Wydawca: Darker Than Black

Wstęp miał być jakże błyskotliwą grą słów, która z jednej strony pokazała by niedowiarkom potęgę mojego umysłu, a z drugiej zapowiedziała by debiutancki album Zgard w taki sposób, by nie odkryć wszystkich kart, aby dalsza część recenzji miała sens. Napiszę jednak tylko: Darker Than Black ma w swoich szeregach kolejny mocny band.

Zakochałem się w tej płycie i jest to na szczęście miłość odwzajemniona, bo za każdym razem dostaje od niej nowe dźwięki, skojarzenia, czy zwykłe, acz nieprzyziemne myśli. ”The Spirit of Carpathian Sunset” to nie byle jaka  muzyka, która uszczęśliwia wszystkich i każdy będzie przy niej tupał, skakał, tudzież napierdalał glanami młodszych adeptów szatańskiego grania. Jasno trzeba od razu powiedzieć wkurwia Cie, bądź śmieszy muzyka określana jako pagan metal, a piszczałkę kojarzysz z „Przyjacielem wesołego diabła”? Po pierwsze jesteś stary, a po drugie daj sobie spokój ze Zgard. Płyta ta jest pozbawiona praktycznie wszystkich cech charakterystycznych dla debiutu, poza prawdziwą radością tworzenia. Nie jest to specjalne świeży pomysł, a porównania do Nokturnal Mortum myślę, że będą całkiem na miejscu (na dzień dobry dostajemy pewne jakże charakterystyczne dźwięki z introsa), aczkolwiek nie zamykał bym Zgard w pudełku „kopia”, bo dużo lepszym określeniem jest tu „korzystanie z dobrych wzorców”. Do tego na pewno, parę innych ciekawych skojarzeń Wam się pojawi. „The Spirit of Carpathian Sunset” jest jak na debiut cholernie monumentalnym, ale co ważniejsze przemyślanym, przedsięwzięciem. Ciekawi mnie czy Zgard da radę „The Spirit…” przeskoczyć. O muzyce dzisiaj mało, bo to nie jest krążek do opisywania, tylko do słuchania i to w ciszy i spokoju. Żadne tam empechujki podczas jazdy śmierdzącym autobusem miejskim, czy podczas alkoholowej libacji.

Szkoda tylko, że takich płyt nie nagrywa się w naszym kraju, a większość pogańskich, klimatycznych grajków  śmierdzi banałem i brakiem umiejętności. Szkoda i dziwi to nieco, bo przecież w „graniu na ludowo” całkiem dobrze się czujemy.

Ocena: 9/10

Tracklist:

Wydawca: Quisling Records

Na wakacjach to człowiek ma rożne przygody jednego upierdoli meduza w morzu np. w kutasa, inny dostanie sraki po kebabie zakupionym na dworcu w Radomiu, a jeszcze innemu zjebie się pilot do telewizora.

Ja akurat postanowiłem zaimprezować w Sarajewie a impreza zakończyła się przy słuchaniu tej oto demówki sarajewskiego ZaoPlan. Jak do tego doszło? Po wieczornych wojażach w stolicy Bośni i Hercegowiny, wizytach w sporej ilości knajpek i wypiciu piw sarajewskich w liczbie bliżej nieokreślonej zakąszanych rakija gruszkową postanowiłem udać się na spoczynek. Niestety albo na szczęście wypatrzyłem otwarte drzwi w kamienicy, zaglądam do środka i jakoś mój nietrzeźwy umyśl przetworzył to, co zobaczyłem na obraz knajpy, w której zasiadłem i poprosiłem o piwo. Okazało się ze to nie knajpa tylko sala prób miejscowej kapeli, ale ugoszczony zostałem browarkiem i tak hehehe. Gadaliśmy o muzyce, wojnie, miejscowych laseczkach oraz piwie i gość zaczął puszczać niniejsza demówke a we mnie obudziła się dusza pismaka i postanowiłem ja sobie przywłaszczyć. Na początek napisze, że muzyka ZaoPlan nie do końca pasuje do konwencji chaosowej, bo jest to raczej dość ciężki rock ze szczyptą grunge i może odrobinka thrash metalu. Tekstów zasadniczo nie rozumiem, ale sądząc po wystroju sali prób przyozdobionej w popiersia marszałka Tito i tym podobnych jegomości maja dość sporo wspólnego z historią, patriotyzmem i tego typu tematami. Wpada w ucho tam muzyka, mimo że nic nowego to nie jest. Na plus również napisze, że ma w sobie sporo szczerości i na pewno nie jest to pozerka czy udawanie. Chłopaki grają to, co lubią to, co czuja i to, w co wierzą. Dobrze, że tymczasowo zamienili karabin na gitarę hehehe. Jakość demówki raczej kiepskawa, ale jeśli nagrali ja na tej miejscówce to i tak wielki szacunek hehe. Jak ktoś był by bliżej zainteresowany tym materiałem to niech zaiwania do Sarajewa – ponoć koncerty tam grają niebylejakie.

