałem i trochę mnie osłabiło, na którymś koncercie jeszcze w 2005 oświetleniowiec – mózgowiec zawiesił metr nad bębniarzem stelaż z reflektorami, które normalnie wiesza się 10 – 15 metrów nad sceną ponieważ wytwarzają tyle światła i ciepła. Świetlik zrobił Golcowi takie solarium że chłopak zemdlał podczas trzeciego kawałka. No ale ocuciliśmy go i zagraliśmy numer od nowa. 

Wilku: We Wrześni miałem ochotę wypierdolić ten bas w pizdu, albo rozwalić go ku uciesze metalowej wiary. Koncert w nieistniejącym już Cape Horn był konkretny. Nie sądziłem, że tamtejsze meble są tak bardzo kruche. No, ale co poradzić. Niektórym adrenalina dała się we znaki. Osobiście najlepiej wspominam koncerty w Kielcach. Pierwszy w klubie Mundo, gdzie barman na koniec imprezy śpiewał operowym głosem kozackie pieśni rodem z Ogniem i Mieczem. Drugi w Tunelu (zajebista miejscówka swoją drogą), ze względu na klimat. Taka speluna, ale nie do końca.

O.: Zasadniczo mieliście już przyjemność grać z kilkoma kapelami, czy po tych występach zmieniliście na przykład zdanie o członkach danej kapeli? Masa kapel pozuje na dzikich imprezowców na przykład, a po koncercie siedzą grzecznie w kącie i ani me ani be, a tym bardziej kukuryku…

Wojtek: Tak właśnie robimy my. Jesteśmy tacy be, że aż kukuryku. Żadnego alkoholu! Serio to raz czy dwa widzieliśmy gwiazdki, którym nalewa się do dupy i nie można już z nimi normalnie porozmawiać, można tylko im gitary potrzymać… ale to epizody, większość kapel z którymi mieliśmy koncertowo do czynienia to sympatyczni ludzie. A propos imprez to różnie z tym bywa, ja imprezuję jak mam na to ochotę, nie czuję się zobowiązany chlać lub nie chlać z takich czy innych powodów. Poza wszystkim to graliśmy mało koncertów więc wszystko przed nami nie? Mamy chyba więcej koncertów które zostały odwołane z przyczyn od nas niezależnych niż koncertów zagranych. Ale Persecutor jest BORN TO LOSE czyli zbyt luźnym urodzony, więc nas to wali.

O.: Ponoć kilka numerów na nowy album jest już gotowych… Czego należy się spodziewać po dwójeczce Persecutor? Bo to będzie pełny album, tak?

Wojtek: Sam jeszcze nie wiem bo na razie nagrywamy krótszy materiał na pewnego splita. Muzę robimy dla przyjemności i z pasji do metalu, nie mamy jakiegoś wielkiego religijno – filozoficznego konceptu, co nie znaczy że nie ma tam pewnego przekazu. Może będzie totalny napierdol, może pojedziemy bardziej rock and rollowo, może odjebiemy coś nietypowego, Latem często włazimy na wieżę takiej opuszczonej fabryki w naszym mieście i tam chlejemy. Kiedyś na tej wieży zrodził nam się bardzo nietypowy pomysł, ale nie wiem czy go wykorzystamy. Chcieliśmy stworzyć nasz własny dystopiczno – fantastyczny film bez obrazu, być może w formie jednego długiego kawałka… ale wiele substancji musi jeszcze się przetoczyć aby to zyskało konkretny kształt.

O.: A co możesz powiedzieć o Deathlust? Jak bardzo różni się ta kapela od Persecutor? Macie jeszcze jakieś inne pola muzyczne, na których chcielibyście się spróbować?

Wojtek: Deathlust… chciałem żeby pierwszy numer z tego mcd („Apocalypse Orgy”) poszedł na płytę Persecutor, ale Wilku się zaparł bo to jego numer. Przez to jest pierdolnięcie na otwarcie, ale z drugiej strony zaciera się trochę różnica… między Persecutorem a Deathlust. Deathlust kluł się odkąd doszedłem do Eternal Mist – innej kapeli Wilka i Raszka, jeszcze wtedy grał z nimi basista który na próbie kładł się na kanapie i zasypiał w połowie drugiego numeru, kiedyś tez pierdolnęła go ciężarówka i nie poszedł nawet do lekarza (pozdrawiam Mateuszu!). A sama muzyka była bliższa dźwiękowo i ideologicznie czystemu black metalowi. Na tym MCD jest parę konkretnych momentów, to niezłe podziemne wydawnictwo, ale raczej nie będziemy tego ciągnąć dalej. Wcześniej Deathlust grał 1 czy 2 koncerty jako Flagrvm, potem Rachu odłączył od tego część swoich najrzewniejszych piosenek, dopisał parę rzeczy i zrobił całkiem klawe demo „Through Torment To Belief” które wyszło w 100 szt. w Kampf Records (kolejny jednorazowy wyskok) a z reszty zrobił się nam Deathlust. Potem było parę koncertów, nagraliśmy MCD, Mefisto powiedział we Wrześni, że wyda to we wrześniu, tylko nie powiedział którego roku, ale słowa dotrzymał he he. A teraz Deathlust to już zamknięty temat.

… a następna część pytania – ja chciałbym też stworzyć lub dołączyć do kapeli która gra klimaty bardziej hard rockowe/rock’n’rollowe typu Zeppelin, Sabbath z Ozzym, Buffalo (Aus), MC5, Rose Tattoo… no i kapela psychobilly w stylu The Meteors, Demented Are Go też mi się marzy. Może kiedyś i takie plany się zrealizuje? Jeśli ktoś poszukuje kumatego i opętanego słuszną, old schoolową muzyką gitarzysty by założyć/kontynuować coś w stylu wyżej wymienionych, dajcie znać na nuclear.curse@wp.pl. Do kapelki rockabilly właściwie przydałaby się teraz kontrabasistka i wokal, bo Raszek chyba reflektuje na bębny. Obecnie knujemy też w nowym zespole z załogantami z Deep Desolation i Tartar Quartet, jeszcze trochę czasu i powstanie płyta, będzie to coś trochę innego ale też odnoszącego się częściowo do klasyki…

O.: Poza Persecutor pogrywasz sobie również w kapeli o nazwie Maggoth. Szczerze powiem, że w życiu jej nie słyszałem, hehe, ale wieść gminna niesie, że to muzyka na styku groove i thrash metalu. Kurde, szczerze mówiąc się zdziwiłem, bo w większości na hasło „groove” podziemniacy dostają białej gorączki… Skąd więc taka kapela u Ciebie?

Wojtek: Nie szalałbym z tym groove, nie ja to wymyśliłem…. Maggoth istniał od 2005, pamiętam ich z różnych koncertów zanim z nimi grałem, potem pracowałem w gazecie z kumplem który grał u nich na solowej i jemu się odechciało, a ja doszedłem za niego (kurwa to brzmi jak bym był dublerem w pornolu, żeby chociaż), choć właściwie zaproponował mi to Artur, z którym grałem wtedy w punkowej kapeli Dziady Borowe, gdzie próbowałem grać na bębnach i spożywałem wiele substancji. Maggoth był bardziej groove’owy na początku, uważam że kapele typu Pantera, Down czy Acid Bath urywają jajca, ale akurat z Maggoth to najwięcej wspólnego ma raczej tylko Pantera. Nie wiem, ktoś gdzieś tak sobie Maggothową muzykę nazwał, dla mnie ma ona więcej wspólnego z amerykańską odmianą thrashu, ale to znów jest kapela gdzie wrzucamy wszystko to co w muzyce kochamy i nie oglądamy się na szufladki, choć żyjemy w szuflandii. Niedługo (czyli pewnie w ciągu pół roku czy coś) powinna wyjść debiutancka płyta Maggoth, na razie kończymy layout płyty, sampelków można posłuchać na myspace a materiału na koncertach. Maggoth to prawdziwi kumple i świetni muzycy, z którymi miło grać… poza mną oczywiście hehehehe. Sama muzyka nie wykracza poza sferę moich zainteresowań, nie widzę przeciwwskazań, aby napierdalać, już niedługo nowa płyta poćwiartuje was jajcarnią.

O.: Ejkum kejkum, Olo ratuj! Dobra, żeby dopełnić temat kapel – Doombringer. To już coś całkiem innego. Kapela w Podziemiu uznana i poważana. Jak się stało, że dołączyłeś do tej hordy? Wpisowe, przekupstwo, kumoterstwo, koniugacje? Jaka jest Twoja rola w tej kapeli? Masz prawo głosu co do kompozycji, czy jedynie przychodzisz, odgrywasz co swoje, żegnasz się i wychodzisz?

Wojtek: Zorro otoczony przez złych matematyków dał mi kiedyś znać, że podoba mu się moja gra na „Wings Of Death” i że szuka składu live do Doombringer. Wtedy znałem demo „Primeval Sorcery”, „Abhorrent Dreams Of The End” właśnie powstawało, ale już na podstawie jedynki uznałem, że fajnie byłoby coś spróbować podziałać. Nie grałem i nie układałem materiału na pierwsze dwa dema bo powstały zanim doszedłem do składu, a na dwójce (która co by nie mówić jest rozpierdalającym materiałem) solówki nagrał kolo z Nocturnal Vomit. Mniejcej na wysokości ukazania się drugiego dema Doombringer zagrał pierwszy koncert w swojej historii w Kielcach. Pierwszym wydawnictwem, na którym współtworzyłem materiał i nagrałem partie wszystkich gitar jest siedmiocalówka „Sevenfold Pestilence”, niedługo powinien chyba już wyjść kolejny mały splicior, w planach jest też duża płyta która chyba za chwilę zacznie powstawać. Doombringer i cała kielecka rebiata to świetni goście i maniacy.