W każdym razie suwenir z podróży jest – lepsze to niż kurwa kolorowy kubek ze zdjęciem własnego ryja.

Ocena: 6/10

Tracklist:

1. Novac
2. Struja
3. Nemam Snake
4. Daj mi sve

Wydawca: Chaos Records

Co ma wspólnego duszny Meksyk z zimną Szwecją? A no na przykład Zombiefication – młodą kapelę wzorującą się na skandynawskiej scenie metalowej.

A żeby być jeszcze bardziej precyzyjnym – death metalowej. I jesteśmy w domu. Na pewno nie jednemu z Was sporo mówi nazwa Entombed lub Nihilist. No jak na moje ucho są to główne inspiracje zawarte na „Midnight Stench” – począwszy od pracy gitar, poprzez barwę wokalu, a na ogólnej atmosferze zbliżonej do wczesnych nagrań Szwedów, skończywszy. Zombiefication nie przesadza z nadmiernie szybkimi tempami, chropowate gitary są dość miarowe, ale dzięki temu generują na debiucie kapeli dość ponurą aurę. Oczywiście od czasu do czasu Zombiefication połasi się na dzikie napierdalanie niczym nieumarły na kawałek apetycznego mózgu. Brzmienie „Midnight Stench” raczej nie pozostawia zastrzeżeń, może wolałbym, by było ono ciut bardziej mięsiste, ale i tak jest dobrze – utrzymane ściśle w kanonach gatunku. Jedyną moją bolączką jest fakt, iż po dłuższym obcowaniu z tym albumem (na przykład czterokrotnym przesłuchaniu pod rząd w celu sporządzenia niniejszej recenzji) utwory Zombiefication zlewają się trochę w jedną masę, człowiek gubi się, nie kojarząc, czy bliżej jest początku czy końca albumu. Na dłuższą metę jest to więc dość znaczny minus, jednak jeśli ktoś zamierza puścić sobie „Midnight Stench” jedynie raz na jakiś czas, powinien być usatysfakcjonowany.

Nie powiem, żebym klęknął przed Zombiefication i już z kolan nie powstał, ale trochę sprali mi dupsko. Wystarczająco, by powrócić do muzyki Meksykanów raz na jakiś czas.

Ocena: 7/10

Recenzję można przeczytać również u Mike’a w jego Old Death Metal Webzine.

Tracklist:

Wydawca: Public Guilt

W zasadzie to, co tu teraz napisze nie do końca będzie recenzją płyty „Axion” a dokładniej dwóch remiksów znajdujących się na tym wydawnictwie.