O.: Wkurwił Cię ktoś ostatnio w jakiś wyjątkowo perfidny sposób? Oczywiście pytam o sytuację na naszej kochanej polskiej metalowej scenie, a nie w życiu prywatnym… chociaż i tym możesz się podzielić, hehe…

Wojtek: Nie wiem, jakoś nie widziałem zbyt wkurwiających zachowań. Ja nie dywaguję zbytnio nad kondycją sceny i nad tym czy statystyczny metalowiec prawidłowo się rozwija. To ma być odskocznia, obrona przed policją myśli i jazda po bandzie, więc nie szukam w tym zasad, prawidłowości. Ale to co na pewno mogłoby się poprawić to podejście właścicieli klubów do promocji koncertów i do samych kapel… jeśli jedziesz na koncert 200 – 300 km, oprócz twojej kapeli są tam dwa zespoły – jeden z Niemiec i jeden z innego końca Polski a na koncert przychodzą 2 osoby bo personel klubu nie zstąpił z obłoków w celu rozwieszenia plakatów czy jakiejkolwiek promocji to coś tu nie gra… oczywiście o darmowym piwie też nie ma mowy a za wniesienie energy drinka do klubu, w którym grasz koncert możesz zostać wyjebany przez durnego steryda z bramki bo przecież pijąc sobie to swoje coś kradniesz im chleb. Mówimy o jednym miejscu, któremu nie będę robił reklamy. Może ja jestem dziwny ale dla mnie to jest gówniana sytuacja… graliśmy kilka gigów w Niemczech z Doombringer i tam na zapleczu zawsze czekała lodówka pełna browarów albo przynajmniej jakieś talony na kilka piw i żarcie. U nas bywa, że właściciel klubu czy dźwiękowiec robią łachę że “pozwalają” ci się ustawić i zagrać. Nie odnosi się to do wszystkich koncertów, ale zdarza się, że właśnie tak jest… Tu nie chodzi o traktowanie małego i wiadomo, że nic nie znaczącego zespołu takiego jak Persecutor czy Maggoth po królewsku tylko o jakiejś w miarę normalne, luźne postępowanie… no ale ja mówię to tylko ze swojej strony a nie jestem w niczym profesjonalistą, mamy kryzys, jest dobrze bo jest źle i tak ma być, przed wojną też węgiel był…

O.: No ale za młody jesteś na Heroda… Zapewne śledzisz to co dzieje się obecnie na polskiej scenie, jakie są Twoim zdaniem jej największe plusy i minusy? Do której kategorii wrzuciłbyś twór o nazwie Persecutor, hehe?

Wojtek: Do minusów, oczywiście że do minusów. Scena musi rozwijać się, iść do przodu, stanowić monolit niezachwianych wartości ideologicznych a nie uprawiać wsteczniactwo i stylistyczną prostytucję… ej, ty tam, w ostatniej ławce, wyjmij rękę ze spodni! Mamy dużo ciekawych i oryginalnych kapel, zwłaszcza te mało oryginalne też są świetne. Persecutor wrzuciłbym do tych drugich. Aczkolwiek byłaby to taka oryginalna nieoryginalność. Znaczy się w sensie, że my… no tego…chcemy rżnąć z innych, ale po naszemu. Z naszej sceny podoba mi się wiele kapel, ostatnio podszedł mi Poisoned, a takie Throneum, Bestial Raids czy Infernal War każdy zna, Deep Desolation i Iugulatus to ciekawostki z łódzkiego podwórka, koncertowo spodobał mi się ostatnio Thermit (fajna demówka „Demo’n'Beer”), Hell Patrol, ja jestem bardzo nie na czasie z tym co nowego wychodzi więc dużo mądrego tu nie powiem, czasami wolę po raz tysięczny posłuchać jakiejś ulubionej płyty niż pierwszy raz jakiejś nowości…

O.: Głośno ostatnio o tym całym gównie pod zbiorczą nazwą ACTA. Jakie jest Twoje zdanie na ten temat? Nie uważasz, że to całe zamieszanie jest lekko przesadzone? Całe to porównywanie do komuny, Moskwy i tak dalej dla mnie jest osobiście żenujące i chyba nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością, zważywszy na fakt, że ACTA chroni interesy koncernów i ich własności prywatnej. Więc gdzie ta komuna? Pytam, bo w Kostucha Webzine jako ispirację dla tekstów wskazałeś między innymi cyberpunk…

Wojtek: Powiem tyle co wiem, a być może nie wiem wszystkiego. Ogólnie świat staje się coraz bardziej pojebany, władcy systemu starają się ściągać i skracać smycz obywatela na wszelkie możliwe sposoby… ale dlaczego miałbym szanować prawo, które jest wybiórcze i szanuje tylko potrzeby silnych, korporacji, bogaczy i polityków a nie szanuje mnie? Nie słyszałem o żadnych porównaniach do Moskwy czy komuny, więc może Ty interesowałeś się tym tematem bardziej niż ja… wiem tyle że kradnięcie płyt i filmów z netu jest jak najbardziej ok, dzięki temu zarabiając średnią krajową można uzupełniać braki kulturowe, a najlepsza sprawa to to, że w sieci możesz poznać wiele niewygodnych faktów i – jak dziś lubi się nazywać niewygodne fakty lub podejrzenia – “teorii spiskowych” – i to jest kwestia która najbardziej boli architektów systemu. Tak, ta wypowiedź miała pośrednio dotyczyć ACTA.

O.: Okej, późno już, skończyło mi się piwo, więc nie będę na siłę wymyślał kolejnych pytań. Dzięki wielkie za wywiad. Miejsce poniżej jest całe dla Ciebie, nieodpłatnie!

Wojtek: Dzięki również za możliwość zaprezentowania naszego potwora. Dzięki za to miejsce, jesteś naprawdę hojny,. normalnie zaraz kurwa salę prób, schadzek i garaż w jednym se tu zrobię.

Oracle: Witaj Ataman! Na początek pytanie trochę luźniejsze, zanim przejdziemy do konkretów – jaki krążek ostatnio sobie kupiłeś i czy jesteś zadowolony z zakupu, hehe?

A.: Czołem. I już na wstępnie będzie standardowo pokrętna odpowiedź. Chodziłem pół godziny, wypaliłem ze trzy ślugi, cały czas usiłując sobie przypomnieć i spełzło to wszystko na niczym. I gdy to piszę, oświecenia doznaję, to był Venom, ostatni. Płyty kupuje moja szanowna małżonka, tę również ona kupowała, ale na moje wyraźne życzenie. Zajebista płyta. Obecnie jestem na zakupie półek, bo już ich nie staje. A nie mogą one być dowolne, mam narzucony kształt, deseń oraz stopień wilgotności sprasowanych wiórów.

O.: Koneser czyli. I dobrze, w pełni Cię rozumiem. Okej, a teraz coś bardziej na temat. Dużo ludzi mówiło Wam już, że „Los Asesinos Del Sur” to najlepszy krążek Stillborn? Skądinąd słyszałem, że sam najwyżej cenisz sobie debiutancki krążek, prawda to? Czy może trafił się ktoś, kto uważa na przykład, że skończyliście się na „Die In Torment 666”, hehe?

A.: Oczywiście, debiut był najlepszą płytą Stillborn do czasu premiery „Asesinos”. To jest moje zdanie. Obstaję przy nim, ponieważ nie uczestniczyłem w procesie twórczym i realizacyjnym i mam odbiór nieskażony balastem opowieści dnia codziennego. Podnosi to komfort obcowania z muzyką. Natomiast jeżeli chodzi o czas poświęcony „Asesinos”, mam same miłe wspomnienia, nawet jeśli niektóre posiadłem w drodze oglądania nagrań wideo.

Sporo ludzi chwaliło ostatnią płytę, ale najważniejsze są intencje, a tych pewnym nie mogę być do końca w przeważającej ilości przypadków. Otrzymałem jednak, Killer również, kilka opinii od ludzi, co do których intencji nie ma cienia wątpliwości i to buduje.

O.: Dobra, tak serio, słuchając „Los Asesinos Del Sur” dochodzę do wniosku, że to jest Wasz zdecydowanie najdojrzalszy krążek. Równocześnie słychać, że nagrał go Stillborn, pełno tu jadu i wkurwienia. Czyli co – rozwój nie zawsze równa się zgejowaceniu?

A.: To jest materiał, który opowiada świat wyłącznie naszymi słowami. Muzyka odzwierciedla charaktery. Muszę przyznać się jedynie do tego, że pisząc numery do Stillborn pisałem je pod Stillborn. Reszta zrobiła się sama; zespół powinien być, i w naszym przypadku jest, konglomeratem muzycznych osobowości. Każdy muzyk piętnuje efekt końcowy własnym stylem gry. No i oczywiście głosem charyzmatycznego barbarzyńcy Killera. Rozwój w tym konkretnym przypadku polega na większej świadomości, samoświadomości. Tej świadomości, która pozwala dać ujście emocjom zaklętym w dźwięki. Żeby czuć w nich było człowieka, i to konkretnego.

O.: Długo przyszło czekać jednak na tą płytę. Co sprawiło, że najnowszy spust Stillborn ukazał się trzy lata po Waszym ostatnim wydawnictwie? Proza życia czy może jakieś szczególne przypadki spowodowały tą obsuwę?

A.: Już któryś tam z rzędu raz powtórzę slogan „wszystko ma swój czas”. Tak to najprościej, ale i najuczciwiej, wyjaśnić. W 2008 pracowaliśmy nad „Esta Rebelion Est Eterna”, w 2009 nad Genius Ultor. Później przyszła porażka finansowa Legionów 2009 i to nie tyle zastopowało działania, co nieco zniechęciło a uczyniło człowieka ostrożniejszym. W 2010 zatem zdecydowaliśmy się zrobić jedynie pożegnalne Legiony i kiedy było już po wszystkim, wróciliśmy do „Asesinos”. W dobrych nastrojach. Przygotowaliśmy płytę w miesiąc, a próby są rzadko; komu by się chciało non-stop naginać pięćdziesiąt kilometrów na próbę?

O.: Pisanie tego materiału przypadło jeszcze na okres, gdy członkiem kapeli był Icaroz. Ponoć nie był on zadowolony z tych numerów? Możesz powiedzieć, o które kawałki chodzi i cóż z nimi było nie tak?

A.: Pierwszym numerem napisanym na tę płytę przez Killera były „Diamenty”. Zrobił ten numer i zaaranżował z Augustem, jak zagrali, otwarło to we mnie wielkie parcie na gęśl. Ten kawałek to korzenny Stillborn. Zatem nie ma nic wspólnego z aktualnie wielbionymi przez zdalnie sterowaną tłuszczę dźwiękami. Ikaroz miał w zanadrzu swoje pomysły, nie były paralelne ani korespondujące, nie miał siły i chęci ich forsować. W tym czasie graliśmy jeszcze tytułowy i Antonim, ale gdy Killer przyniósł Krew i Pył to było chyba zbyt wiele. Sam sobie odpowiedz na pytanie co z nimi jest nie tak.

O.: Eee, jakbym sobie sam miał na pytania odpowiadać, to już byłaby przesada, hehe. Teksty na „Los Asesinos Del Sur” są oględnie mówiąc chyba dość symboliczne, polegające na grze słów i skojarzeń… różnią się pod tym kątem od tekstów z wcześniejszych albumów. Skąd ta zmiana? Pasują do muzyki, która również jest bardziej złożona i pogmatwana, więc to raczej nie przypadek?

A.: Muzyka jest prostsza niż na poprzednich płytach, sposób jej wykonania może sprawiać inne wrażenie, ale to jest właśnie efekt filtracji rdzenia przez rzeszoto muzycznych osobowości. Miałem w przeszłości mnóstwo zespołów, w większości ich muzyka nie była do odtworzenia przez inne konstelacje personalne. Lubię i cenię takie wyraźne piętno twórcy w tworzywie. I do niego staram się dążyć. Zmiana warstwy tekstowej jest jak najbardziej naturalna; zmienił się przecież ich autor. Killer napisał półtora tekstu na tę płytę i czuć różnicę wyraźnie. Oczywiście przyjmując założenie, że ktoś interesuje się przekazem. Ja piszę niejednoznacznie ale nie uważam, żeby bystry odbiorca miał z interpretacją kolosalne problemy.

O.: Na tym krążku mamy również „Son Of The Holy Motherfucker”, który zapewne jest kontynuacją „Holy Motherfucker” z debiutu. Skąd pomysł na ciąg dalszy? Myślisz, że zawarta w tekście strofa „Krok naprzód, tysiąc wstecz” to cecha charakterystyczna old school’u?

A.: Ten wers ma całkowicie inne znaczenie. Natomiast usłyszawszy numer wykonany na samej gitarze, a będąc podchmielonym nieco, zakrzyknąłem gromko: „kurwa, przecież to syn świętego matkojebcy”. Zaraz pobudowały mi się w głowie pierwsze konstrukcje słowne i już niedługo był gotowy liryk. Na tej płycie jest kilka nawiązań.

O.: Czyli próbowałem być bystrym odbiorcą i chybiłem… Pamiętam, że był okres, iż widziałem Wasze koncerty chyba cztery razy pod rząd – co prawda to nie był powód do narzekań, lecz faktycznie sporo koncertowaliście tak około dwóch trzech lat temu. Teraz Stillborn jakby jest na tym polu mniej aktywny – więc jak, zmęczyliście się sobą czy wręcz przeciwnie – po zmianach składu nie jesteście jeszcze dostatecznie ograni?

A.: Jesteśmy ograni do zarzygania. Nienawidzę tego, nie cierpię stagnacji i nudy. Było teraz kilka propozycji koncertowych, niektóre odrzuciliśmy, niektóre się posypały. Nie mamy parcia w tym kierunku, ale gdzie trzeba wystąpimy.

O.: Jeszcze a propos koncertów… Zagraliście jedną sztukę w mojej rodzinnej wiosce – Gorlicach, wraz z Mord ‘A’ Stigmata i Embrional. Jak zapamiętałeś ten koncert? Często się Wam zdarza, że sprzedajecie trzynaście biletów, hehe?

A.: W tych kilkunastu osobach zawierali się znajomi z Rzeszowa i z Dąbrowy Tarnowskiej. Ale to była odpowiednia ilość jak na ten koncert, graliśmy w dużej izbie, tak to można określić. To były trzy koncerty pod rząd a bazę noclegową mieliśmy nad Jeziorem Rożnowskim, zaraz za cmentarzem. Organizowali to chłopaki z Pneumatic Frost, którzy również grali na tych gigach. Bardzo dobrze je wspominam, wypocząłem, a kace były jakby mniejsze.

O.: Może mi się zdaje, ale jeszcze nigdy Stillborn nie przyłożył takiej wagi do promocji swojego albumu. Nie żeby wcześniejsze były przez Was olewane, ale jednak teraz to wygląda całkiem inaczej. Specjalna sesja zdjęciowa, klip, no i pomoc Grega z Godz Ov War… Skąd ta zmiana, tak jakościowa jak ilościowa?

A.: A stąd, że wymieniłeś czynniki w złej kolejności. Stanowisko spiritus movens zajmuje bezsprzecznie Grzesiek i on prokuruje cały ten zgiełk. Musielibyśmy być ostatnimi chujami i wykazać się rażącym brakiem szacunku, żeby nie docenić efektów jego pracy i nie poświęcić się temu, co wymaga naszego uczestnictwa.

O.: Bo ja najlepsze zostawiłem na koniec. „Los Asesinos Del Sur” ukazało się nakładem Twojego labelu, czyli Ataman Productions. Co Cię skłoniło do założenia własnej wytwórni? W wywiadzie dla Psychozine stwierdziłeś, że wydajesz coś tutaj, tylko jeśli zachodzi taka konieczność… Czyli jak, nikt nie był zainteresowany wypuszczeniem krążka Stillborn?

A.: Był zainteresowany jeden z Wielkopolski, ale jak zrozumiał, żeśmy nie na wypuchach chowani to odpuścił. Straciliśmy jednak przez to kilka miesięcy a na płycie zarost się już pokazał potężny, nie było więc czasu na zastanowienie. Wiadomo, że każdy ma plany wydawnicze, budżety maleją w związku z ogólnoświatowym wsparciem fanów; dobre płyty sprzedają się dziś w mniejszej ilości niż kiedyś przeciętne demosy. Nie byliśmy się zatem w stanie wstrzelić już do nikogo innego. Wydałem zatem płytę ryzykując, ale na łaskę to czekają tylko ofiary.

O.: Niepoślednią rolę w promocji Waszego najnowszego dzieła jest klip do kawałka „Stillborn II”. Jak się Wam kręciło ten obrazek? Całość wyszła nieźle, naprawdę nieźle. Szkoda tylko, że Killer budzi się na końcu, bo mogło być jeszcze lepiej, hehe. Przy okazji, wzorowaliście się na jakimś konkretnym klipie czy innej inspiracji?

A.: Myślałem, że ich wszystkich pozabijam, khie khie. Inspiracją był utwór, do którego robiłem obraz. Podobnie jak w tekście, czas biegnie do tyłu, zatem scena końcowa jest początkiem opowieści. Więcej nie ujawniam, bo nie lubię. Może kiedyś zrobię making of, chcieliby tego.

O.: A czujesz, że ludzie oczekują od Stillborn bardziej nieprzewidywalnego zachowania niż od innych zespołów? Chodzi mi głównie o to, że niektórzy widzą w członkach Stillborn, czy kilku innych polskich kapel, jedynie imprezowiczów, pijusów i rozrabiaków. Mało kto może dopuścić do siebie obraz Atamana bawiącego się z dzieciakiem, czy dajmy na to Killera grającego w szachy…

A.: Jesteśmy jacy jesteśmy. Ikaroz ubolewał nad tym. Nad percepcją zespołu. Tyle, że uważam, iż mamy sporo więcej do przekazania niż te wszystkie pseudointelektualne gnioty, a z drugiej strony te naprawdę prostackie, żenujące wyziewy. Możecie to po swojemu zrozumieć, nie dbam o to.

O.: W machinę promocyjną dla Stillborn zaangażował się również wspomniany już Greg z Godz Ov War Productions. Kto pierwszy wyszedł z tą propozycją? Osobiście uważam, że Greg zapierdala z kapelami które promuje jak „mały” traktorek. Podzielasz moją opinię?

A.: Oczywiście, że podzielam. Któż może o tym wiedzieć więcej niż sami zainteresowani. I mamy tu obraz dobrego, uczciwego, pełnego pasji człowieka, który nie doczeka się pomnika, co z resztą jest ostatnią rzeczą, której by pragnął. Znając na dodatek rodzaj ludzki a otaczającą rzeczywistość, więcej prawdopodobnym jest „przyjacielski” cios w plecy, czego Mu oczywiście z całego serca nie życzę.

O.: W tym roku Stillborn skończy piętnaście lat. Było nie było – w miarę okrągła rocznica. Szykujecie coś specjalnego? Ja słyszałem coś o specjalnym koncercie w Rzeszowie… Potwierdzisz?

A.: Potwierdzę i zaprzeczę. Sprawa była już na etapie zaawansowanym ale niestety zrezygnowaliśmy z tej inicjatywy, bowiem otrzymaliśmy znaki. Od Pana Brata herbu Nowina.

O. Szkoda, cholera… Poza Stillborn udzielasz się również w Turin Turambar i Genius Ultor. To może najpierw o tym pierwszym, gdyż jest starszy…Ponad rok temu dostałem promo pierwszego albumu, „Corona Regni Satanae”. Kiedy można się spodziewać oficjalnej premiery?

A.: Tego nie wie nikt. Mnie wystarcza w zupełności te sto promosów co rozdaliśmy z Grześkiem na prawo i lewo.

O.: Poza wspomnianym debiutem Turin Turambar ma na swoim koncie również dwie demówki. Nie słyszałem muzyki na nich zawartej, bardzo się ona różni od Waszej obecnej twórczości? Nie chodzi Ci po głowie, by wznowić je w jakieś formie?

A.: Posiada cztery demosy, split reminiscencyjny oraz ostatnio EP zatytułowaną „Tryzgon”. Ale tych informacji nie da się potwierdzić, więc możliwe, że kłamię. Na dodatek robią się nowe kawałki.