Dlaczego? Ponieważ twórczość Zu nie dokończa daje się określić słowem „muzyka”. Te dwa zremisowane utwory to zbiór najróżniejszej intensywności trzasków, zgrzytów, hałasów i przeróżnych innych niezidentyfikowanych dźwięków tworzący razem twór, który wymyka się wszelkiej definicji. I teraz pojawia się pytanie czy coś takiego (świadomie używam tak nieprecyzyjnych słów) można nazwać muzyką? Otóż według mnie ta płyta przekroczyła już granicę, w której można mówić o jakimkolwiek porządku dźwięków. Jest to niewątpliwie jakąś forma wyrazu artystycznego i doceniam fakt, że ktoś realizuje się jako twórca w takiej formie. Jednak mi to absolutnie nie odpowiada. Powiedzieć, że na „Axion” znajdują się muzyka to tak jak uznać dźwięk wydawany przez spadający w przepaść wózek złomiarza pełen najróżniejszego żelastwa za ciekawy utwór. W sumie jak ktoś miałby wenę, to mógłby coś takiego nagrać i wydać. Dla mnie jednak to jest absolutnie niestrawialne i nie jestem w stanie słuchać takich dźwięków, bo według mnie tego już muzyką nazwać nie można.

W związku z tym, że materiał ten wymyka się z tematyki muzycznej powstrzymam się od jakiejkolwiek oceny.

Tracklist:

1. Axion (Phantomsmasher remix)
2. Chthonian (James Plotkin remix)

Wydawca: Ashen Productions

Z nową porcją pancernego metalu powrócili Niemcy z Zerstörer. Po roku od wypuszczenia drugiego krążka zjawili się znów, by zaprowadzić swoje prawo i swoją sprawiedliwość.

„Panzerfaust Justice”, bo tak nazwano dekret w którym zawarto prawa i obowiązki dobrego metala składa się z dziewięciu przykazań, każde zaś wygrawerowane w stali i powleczone czarnym kirem. Właściwie od wcześniejszego „Declaration Of War” u Zerstörer nie zmieniło się nic. Nadal mamy do czynienia z miksem thrash metalu i black metalu spod znaku Darkthrone czy Bathory. Czyli mamy szybkie parcie do przodu z zaznaczoną melodyką i podwyższonym poziomem agresji. Zdarzą się momenty, że trio pożyczy też jakiś riff od Motörhead z jednej strony lub od Beherit z drugiej. I w zasadzie powinno mnie to wszystko rzucić na kolana i wytargać za resztę owłosienia. I trochę tak jest. Właśnie – trochę. Nie wiem co jest z tym zespołem, że inni rozjebują mnie całkiem, a Ci jeno trochę. To całkiem niezły krążke, ale brak mu tego czegoś, tej szatańskiej iskry i siarczanego oddechu. Fajnie, mogę posłuchać i słucha się tego dobrze, ale jakoś nie przewiduję powrotów do tej płyty – po zrecenzowaniu „Declaration Of War” przesłcuhałem ją może jeszcze z dwa – trzy razy i podejrzewam, że „Panzerfaust Justice” podzieli ten los.

No cóż, nie ma do mnie Zerstörer szczęścia i tyle chyba. Uwielbiam takie granie, ale i tak czegoś mnie tu brakuje, żeby dać wyższą ocenę. Mimo to możecie spróbować, a jak znajdziecie to, czego ja na „Panzerfaust Justice” nie znalazłem to dobra Wasza.

Ocena: 6,75/10

Tracklist:

Wydawca: Inferno Records

Vastator to dopiero światowi ludzie. Chociaż są z Chile to muzyka, którą proponują zahacza i o Anglię, Niemcy, USA i Kanadę. Przyznacie kawał Ziemi. A wszystkie te kraju zamyka jeden gatunek muzyczny. Speed metal.