TT zawsze grał thrash, choć został powołany jako zespół mający grać death. Nawet CRS to tak naprawdę thrash. Za to jedynym czystej krwi thrashowym wydawnictwem jest „Kill” z 1997. Ale spierdoliłem tam wokale. Wznowienia nie mają racji bytu bo żaden materiał się nigdy nie ukazał, kasety rozdawałem po prostu znajomym.

O.: O ile liryki na „Los Asesinos Del Sur” są niejednoznaczne, o tyle w Turin Turambar są zdrowo porąbane. A przynajmniej odstające od 95% metalowych tekstów. Pytanie więc krótkie, acz niekoniecznie proste – dlaczego? Rozumiem, że teksty mają dla Ciebie znaczenie osobiste (tak zresztą twierdzi większość tekściarzy), czy jednak masz pojęcie, jak będą je interpretować słuchacze? I to w zasadzie dotyczy wszystkich tworów, dla których piszesz teksty…

A.: Całkiem niezłe napisałem na „XI” Devilyn, mogą zacząć od nich. Są po angielsku. Od lat otrzymuję sygnały, że używam języka polskiego ale w nim nie mówię.

O.: Genius Ultor – co z kolei stoi za tym tworem? Szczerze mówiąc, muzyka tej kapeli jest dość klasyczna w swojej postaci, osadzona mocno w black metalu. I teksty też jakby bardziej bezpośrednie…

A.: Są ludzie, którzy twierdzą, że nie przebiliśmy „Dnia Nocy” za pomocą „Asesinos”. Jest to muzyka, której im brakuje. Nam również musiało jej cokolwiek brakować. Połowę tekstów napisał Killer, to te bardziej bezpośrednie. On lubi nazywać rzeczy po imieniu. Moje są jak zwykle. Sam się zastanawiam, cóż to będzie na nowej płycie, która się właśnie tworzy.

O.: Obyśmy się tego jak najszybciej dowiedzieli. Wraz z Genius Ultor wystąpiliście na Czarnej Sobocie, która była zwieńczeniem kilkuletniego objazdowego festu – Legions Of Death. Jak wspominasz tamten występ? Opinie co do Waszego show były mocno podzielone, a najbardziej utyskiwali chyba Ci, którzy nie rozpoznali coveru, jaki odegraliście na koniec, hehe…

A.: Występ był taki, na jaki pozwoliły warunki, mieliśmy na głowie organizację i trzymanie w kupie całego tego bajzlu. To nie pomaga koncentracji. Zakulało coś z brzmieniem gitary. Reszta była OK. Nikt nie wymaga od ludzi stłumienia strachu przed nieznanym. I nie mówię tutaj o coverze, którego rozpoznanie podzieliło już, jak widziałem gdzieniegdzie, ludzi na tych co i na tych co nie. Jak tak się teraz zastanowiłem, gro z tych co bawili na gigu, zainspirowało mnie do napisania tekstu do „Stillborn II”.

O.: Czy metal nadal cieszy Cię i rajcuje w takim stopniu, jak to było na początku? Skąd w ogóle wziął się u Ciebie temat „metal”? Ponoć diecezja tarnowska cieszy się najwyższym odsetkiem powołań, szczęśliwie Ty wybrałeś inną drogę, hehe…

A.: A jakże. Przecież byłoby to bez sensu, gdybym grał Metal i nie kochał tego. Lepiej byłoby mi wtedy zawiesić sobie wieżę mariacką u szykwansu i rzucić się do wychodka. Obecnie rajcuje mnie jeszcze bardziej; oduczyłem się pewnych zbędnych przyzwyczajeń przeszkadzających w poprawnym odbiorze.

O.: W wywiadzie dla Metal Crypt stwierdziłeś, że żyjąc w naszym kraju nie możesz okazywać słabości. No tak, w zasadzie nie można się z tym nie zgodzić. Co wkurwiło Cię najbardziej w ostatnim czasie w naszym kraju?

A.: Cena jaką człowiekowi przychodzi płacić za jaja.

O.: Kończymy. Czy padło w tym wywiadzie jakieś pytanie, na które nienawidzisz odpowiadać? Bo jak przeglądam wywiady, jakie przeprowadzono ogólnie z muzykami Stillborn, to rozciągłość waszych odpowiedzi wydaje mi się czasem ruletką – albo jest zajebiście, albo zlewacie pytającego, nawet jeśli ten nie wziął swojej części z „podręcznika młodego dziennikarza metalowego”, hehe. Od czego więc to zależy?

O.: Od dnia i godziny. O, i masz przykład.

O.: Czuję, że dziś miałeś dobry dzień. Okej, dzięki, że w natłoku zajęć jakie zapewne masz na głowie, miałeś chwilkę, by odpowiedzieć na moje pytania. Jakaś złota myśl na koniec, by z klasą zwieńczyć ten wywiad?

A.: Nie przesadzaj z tym czasem, dzięki za wywiad. Na końcu nie ma już myśli.

ataman Tolovy, Tarnów, 05.III.2012

Oracle: Hail! Na początek, powiedz nam, czym jest Serpent Noir – czy sam rozumiesz to po prostu jako black metalowy zespół, czy może coś więcej, coś ponadto? Kto powołał Serpent Noir do życia? Gdzieś czytałe wywiad, iż na początku miał to być death metalowy zespół…ale nie jestem pewiem, czy to właśnie o Serpent Noir była mowa…

Yiannis: Serpent Nori było w mojej głowie już od wielu, wieli lat… Początkowo miał to być magiczno/muzyczny projekt. Projekt z jednym selem – przemienić Energię Smoka w dźwięk. Jednak z uwagi na nasze zaplecze i pochodzenie, z czasem przemieniło się to w zespół niż projekt, o którym była mowa – jednak nasze cele i zamierzenia zostały bez zmian. Oczywiście ani ja oosbiście, ani moi kompani z zespołu, nie rozpatrujemy Serpent Noir jako typowego zespołu, ale ostatecznie to od słuchacza zależy, jak rozumie on i do czego porówna Serpent Noir.

O.: Patrząc na Wasze teksty, Waszą postawę i ścieżkę, którą podążacie – czy uprawnionym będzie nazywanie Was jako zespół parający się religijnym black metalem? Również pod względem muzyki można by wysunąć takie stwierdzenie… Jak sam osobiście rozumiesz ten termin? Osobiście nie znam żadnego zespołu, któryu powiedziałby o sobie „Tak, jesteśmy kapelą Religious Black Metalową.”… w sumie, to każdy temu zaprzecza. Czy więc zespoły religious black metalowe są jak yeti – wszyscy o nich słyszeli, lecz nikt nie widział?

Y.: Nie nazwałbym Serpent Noir kapelą religijnie black metalową. Myślę, że ten termin charakteryzuje zespoły, które brzmią black metalowo, a ich teksty dotykają Czczenia Diabła. Ale w zasadzie nie dbam o to.

O.: Szkoda, bo myślałem, że podrzucisz mi swoje przemyślenia. Jak już wspomniałeś „Sanguis XI” to manifestacja przemiany Energii Smoka w dźwięk. O ile wiem, sama sesja nagraniowa zabrała Wam zaledwie kilka godzin. Czy czułeś przez ten czas tą energię?

Y.: W całej rozciągłości – tak! Zazwyczaj Energia ta uchwytywana jest już w czasie komponowania, a następnie można ją poczuć ponownie podczas sesji nagraniowej. Mądra energia osiąga swój szczyt dopiero, gdy przybiera swą ostateczną formę. W czasie nagrywania „Sanguis XI” byliśmy pod olbrzymim napięciem, a przynajmniej ja byłem! Ale to właśnie w tym momencie Energia została uwolniona i w całym pokoju nagrań czuć było Demoniczną obecność!

O.: A czy sam praktykujesz jakieś formy okultyzmu? Jaki jest ich cel? To zapewne dość osobisty temat dla Ciebie, ale czy możesz powiedzieć, kiedy po raz pierwszy zetknąłeś się z magią, okultyzmem i – jak to nazywasz – Strumieniem Smoka?

Y.: Tak, praktykuję Mroczną Magię. Może to być czynione na wiele różnych sposóbów, a magia rytualna jest jednym z nich. W głębszym znaczeniu jednak, niż niewprowadzony może pojąć. Mój pierwszy kontakt z Mroczną Magią i Smoczym Bytem [cały czas nie wiem, które z określeń na Draconian Current jest poprawne, więc jeśli czyta to jakiś okultysta, niech da znać, poprawię do prawidłowej formy – przyp. Oracle] miał miejsce w 1999 roku.

O.: Moje poprzednie pytanie nie wzięło się znikąd, ponieważ cała „Saguis XI” brzmi jak soundtrack do magicznych rytuałów, a przynajmniej ja mam takie wrażenie. To również zapewne był jeden z celów, gdy wchodziliście do studio? Zwłaszcza, gdy słucha się tych rytualnych bongosów w „The Eleventh Blood” można mieć takie skojarzenia jak ja…

Y.: W rzeczy samej, rzekłbym wręcz, że to właśnie wynika z tejże Magii. Nie mieliśmy żadnych założeń, jedynie palące pragnienie, wolę przemienienia magicznch inspiracji i skanalizowania Siły Smoka w jakiś sposób.

O.: Czytając Wasze liryki jestem pod wrażeniem Twojej rozległej (tak mi się wydaje) wiedzy na temat okultyzmu i tym podobnych tematów. Zastanawiam się, jak wiele czasu zajęło Ci wdrożenie się w to wszystko. Gdzie leżą w Twoim przypadku źródła tej wiedzy?

Y.: Zazwyczaj pomysły na tekst przychodzą nagle. Przynajmniej ich podstawowa struktura. To samo zresztą dotyczy samej muzyki. A głównym źródłem moich ispiracji są książki i osobiste doświadczenia.

O.: Jednym z członków Serpent Noir jest Mika, znany również z darzonej szacunkiem szwedzkiej kapeli Ofermod – gdzie udziela się jako Belfagor. Jak zaczęła się Wasza kooperacja, jak się poznaliście? Wszak dystans pomiędzy Grecją a Szwecją nie jest najkrótszy… Jednak nie grał on na „Sanguis XI”, prawda?

Y.: Mika nie grał na „Sanguis XI”, to prawda. Znamy się z Order of Dragon Rouge. Planował jednak wydać nasz krążek w swoim labelu, Left Light Emanations. Co jednak ostatecznie nigdy nie nastąpiło. W tamtym czasie szukaliśmy prekusisty, który umiałby oddać uczucie i wibracje, tak jak robił to właśnie on w swoim zespole. To również był bardoz stresujący okres, gdyż nie mogłem znaleźć nikogo odpowiedniego. Wiedziałem, że Mika lubił i pasował do Serpent Noir, poza tym nie mial nic do stracenia. Zapytałem więc go o dołączenie do nas, a on uhonorował nas swoją obecnością, muzyką i wprowadzeniem odpowiednich wibracji.

O.: Właśnie, wspomniałeś coś o wydawcy – „Sanguis XI” ukazało się ostatecznie dzięki Daemon Worship Productions, ale początkowo ktoś inny miał wypuścić ten materiał. Możesz powiedzieć coś więcej o całej tej sytuacji? Jak oceniasz pracę, jaką włożył obecny label w promocję?

Y.: Wiele czasu zostało zmarnowane, czekając na inne labele, które chciały wydać „Sanguis XI”, zanim Mika nie wykazał zainteresowania. Zgaduję jednak, że zostawił on Left Light Emanations na lodzie z powodów finansowych. Ale to dzięki niemu podpisaliśmy papiery z Daemon Worship Productions. Viktor to bardzo w porządku gość, szanuje zespoły i bardzo się dla nich stara. Ten label zasługuje na wiele więcej uwagi. Ponadto ma pod sobą wiele świetnych zespołów.

O.: Okej, a dlaczego nie można nigdzie dorwać fotek członków Serpent Noir? Nie pokazujecie swoich twarzy z powodów ideologicznych, czy po prostu nie jesteście zbyt przystojni, hehe? A tak serio, istnieje grupa kapel, której członkowie chcą zostać anonimowi, nawet jeśli udzielają się w innych zespołach – czy Wy również się do nich zaliczacie?

Y.: Haha, rzekłbym, że jesteśmy całkiem nieźle wyglądającym zespołem! Nie ma tu żadnych ideologcznych powodów, a jedynie brak czasu. Jeśli jesteś rzeczywiście zainteresowany, po prostu poszukaj w odpowiednich miejscsach, a znajdziesz wszystkich członków Serpent Noir. [Ale ja wiem, jak wyglądacie, pytam jedynie, dlaczego nie ma nigdzie Waszych fotek jako Serpent Noir właśnie – przyp. Oracle]. Osobiście chciałbym, aby nasze fotki pojawiły się na pełnowymiarowym krążku, lecz to musi być coś specjalnego, korespondującego z konceptem naszego zespołu. To musi być odpowiedni czas oraz odpowiedni fotorgaf, który będzie umiał uchwycić w swojej pracy wibrację jaką nasz zespół przekazuje. Zobaczymy…

O.: Jako, że pochodzicie z Grecji, interesują mnie dwie rzeczy – jak zapatrujecie się na grecką scenę black metalową, która zawsze była darzona szacunkiem na całym świecie? I czy zespoły, które cieszą się kultowym statusem, mogą się nim pochwalić również i we własnym kraju? Bo na przykład polskie zespoły nie maja w Polsce wcale łatwo, hehe…

Y.: Grecka scena black metalowa była i jest potężna! Myślę, że większość z naszych zespołów utrzymuje swój kultowy status również wewnątrz kraju.

O.: Skoro tak mówisz… Grecja wydaje się krajem, gdzie w jako jedynym państwie z południowej części Europy, zespołu potrafią grać black metal z prawdziwie złą aurą. No dobra, może jeszcze Włosi to potrafią, ale już nie kojarzę żadnej kapeli z Hiszpanii czy Portugalii na przykład. Jak myślisz, skąd bierze się to akurat w przypadku Greków?

Y.: Nigdy o tym nie myślałem, nie mam pojęcia!

O.: No to trzeba było pomyśleć i napisać coś więcej. To może na ten temat powisz mi coś więcej – Grecja ostatnimi czasy jest na językach całego świata z powodu Waszej sytuacji finansowej. Czy jednak kryzys jest odczuwalny dla zwykłych obywateli, jak Ty? Czy to jest tak, że światowa opinia publiczna przesadza mówiąc o Grekach, czy może rzeczywiście wiedliście zbyt beztroskie życie?

Y.: Myślę, że obydwie strony mają rację. Skrajna sytuacja w Grecji obecnie to fekt obu tych postaw.

O.: To, że codziennie mamy newsy z Grecji nie znaczy, że musiałeś odpowiadać dwoma zdaniami, ech… Akurat w dniu, gdy piszę pytania do tego wywiadu, miała miejsce masakra w Norwegii, na pewno o niej słyszałeś. Prawdopodobnie był to chrześcijański fundamentalista. Czyż to nie paradoks, że w kraju, gdzie podziemie black metalowe jest tak mocne, jeden chrześcijanin wziął do ręki karabin i zrobił to, o czym setki black metalowców jedynie krzyczą? Co myślisz o tej sytuacji?

Y.: Oczywiście, ludzie mają zwyczaj głosić coś, czego i tak nigdy nie przekroczą. Co zaś się tyczy samego incydentu – myślę, że było to działanie paranoicznej/psychotycznej osoby.

O.: Oj, za takie odpowiedzi to się chyba pogniewamy. Możesz się wyratować, jeśli powiesz mi, co wiesz o polskiej scenie black metalowej? Może jesteś w kontakcie z kimś z mojego kraju? Zawsze mogę Ci polecić kilka nazw: Medico Peste, Furia, Mord’A'Stigmata to tylko kilka kapel, których muzyka mogłaby Cię zainteresować…

Y.: Jestem pewien, że Polska ma wspaniałą scenę Black Metalową, jednak nie jestem w stanie przypomnieć sobie żadnej nazwy w tym momencie. I zdecydowanie odsłucham zespoły, które mi poleciłeś!

O.: Pewnie byś sobie jakieś kapele przypomniał, jakbyś poświęcił na końcówkę wywiadu więcej niż sześć minut, hehe. W takim razie odpowiedz proszę na kilka pytań. Co myślisz o:

• paleniu zielska przez zespoły black metalowe – Uhh… palenie bądź nie palenie trawy to coś co dotyczyć powinno raczej konkretnych jednostek. Jeśli ktoś pali i gra w kapeli black metalowej to dobrze, jeśli nie – również okej. Nie interesuje mnie to, nie dbam o to…
• seksie – pełna przyjemności i inicjacyjności Seksualna Magia
• satanistycznym image Marilyna Mansona – nie obchodzi mnie to
• głupocie na scenie metalowej – nie przykładam do tego uwagi.

O.: Dobra, to w takim razie kończymy. Powiedz jeszcze tylko coś o nadchodzącym materiale, na jakim etapie są obecnie prace nad nim? Jak bardzo będzie się różnił od „Sanguis XI”? W jakimś wywiadzie wspomniałeś coś o splicie z Faustian Call, co więc powiesz na ten temat?

Y.: Album jest już gotowy, ukaże się nakładem Daemon Worship Productions. Jeszcze jedynie artwork pozostał nieukończony. Niektóre szkice wyglądają zachęcająco, muszę przyznać. Album będzie dotyczył w mniejszym lub większym stopniu tematyki Mrocznej Magii, która miała miejsce już na „Sanguis XI”, jednak dotknie jej teraz w głębszym stopniu tak pod względem muzyki jak i liryków. Będzie jednak bardziej magiczny, niż „Sanguis XI” – chodzi mi o to, że będzie różnił się w sposobie komponowania i nagrywania utworów. Ale zarazem rozpocznie się on tam, gdzie zatrzymał się „Sanguis XI”. Co do splitu, na razie odwiesiliśmy tą ideę na kołek.

O.: Dobra, powiedz mi jeszcze, jaki krążek sobie ostatnio kupiłeś?

Y.: The Devil’s Blood ”The Thousandfold Epicentre”.

O.: Ok, dzięki wielkie, czekam więc na Wasz nowy album.

Pathologist: Witam! Na początek kilka ciepłych słów na temat waszego ostatniego wydawnictwa: w Chaos Vault wszyscy się zgadzamy, że „Reduced to Sludge” to kurewsko dobry album! Możesz coś napisać o tym wydawnictwie? Widzisz jakieś słabe strony czy niedociągnięcia na tej płycie? Coś byś chciała zmienić lub poprawić?

Jill: Witam! Dzięki za słowa uznania. Generalnie “Reduced to Sludge” to dokładnie taka płyta, jaką chleliśmy nagrać. Nic dodać, nic ująć. Jeśli chodzi o słabe punkty to mogłam lepiej wykonać wokale, ale z natury jestem trochę pesymistką… Ogólnie jednak uważam, że płyta niesie ze sobą bardzo silny ładunek energii.

P: Osobiście nie mogę się z tobą zgodzić, bo uważam, że wokale wyszły świetnie. Ale wróćmy do ostatniego materiału. Mi najbardziej pasuje numer tytułowy a co do najsłabszego to brak mi typów. Jaki według ciebie jest najlepszy a jaki najgorszy numer na „Reduced to Sludge” i dlaczego?

J: Dla mnie najlepsze są kawałki „Leatherface”, „Bedpan Commando”, and „E Histolitica”. Nie ma natomiast na tej płycie utworu kutry by mi się nie podobał, choć moim najmniej ulubionym jest „Corroded”. Jakoś nie kopie mnie tak jak pozostałe numery.

P: Jak opiszesz proces pracy nad płytą. Trochę już lat minęło od waszego poprzedniego wydawnictwa… Czy w procesie twórczym towarzyszą wam spore ilości alkoholu?

J: O nie nie. Żadnego alkoholu. To zostawiam sobie na trasę. Przy pracy nad tym albumem potrzebowaliśmy czasu, cierpliwości, zajebistych ludzi pracujących razem nad wspólnego celem. Ludzi, którzy w tworzenie tego albumu włożyli całe swoje serce, dusze i mnóstwo czasu.

P: Co działo się z Funerus pomiędzy wydaniem „Festering Earth” a najnowszym wydawnictwem? Osiem lat to kawał czasu?