„Machine Hell” to trzecia płyta w dorobku Vastator, a muzyka którą prezentują jest do bólu wprost definicyjna. A w tym akurat przypadku to duży plus. Chociaż, aby być bardziej dokładnym, kłaniają się jednak nieco bardziej w stronę  elementów heavy metalu. Co ciekawe w niektórych momentach przypomina to nawet Iron Maiden, tak powiedzmy z początków działalności. Ale spokojnie, muzycznie ta płyta, mimo iż zamknięta w kanonie speed metalu, jest naprawdę zróżnicowana i przez to zresztą tak  ciekawa. Trafi się nam tutaj mocny i ostry niczym brzytwa kawałek z riffami charakterystycznymi dla początków thrash metalu, wspominany heavy, a nawet klasyczna ballada rockowa, przy której możecie pościskać za tyłek swoje koleżanki z klasy. Radością napawa serce takiego starucha jak ja, również sposób nagrania tego krążka. Brzmi to po prostu jak czysta setka. Panowie weszli, nagrali, najebali się i poszli do domu. Poza tym, właśnie brzmienie to główna zaleta tego krążka. Duch lat osiemdziesiątych ujęty w 53 minutach sentymentalnej, muzycznej podróży. Ja to kupuję. Od razu jednak przestrzegam, jeśli lubicie płyty masywne z dopieszczonym brzmieniem i obłym każdym dźwiękiem,  nawet nie zawracajcie sobie głowy. „Machine Hell” nie jest dla Was.

I to właściwie tyle, bo tu zbędne są słowa dogłębnie analizujące każdy dźwięk i tekst na tym krążku. Ta muzyka jest prosta i chwytliwa jak refren pewnej znanej przyśpiewki: „ I’m a heavy metal maniac. Stand back heavy metal maniac”!

Ocena: 8/10

Tracklist:

Wydawca: Planet Metal

Ten krążek dostałem z adnotacją „Pokochasz tą muzykę!”. Ktoś stara się mieć zdolności profetyczne, jednak nie do końca są one trafne. Bo ja Züül jedynie bardzo polubiłem, hehe…

Ale trudno, przynajmniej mnie, nie polubić zespołu, który wycina nam klasyczny heavy metal z jajem i wykopem. Komuś, kto wychował się na Iron Maiden i choć nie mógł iść na legendarne koncerty kapeli w 1986 roku, bo miał zaledwie dwa latka, to był tam duszą, hehe. A „Out of Time” to właśnie takie granie – melodyjne, finezyjne, ale zarazem proste, nieprzesadzone czy przesłodzone. Na „Out of Time” mamy mieszankę wpływów NWOBHM i amerykańskiego metalu z odrobiną hard rocka. Słucha się tego przyjemnie, bo i melodie, na których można ucho zawiesić są i dobre solówki się trafią i kompozycje są dobrze napisane. A za niektóre patenty, jak chripowaty bas w „Darkness On The Ice” zespołowi należy się order imienia Lemmy’ego, hehe. A to tylko przykład. Züül jest idealnym akompaniamentem do prostych czynności, jak prowadzenie samochodu na przykład – i nie traktujcie tego jako zarzutu. A dodatkowym atutem debiutu tego krążka jest to, że nie złapie się ich za rękę przy jawnej kradzieży jakiegoś riffu – goście tak dobrze umieją wczuć się w granie z wczesnych lat osiemdziesiątych, że nie sposób powiedzieć, że „Out Of Time” nagrano w 2009 roku. Przy czym nie wydaje mi się, by na siłę wciskali się w buty heavy metalu z ósmej dekady – na nich te buty leżą jak ulał.

Züül może nie pokochałem, ale ich muzyka jest bardzo dobrą porcją heavy metalu. Każdy maniak tej muzyki, który do dziś biega w obcisłych gaciach powinien zainteresować się tak „Out Of Time”, jak i innymi wydawnictwami wytwórni Planet Metal.

Ocena: 8/10

Tracklist:

Wydawca: Via-Nocturna

Istnieje taka prosta zasada wśród tych co piszą i egocentrycznie zwą się recenzentami, albo co gorzej redaktorami, że im lepsza płyta tym więcej chce się pisać o jej  zawartości muzycznej. O Zorormr mógłbym napisać nielichy elaborat, ale zważywszy na ograniczoną formę „recenzji” spróbuję streścić zawartość krążka w paru zdaniach.

Zadajmy sobie pytanie. Co otrzymamy z połączenia brudnego, pamiętającego garażowe czasy, nieznośnie bzyczącego  black metalu z głębokim, przestrzennym i rozlewającym się po całym ciele ambiencie? A jeśli do tego dołączymy jeszcze wokal który wprost wyraża ideę płyty zawartą w tytule? Skrzeczy, krzyczy, zawodzi i deklamuje dopełniając mrocznej i groteskowej atmosfery  albumu. Odpowiedź na wyżej postawione pytanie brzmi: Pieprzony Hit Sezonu. Tak moi drodzy, Hakon Sjormen ( ci bardziej zorientowani w plumkaniu mogą kojarzyć go z ambientowego I.A. Serpentor) pokazał jasno, że można stworzyć na polskiej ziemi płytę która jest z jednej strony plugawym wyziewem przywodzącym na myśl pierwsze nagrania Immortal, Darkthrone, Burzum (kolejność dowolna),a z drugiej strony ambientowym, ocierającym się o groteskę studium bólu i cierpienia, który wprost wylewa się z tego krążka. Jeśli wydaje Wam się, że to co napisałem to czysta grafomania, to posłuchajcie „Kval”. Będziecie mieli podobne odczucia. Na pewno nie takie same, bo chociaż muzyka nie jest może specjalnie rozbudowana to utwory skonstruowane są w taki sposób, że każde odsłuchanie może przynieść inne, nowe wrażenia. Dodatkowo rzucają się w oczy, a raczej w uszy dwie sprawy. Bardzo nisko strojony bas, który przelewa się przez cały czas trwania płyty. Drugą rzeczą którą można zauważyć, to ogromna ilość niepokojących dźwięków jakimi raczy nas muzyk. I to kolejny plus dla tej płyty. Całość stworzył jeden człowiek, a do tego bez wątpienia jego mózg, czy też myśli w głowie zawarte mogły by się stać podstawą do napisania pracy doktorskiej z dziedziny psychologii, tudzież psychiatrii.

Zdaje sobie sprawę, że nie jest to krążek dla wszystkich. Na pewno zaproponowałbym go wszystkich zespołom twierdzącym, że czynią black metalową pożogę, aby pokazać im, że aby tworzyć muzykę nie wystarczy pomalować ryja na misia pandę, kupić kilo gwoździ i przyjąć mrocznie brzmiącą ksywę. Nie macie pojęcia czym ona jest. Muzykę się tworzy, a nie się „na nią wygląda”.

Ocena: 9/10

Tracklist:

01 I Dodens Slug…
02 Misanthropy
03 Kval (Svar Mig, Gud)
04 Beyond Atonement
05 Threnody For Him
06 Every Night I Die
07 Revelation 9:11
08 The Antichrist
09 Himmelens Rike

Wydawca: Murderous Production

Z muzyką folk metalową jest tak jak z wiejskimi potańcówkami. Kochacie je i wyczekujecie kolejnej soboty by znowu swoim cinquecento w holenderskim gazie podrywać laski z sąsiedniej wioski pod remizą gdzie impreza się odbywa. Z drugiej strony mogą być one dla Was synonimem kiczu, wioski i  bezmózgiej papki. Jeśli więc folk metal jest dla Was gównem, po prostu przestańcie czytać w tym momencie tę recenzję, bo będzie to strata czasu.