J: Wtedy dość poważnie zmieniał się skład naszego zespołu. Graliśmy sporo gigów i tras koncertowych. W tym czasie zajęłam się tez wokalami grając jednocześnie na basie. To była dla mnie spora zmiana.

P: Jak z perspektywy czasu ocenisz „Festering Earth”? Jakie są różnice pomiędzy tą płytą a najnowszym wydawnictwem? Czy to możliwe żeby usłyszeć postęp w tak konserwatywnym gatunku, jakim jest school death metal?

J.: Osobiście uważam ze dojrzeliśmy miedzy tymi dwoma albumami. A przynajmniej ja. Największą różnicą jest to, że na nowym albumie to ja robie wokale.

P: Teraz chciałbym się cofnąć jeszcze bardziej w przeszłość, do początków waszej kariery. Zaczynaliście na samym pocztu lat 90tych, tworzyliście historie muzyki death metalowej. Kiedy tak naprawdę old school to był new school hehe. Tęsknisz za tymi czasami? Co wspominasz najlepiej?

J.: Niektóre rzeczy z tego okresu wspominam dobrze a inne nie. Tak jakby niektóre wspomnienia zostały wymazane z mojej pamięci. Ale najważniejsze wspomnienia z tego okresu wciąż zachowuje w sercu, bo czasy te już niestety nigdy nie powrócą…. Nigdy nie wrócimy się do zupnych lat osiemdziesiątych i wczesnych dziewięćdziesiątych …

P: Co spowodowało tak długą przerwę pomiędzy wydaniem ostatniej demówki a płytą „Festering Earth”? Gdzie w tedy był Funerus i co robił?

J: To był czas, kiedy Brad opuścił kapele. Jason i ja jakoś ciągnęliśmy zespół do przodu starając się znaleźć zastępstwo za Brada. Pracowaliśmy z paroma ludźmi, ale jakoś to wszystko nie grało tak jak powinno. Potem Jason (nasz perkusista) wyprowadził się i straciliśmy kontakt. Kompletowaliśmy skład, zgraliśmy nawet jakieś koncerty, ale jakoś to wszystko dalej nie pasowało… Minęło jeszcze trochę czasu i dopiero, kiedy do zespołu dołączył John sprawy zaczęły się układać.

P: Czy są jakieś szanse ze wasze demówki ukarzą się kiedyś ponownie i każdy będzie je mógł postawić sobie na półce? Wiele kapel tak robi wiec może i wy spróbujecie?

J: Nie wydaje mi się żeby to się kiedykolwiek stało… Poza tym to nie było mnie w składzie kiedy Funerus nagrywał pierwsze dwa dema, z moim udziałem jest demo z 1994 roku.

P: Na przestrzeni lat zachodziły spore zmiany w składzie kapeli. Jaka była ich historia? Jak to się stało, że John trafił do zespołu?

J: Kiedy Funerus był w dołku spotkałam Johna, za którego wszyłam za mąż. John i Kyle to byli fani Funerus od dema z 1994 roku i kiedy pewnego dnia spotkali się żeby ćwiczyć materiał Incantation zaczęli grać też kawałki Funerus. Zajebiście im się to spodobało, brzmiało to zabójczo wiec postanowiliśmy ze ja John, Kyle i Brad ponownie stworzymy Funerus.

P: Jak myślisz jak to się stało, że udało wam się powrócić po dziewięciu latach od nagrania ostatniego demo? Wiele kapel nagrywało jedynie parę demówek i znikało w otchłani zapomnienia. Co czyni Funerus innym?

J: Tak jak napisałam wcześniej. Stało się to głównie za sprawą natarczywości Johna i Kylea. Bardzo się z tego cieszę. W tym momencie ja John i Sam ciągniemy to do przodu i jesteśmy prawdziwie zaangażowani w zespół.

P: Na pewno pamiętasz sporo kapel z początku lat 90tych. Wymień jakieś, które uważałeś za wielce obiecujące, ale którym nigdy nie udało się pójść dalej, wybić się, zaprezentować szerszej publice czy wydać pełnego albumu?

J.: Nie chce tu wypominać komuś, że mu się nie udało… Poza tym każdy na tą sprawę patrzy inaczej.

P: Wiele płyt wydanych w latach 90tych uważa się obecnie za kultowe. Jak to jest twoim zdaniem? Które płyty to były rzeczywiście genialne dzieła a które to zwykłe gnioty?

J: Jedne z najlepszych płyt lat dziewięćdziesiątych to według mnie: Entombed „Left Hand Path”, Dismember „Like an Ever Flowing Stream”, Immolation „Dawn of Possession”, Incantation „Onward to Golgotha”, Obituary „Slowly We Rot”, Bolt Thrower „Realms of Chaos” I oczywiście wiele, wiele, wiecej….

P: Jak grało się koncerty w tamtych czasach? W jakich miejscach graliście?

J: Granie koncertów w tamtych czasach to było mnóstwo zabawy. Koncerty były bardzo undergroundowe, ale pojawiało się na nich mnóstwo ludzi. Pamiętam koncert, na których graliśmy przed takimi kapelami jak Rottrevore czy Decrepit. W zasadzie nasze koncerty zawsze odbywały siew strefie Greensburg I Pittsburgh w stanie Pennsylvania.

P: Przenieśmy się teraz w czas nie tak odległe. Jeśli chodzi o granie koncertów to można było was zobaczyć w Polsce na trasie Blitzkrieg IVu boku Krisiun, Rotting Christ, Incantation i Vader. Miałem okazje oglądać wasz koncert podczas tej trasy i pamiętam, że było krótko, ale zajebiście. A jak ty wspominasz tą trasę? Jakieś ciekawe przygody miały miejsce?

J: Naprawdę świetnie się bawiłam na trasie Blitzkrieg. Z tego, co pamiętam (czasem było za dużo wiśniówki hehe!!!) koncerty były zabójcze każdego wieczora. Ludzie podobało się nasze show! Myślimy o tym żeby wrócić do Polski i zagrać jakieś koncerty. Tylko muszę uważać na wasza wódkę…. hehe. Pamiętam jeden wieczór, kiedy tak mnie suszyło podczas próby….. Wypiłam zdecydowanie za dużo wcześniejszej nocy….

P: Jak przyjedzenie to stawiam kieliszek wiśniówki przy barze hehe. Jak to u was jest z graniem koncertów? Lubicie to? Chyba nie często można was zobaczyć na żywo, jeśli nie gracie koncertów z Incantation.

J: Bezgranicznie kocham koncertować! Granie na żywo jedno z najlepszych uczuć na świecie! Staramy się nie za często występować z Incantation ale gdy tylko nadarza się taka okazja to gramy bo jest to dla nas zajebiście wygodne.

P: Korzystając z okazji nie odpuszczę sobie i musze zapytać się o sprawy w obozie Incantation hehe. Krążą jakieś plotki? Jak tam nowi członkowie Chuck i Alex?

J: Chuck i Alex to świetni muzycy! Tak świetni, żeJohn postanowił zaangażować ich w pisane nowego materiału, który ma się ukazać w 2012. W planach są też występy na kilku festiwalach. Jednym słowem: Incantation ma się bardzo dobrze!

P: Nowa płyta Incantation… Czekam z niecierpliwością! Wróćmy jednak do tematu głównego tego wywiadu, czyli Funerus. Kobieta w składzie tak ekstremalnej kapeli i to w dodatku za mikrofonem to nie jest codzienne zjawisko. Uważam, że jesteś świetną wokalistką i myślę ze to nie tylko moja opinia. Trudno ci konkurować z wokalistami czy masz to w dupie?

J: Dokładnie. Mam to w dupie! Robie to dla siebie!

P: Już spory kawał czasu współpracujecie z Ibex Moon Records. Nie będę pytał jak układa się wam współpraca, bo wydaje się to oczywiste. Jakie płyty według ciebie warte polecenia wydała ostatnio ta wytwórnia?

J: To dość proste: John jest moim mężem i ufam mu. Będąc z nim i widząc, co przechodzi z Incantation nie chciałam mieć podobnych nieciekawych doświadczeń i dlatego utknęłam z nim i Ibex Moon!

P: Jakie płyty ostatnio pojawiły się na twojej półce? Jakieś zajebiste nowości? Coś z klasyki? Czego teraz słuchasz najczęściej?

J: Cianide “Gods of Death”!!!!

P: Racja, zajebisty materiał. Zbliżamy się do końca roku 2011 a to dobry moment ta refleksje. Jaki było rok 2011 dla Funerus?

J: To był bardzo dobry rok. Wydaliśmy nowy album. Mam nadzieje ze rok 2012 będzie jeszcze lepszy.

P: A teraz rzut oka w przyszłość na rok 2012. Jakie plany? Jakąś trasa koncertowa? Może wizyta w Polsce?

J: Mam nadzieje, że zagramy sporo tras i pojawimy się na wielu festiwalach. Było by świetnie jak by udało nam się odwiedzić Polskę!

P.: Dzięki wielkie za wywiad i szczere odpowiedzi. Czekam żeby zobaczyć was na żywo kolejny raz! Do zobaczenia w Polsce! 

Stworz: Chcieliśmy mieć dużo panienek i szmalu (przynajmniej bez ściemniania – dop Ef). Poza tym, zespół miał przy okazji przekazać nasze ówczesne refleksje odnośnie słowiańskiej wiary i ducha naszej ziemi. Z czasem ta koncepcja rozwinęła się, tak jak i rozwijaliśmy się my – a ewolucja ta trwa cały czas, chociaż pewne rzeczy zostały już mniej lub bardziej ugruntowane na samym początku i rozwijają się w ustalonym kierunku… Myślę, że światu wystarczy juz kapel, które chciały sobie tylko pobrzdąkać, zwłaszcza, że w metalu stanowią one zdecydowaną większość.

Moje pytanie wbrew pozorom też i drugie dno. Stworz to zespół pagan metalowy, że tak go wrzucimy w szufladkę. Uważasz, że ten gatunek (często kojarzony z NSBM – takie to już ludzie lubią uproszczenia) musi być pełen pompatycznych odezw, politycznych nawiązań. Czy jednak można tworzyć taką muzykę na mówiąc kolokowialnie luzie, a jednocześnie zachowując pewne cechy charakterystyczne dla tej muzyki?

Wyjaśnijmy najpierw, że łatką NSBM i w ogóle NS ludzie bezmyślni zwykli określać dosłownie wszystko, nawet zwykłe odniesienia do historii, czy kultury danego kraju (trend ten często da się zauważyć zwłaszcza na Zachodzie), także szkoda słów, zwłaszcza, że robią to tak zwolennicy, jak i przeciwnicy tego typu klimatów. Przechodząc jednak do konkretów, to zależy co się rozumie przez “pompatyczne odezwy”, bo ten gatunek, czy też raczej podgatunek, chyba z założenia niesie jakiś dumny, heroiczny przekaz – a czy tego typu odczucia zostają przekute w konkretną i jasno wyrażaną polityczną ideologię, to inna sprawa, i tu powiem krótko – co kto lubi, chociaż niektóre połączenia są conajmniej dziwne, tudzież niestrawne… Trudno jednak, śpiewając o kulturze, dajmy na to Celtyckiej i związanych z nią wierzeniach, czy też walce z chrystianizacją lub zaborcą / najeźdźcą, jednocześnie twierdzić, że tego typu rzeczy nie mają żadnego znaczenia i to tylko zabawa w przebieranki i odtwórstwo, bo to byłaby po prostu hipokryzja i głupota – chociaż wiem, że zdarzają się i takie przypadki, i to całkiem często, a efekt jest żenujący. Ale czy samo zaangażowanie religijne, kulturowe, nawet patriotyczne, to już skrajna polityka i ideologia, to chyba sprawa indywidualnej interpretacji, która swoją drogą niestety często jest kompletnie debilna, a świat jednak nie jest czarno biały i po pierwsze wiele rzeczy uzależnionych jest od punktu widzenia lub kontekstu, a po drugie odbiorcami są często po prostu kretyni, których jednopłaszczyznowe myślenie nie pozwala im wyjść poza pewne ramy, stereotypy.

Natomiast są przecież grupy pagan, folk metalowe, które oferują po prostu folklor (który sam w sobie polityczny nie jest) w “metalowej” wersji. Podejście miewają różne, ale jakby nie patrzeć, to chyba właśnie można określić jako granie “na luzie”, a jednak w jakiś tam sposób promuje ono i pielęgnuje ten element dziedzictwa kulturowego. Podsumowując – nie powiedziałbym, że pagan metal, czy w ogóle muzyka musi być “jakaś” albo coś zawierać lub nie. To zależy od twórcy, a uogólnianie chyba nie ma sensu. Poza tym – czy faktycznie pagan metal jest aż tak upolityczniony? Takie wrażenie to chyba raczej wynik upraszczania, o którym wspomniałeś, aczkolwiek nie twierdzę, że zjawisko nie istnieje.

Jasne, ale ja celowo wskazałem to uproszczenie, bo  w taki sposób łatwiej je zanegować ( tudzież wykazać że to bzdura – jak zwał tak, o to mi jednak chodziło). Ja temat znam, czytelnicy niekoniecznie dop. Ef). Przez pompatyczne odezwy rozumiem specyficzny sztuczny klimat „pogaństwa”, który ogranicza się mówiąc oględnie do sampla z bitwy i okrzyków Sława. Ja klimat widzę nieco szerzej. I właśnie to słyszę w muzyce Stworz. Obie płyty (długograje,które znam) nie są sztuczne i plastikowe. I tu moje pytanie. Co Was przy tworzeniu obu płyt inspirowalo (wynalazłem, że Temnozor, czy tylko?)

Jeśli dla kogoś “pogaństwo” (generalnie irytuje mnie to określenie) to sample bitwy i krzyczenie “sława”, to chyba powinien zastanowić się na zmianą zajęcia. Co do nas, to jak widzisz nie zamierzaliśmy się bawić w walecznych wojów, bo nasze podejście było bardziej, hm, refleksyjne, niż bitewne, że tak powiem. Inspiracje różniły się, w zależności od płyty, nawet utworu. Trudno tu wymienić wszystko. Folklor, Natura, wiara Przodków, historia… Ale to ogólniki. Teksty to impresje, zawierające odniesienia do wielu rzeczy na raz, czasem agresywne, czasem refleksyjne, nie pisane wprost, a skupiające się na odczuciach, emocjach. Z kolei muzycznie to naprawdę jest wiele zespołów, które nas inspirowały, ale faktycznie Temnozor miał bardzo duży wpływ. Wymienić mógłbym jeszcze Negurę Bunget, Drudkh, nawet My Dying Bride.

No właśnie – teksty.  Moim zdaniem – a nie mam zbyt dobrego zdania o większości tekstów z nurtu pagan/folk – wyszedłeś z nich obronną ręką. Moją uwagę najbardziej przykuł „Do młodzi Sławiańskiej”. Trochę mi pachnie taką nowa, nieco inną „Odą do młodości”. Swoistego rodzaju odezwa, czy raczej niezgoda na obecny świat? I tak jeszcze z ciekawości, jesteś w pełni zadowolony z tekstów?

“Do Młodzi Sławiańskiej” akurat nie jest mojego autorstwa, nie pamiętam, czy zaznaczono to we wkładce. Ale dobrze kombinujesz. Tekst jest dosyć zagmatwany, a przez to może być różnie odebrany, ale chodziło o pewną odezwę, czy też komentarz na temat tych, którzy są w końcu przyszłością Słowiańszczyzny, a mimo wspólnego pochodzenia i dziedzictwa stanowią w dużej mierze skłóconą hałastrę, której takie rzeczy nie obchodzą w najmniejszym stopniu. Wiem, że to uogólnienie, uproszczenie i w ogóle, ale dzisiejszy świat i zwodnicze trendy myślowe tylko pogarszają sytuację, a cenę za to zapłacą przyszłe pokolenia. Co do zadowolenia, to powiem że w pełni zadowolony ze wszystkiego jestem dopiero od drugiego albumu, ale poprzednie wydawnictwa musiały powstać, by zespół mógł osiągnąć obecny poziom. Aczkolwiek teksty mnie zadowalały zawsze, chociaż teraz napisałbym niektóre w nieco dojrzalszy sposób.

I takiej odpowiedzi poniekąd oczekiwałem. Popastwmy się nieco nad gatunkiem pagan m. Mniemam, że „kręciłeś się trochę na mieście”, czyli mówiąc prościej kanon gatunku znasz. Czepmy się tekstów. Napisałem wcześniej, że nie mam zbyt dobrego zdania o nich. Większość to grafomaństwo bez żadnego przekazu, chociaż parę chlubnych wyjątków jest. Jakie masz zdanie na ten temat? I nie krępuj się, wylej co Ci tam na sercu w tej kwestii leży.

Kanon znam, ale moje zainteresowanie gatunkiem kończy się na Odrze, i już mówię czemu. Osobiście zauważyłem, że te grafomaństwo przejawia się najczęściej w zachodnim pagan metalu. Bardzo łatwo jest napisać byle jaki tekst o wojowniczych wikingach, Valhalli i zimie, i jest to trend który mnie zdumiewa, bo kapele o tym piszące znajdziesz tak w krajach celtyckich, romańskich, słowiańskich jak i nawet Japonii czy Ameryce Południowej. Wystarczy usiąść przed komputerem, otworzyć sobie na wikipedii mitologię skandynawską i wszystko. Do tego, nazwy te wymówi każdy bez problemu, w odróżnieniu od nazw celtyckich, ugrofińskich, bałtyjskich czy słowiańskich, więc popularność zapewniona, i nie wymaga to najmniejszego wysiłku. Dla mnie to niepojęte i to właśnie te zespoły najczęściej przejawiają wspomnianą grafomanię, bo szczerze mówiąc, wschodnia i środkowa Europa stoi pod tym względem na generalnie wyższym poziomie. Są oczywiście bardzo liczne wyjątki, i to na naszym rodzimym podwórku, bo ile można pisać o zemście Bogów czy chwalebnym mieczu Przodków, heh. Oczywiście można, ale jedni to potrafią i wiedzą co robią, a inni tylko bezrefleksyjnie podążają za trendem (albo są po prostu beztalenciami) i wychodzi komedia. Ale np. kapele rosyjskie czy ukraińskie, ale również czeskie, słowackie i bałtyjskie częściej prezentują odwołania do folkloru i nawet po samym stroju widać zaangażowanie, czego nie mogę powiedzieć o tych wszystkich wielkich wikingach z zachodu, zwłaszcza robiących na tym kasę.

Tu się zgodzę, ale jednak warto zaznaczyć, że to trochę kwestia języka, czy raczej odbioru. Dopóki słyszymy utwór po angielsku jest zajebiście, jak go zaczniemy tłumaczyć okazuje się, że to w sumie kupa pustych sloganów. Po naszemu to po naszemu, od razu widać kto grafoman, a kto poeta.  W sumie nieco uprzedziłeś moje kolejne pytanie. Gdybyś miał porównać scenę pagan (ale i rodzimiwierstwo) u nas i właśnie na wschód od Bugu. Co jest powodem tego, że tam pod tym względem jest dużo lepiej, że sobie tak pozwolę postawić tezę.

Dla mnie pagan metal po angielsku nie ma sensu, chyba że jest konkretnie właśnie z Anglii, od biedy z reszty Wielkiej Brytanii. Przecież religie etniczne i takowa kultura są nierozerwalnie związane z danym językiem, a więc i sposobem myślenia, więc nie powinno być w nich miejsca na zabawy w angielski, byleby zachód zrozumiał. Co do drugiej części pytania, mam wrażenie, że nie ma tam aż takiego parcia na zachód, jak u nas, to raz, i poszanowanie dla własnej kultury nie jest żadnym “ciemnogrodem”. Poza tym kwestia mentalności – tam nie ma problemu, że zespół przebiera się w ludowe stroje ukraińskie czy rosyjskie, ba, takie rzeczy wręcz się promuje. Gdybym ja wystąpił np. w elementach stroju krakowskiego zostałbym wyśmiany. U nas takie coś to “wiocha”, zwłaszcza wśród metalowców i pewnie dlatego scena folk-metalowa praktycznie u nas nie istnieje. Co do Rodzimowierstwa to wystarczy spojrzeć na działalność tamtejszych związków, aczkolwiek nie twierdzę, że u nas jest źle. Jest coraz lepiej.

No, a ja akurat uważam, że mentalność to jedno, ale swoje robi tak samo podejście zespołów, czy „odtwórców”, którzy w zasadzie sami siebie też ośmieszają, czy to brakiem wiedzy, czy też – mówiąc kolokowialnie – bieganiem po lesie w przebraniu szyszki i wymyślaniu przy tym niestworzonych koncepcji, które nie dość że nie mają pokrycia w rzeczywistości, to jeszcze są śmieszne, nawet z perspektywy (a może właśnie bardziej) osoby zorientowanej w temacie. Ciężko więc ich traktować poważnie. Rzecz jasna nie wszyscy, ale sam wiesz ja to wygląda. Tyle ode mnie, teraz pytanie z gatunku lekkich. Powiedz jak zaczęła się Twoja przygoda z muzyką metalową i jaka płyta otworzyła Ci oczy na pagan metal, czy jednak najpierw było zainteresowanie Historią, a dopiero później doszła taka, a nie inna muzyka?

Jasne, w tym co mówisz jest równie dużo racji, nie zaprzeczę. A co do mojej przygody z muzyką… To własnie było chyba odwrotnie, niż u większości. Kiedy zainteresowałem się wiarą przodków nie miałem najmniejszego pojęcia o istnieniu pagan metalu. De facto z takich klimatów znałem jedynie Burzum i Eluveitie, gdzie ten drugi zespół już wówczas uważałem za marny. A, był jeszcze Amorphis, konkretnie druga i trzecia płyta. Dopiero później odkryłem, że istnieje cała scena słowiańskiego i innego pagan metalu. Na dobre zaczęło się chyba od “Horizons” Temnozora, który z początku w ogóle mi się nie podobał, hehe. Ale ludową muzykę lubiłem zawsze, i z czasem dokonał się we mnie jakiś przełom. A metal ogólnie? Na poważnie zacząłem od doom i funeral metalu, które wciąż lubię, ale nie pamiętam już skąd to wziąłem. Inspiracje My Dying Bride słychać nawet na demówce, hehe.

Eee, nie gadaj, demówka Eluveitie była dobra. Potem się zesrało wszystko.I właśnie to w sumie nasunęło mi pytanie. Jak myślisz skąd taki pęd do obcych kultur? Chociażby zafascynowanie zespołami z nurtu „viking metal”, czy np. kulturą Celtów. Wciąż problemem jest przebicie się do świadomości naszej tożsamości kulturowej. Na ile to problem ze źródłami, które chociażby  w przypadku wspomnianych Celtów są wciąż jednak dużo bardziej pełne (mitologia tego najlepszym przykładem), a na ile chęć fascynacji czymś obcym („bo nasze gorsze itd”)?

No dobra, pojedyncze kawałki Eluiveitie mi się podobają, niech ci będzie. Myślę, że “słowiaństwo” staje się coraz bardziej popularne, jednakże często wciąż to obce mitologie bardziej działają ludziom na wyobraźnię. Czemu? Można się doszukiwać tego nawet w PRL, który ostatecznie zarżnął kulturę ludową i przyczynił sie do zrównania ze sobą pojęć “ludowe, rodzime” i “wieśniackie”. Nazwy zagraniczne brzmią atrakcyjniej, zwłaszcza dla młodzieży, jednakże zwróć uwagę, że kto jak kto, ale Polska ZAWSZE ciągnęła straszliwie na zachód. Może to kwestia położenia geograficznego – ani to wschód, ani zachód? W końcu Odyna skojarzy i wymówi każdy, Dadźboga już nie, a więc będzie mniej fanów… Również źródła – nasza mitologia nie jest tak elegancko poukładana. Aczkolwiek uważam, że trend mocno się odwraca, bo na przykład pojawia się coraz więcej kapel niesłowiańskich, które inspiruje słowiańska kultura. Tym lepiej dla nas.

I tu po raz kolejny się muszę z Tobą zgodzić. Wróćmy jeszcze na chwilę do nieco nudniejszej części wywiadu, czyli pytań technicznych. Chwilowo Stworz nie może „wydać” splitu z Fall. Jeśli dobrze pamiętam wina leży po stronie wydawcy. I właśnie może w takim „gorzkim” czasie najlepiej zweryfikować, dlaczego podjęliście decyzje wejścia w kontrakt z Freunteuropa Records? Nie lepiej było znaleźć kogoś bliżej, żeby mu ewentualnie oklepać ryj za niedotrzymywanie umów?

Frenteuropa do tej pory spisywał się świetnie, a średnia oprawa albumów jest tylko wynikiem mojego lenistwa, bo mogłem spokojnie nacisnąć o bogatsze wydania, tylko jakoś mi na tym nie zależało. Obydwa albumy wydane zostały po około pół roku od otrzymania przez wydawcę kompletu materiałów, więc źle nie jest. Tym razem coś się popieprzyło, najświeższe wieści są takie, że ma być przed lutym, co i tak daje rok albo i więcej od momentu otrzymania przez wytwórnię całości. Następny album planuję u Werewolf Promotions, które działa bardzo prężnie i bezproblemowo.

Krótki strzał.Czym jest/był project Rising Winter?

Oho, widzę, że wyciągasz niezłe starocie. Już tłumaczę. RS miało w założeniu być fajnym, eklektycznym muzycznie projektem zbierającym ludzi z Francji, Rosji, Serbii, Belgii, Polski i skądś tam jeszcze. Miały się w nim spotkać różne kultury i etniczne religie europejskie, i miało byc fajnie. W praktyce, wszystko co fajne, zostało zaprzepaszczone przez lidera tego projektu, który co chwila zmieniał koncepcję (ostatecznie stanęło na jakimś pseudo SF…) i miał różne głupie pomysły (np. zatrudnienie rapera…), a większość tego co nagrali poszczególni członkowie, w tym ja, nigdy nie zostało użyte, a szkoda. Gwoździem do trumny była decyzja o wydawaniu płyt w formie mp3 i zabawy w jakieś toplisty na różnych portalach… i taki był finał. Potem ewoluowało to w inny projekt owego lidera, którego też i tak nikt nie słucha.

Zdziwiłbyś się co jeszcze wiem;] Ale do  okresu prenatalnego już zaglądać nie będziemy. Zbliżamy się poniekąd do końca wywiadu, więc powiedz mi jeszcze, bo muszę to wydobyć od Ciebie. Co sądzisz na temat sceny pagan w Polsce. Tej nieco starszej, jak  i tej nowej, którą poniekąd współtworzysz.

Osobiście uważam, że bardzo brakuje zespołów mieszających folk z metalem, takich jak są na wschodzie, ale nawet na Słowacji i w Czechach. Sam Slavland wiosny nie czyni, a Białego Vitezia coś nie mogę doczekać się nic więcej. Poza tym obydwie kapele są wciąż mocno osadzone w black metalu, a mi brakuje czegoś na miarę Temnozora czy Arkony. Sami staramy się odchodzić od takiej formuły i to będzie można bardziej usłyszeć w przyszłości.

Zresztą, może się mylę, bo ostatnio słabo śledziłem nowości, ale czy w ogóle istnieje jakaś zwarta scena pagan metalowa? Mam wrażenie, że aktywne kapele można wymienić na palcach jednej ręki, i z miejsca powiem że tuzy jak Abusiveness czy North absolutnie do mnie nie trafiają, za to bardzo lubię poprzednie płyty Saltusa. Ze “staroci” lubiłem wiele rzeczy, np. Nów, wczesną Gontynę Kry, Krainę bez wiatru czy Piorun, którego nowej płyty z chęcią bym posłuchał.

Widzisz i tu właśnie ja uważam, że np. należy unikać grania w stylu Arkony (rosyjskiej rzecz jasna) jeśli nie posiadamy kasy. Z nieznanych mi bliżej przyczyn, ktoś ustalił, że sample (brzmiące zresztą gówniano, bo midi) imitujący według twórcy dźwięki „dawne instrumentarium” jest tym czego ta muzyka potrzebuje najbardziej. Rzadko kiedy jest to zrobione dobrze. Policzyć na palcach jednej ręki, a na takie podejście do muzyki trzeba mieć kasę, chociażby na żywe instrumenty. Ale się rozgadałem, a mam jeszcze ostatnie pytanie. Co dalej ze Stworzem? Jak zrozumiałem zostałeś sam? Czy jednak jakaś dobra dusza Ci pomoże?

Ale przecież te dawne instrumentarium nie musi być wcale tak dawne. Wszelkie flety i akordeony, a nawet bałałajki czy piszczałki itd. są bardzo łatwo dostępne, i takie instrumentarium w zupełności wystarczy do zainkorporowania elementów tutejszej muzyki ludowej, a jak chce się sięgnąć to dawniejszych czasów, to rzeczywiście trzeba kasy i/lub znajomości. Sample to jest zwykle synonim porażki, chociaż znam zespoły, które miały i dobre sample, i elegancko ich użyły.

Co do Stworza, to od czasów nagrania drugiego albumu, czyli końcówki 2009 roku, pozostajemy duetem. Niebawem skończymy split z węgierską Legendą, za który zabieramy się od dobrych dwóch lat. Poza tym w planach jest album, są pomysły, nawet całe utwory. Jak dobrze pójdzie, coś z tego się ukaże w tym roku, może nawet wszystko.

Oczywiście, że jest, ale ja tu też mówię o brzmieniu i jednak pewnych wydatkach. A co instrumentów, które wspomniałeś. Jasne i ja to wiem, wszak człowiek jestem kształcony. Tylko po co się bawić w takie instrumentarium, skoro można pójść na skróty? I to mnie właśnie irytuje;] To było pytanie ostatnie. Dzięki za wywiad i słowo na koniec tradycyjnie należy do Ciebie.

Idąc na łatwiznę, dużo się nie osiągnie w tym wypadku (i w innych też, hehe). Dzięki za ciekawy wywiad.