Dzisiaj przyszło mi opisać debiut czeskiej kapeli o wszystko mówiącej (fanom tego typu muzyki ) nazwie Zrec. Ogólnie z zespołami które parają się graniem folk metal jest tak, że część udaje, że odtwarza tradycyjne melodie dość luźno opierając się na nich i tworząc raczej swoje koncepcje, charakteryzujące się rozbudowaną melodyką. Druga część dość wiernie stara się odtwarzać melodie z danego terenu i to nierzadko wykorzystując oryginalne instrumentarium i dodając do tego gitary i perkusję. I tak to mniej więcej jest w tym wypadku. Jest to więc bez wątpienia płyta dla wszystkich tych, którym nie obca jest kultura morawska i bieganie na turniejach z mieczem w ręku. Dla reszty będzie ona najzwyczajniej w świecie nie strawna. Do tego chłopaki wyraźnie pokazują plakaty kogo w swoich szałasach mają powieszone nad posłaniem z liści. Zresztą duch późniejszego Nokturnal Mortum, czy Skyforger (tak od drugiej płyty) unosi się tu dość wyraźnie szczególnie jeśli idzie o specyficzną budowę i kompozycję poszczególnych utworów. I żaden to zarzut. Ukoronowaniem tego debiutu jest cover wspominanych wyżej Ukraińców. Czy polecam tę płytę? Powiem tak mi to podchodzi chociażby dlatego, że się po prostu na takiej muzyce znam i ją lubię. Nie jest to dzieło wybitne, ale jak na debiut to bardzo przyzwoite. Podoba mi się też brzmienie. Widać, że chłopaki poważnie podeszli do sprawy, a to cenię u debiutantów. Poza ramy gatunku panowie nie wyszli nawet na moment, ale i właściwie niespecjalnie jest jak i po co. Widać, że czują się akurat w takiej stylistyce dobrze i niech tam siedzą. Wielkiej kariery pewnie nie zrobią, ale na pewno ktoś ich tam będzie znał.

Bez wątpienia mogę powiedzieć, że będę czekał na drugi krążek Czechów, aby sprawdzić czy to co zawarte na debiucie to jest kres ich możliwości, czy może jednak będą się rozwijać. Na razie dostają ode mnie kredyt zaufania.

Ocena: 7/10

Tracklist:

Wydawca: Black Devastation Records

Dania, pomimo, że formalnie jest państwem, w który kościół instytucjonalny jest blisko związany z ośrodkiem władzy, stoi na pierwszym miejscu pod względem prawa do wolności wyrażania swoich poglądów. Nic więc dziwnego, że wykluły się tam takie akty jak Zahrim.

Oto dzierżę w dłoniach płytę zatytułowaną „Liber Compendium Diabolicum (The Genesis of Enki)”. Widniejący w tytule zwrot „compendium” powinien już Wam dać do myślenia, co też zawiera ta płyta. Na krążku znajdują się owoce kreacji Duńczyków zebranych do kupy na jednej płycie cd, a konkretnie dwa dema i jedną epkę , odpowiednio z 1996, 2003 i 2006 roku. Łącznie dwanaście utworów czystego chemicznie black metalu w starym stylu. Poszczególne utwory nie różnią się od siebie jakoś nadzwyczajnie pod względem kompozycyjnym, ale czuję w kościach, iż Zahrim nie chodzi bynajmniej o ciągły progres i permanentną eksplorację niezbadanych metalowych połaci. Ale nie narzekam, bo muzyka Duńczyków po prostu mi się podoba. Mamy tu urozmaicone tempa obejmują średnie riffy, ale i szybką jazdę, a chwilami nawet bardzo szybką. Całą dotychczasowa twórczość, zgromadzona na „Liber Compendium Diabolicum (The Genesis of Enki)” cechuje się ukierunkowaniem na Norwegię lat dziewięćdziesiątych – Datkthrone w wolnych patentach, a w tych szybszych, zatopionych dodatkowo w lekkiej klawiszowej polewie – Emperor. Co do klawiszy to nadmienię, jedynie, że są one śladowe, ale dość znaczące gdy już się pojawią – tworzą taką ponurą i mroczną mgiełkę unoszącą się nad gęstymi riffami. Ponadto w muzyce Zahrim sporo jest jednak własnej inwencji i tego, co ja osobiście wymagam w przypadku black metalu, obojętnie jakiego rodzaju – czarciej iskierki szaleństwa. Dodam jeszcze, że nie można mieć tez zarzutów do brzmienia, może poza ostatnimi czterema kawałkami, oryginalnie znajdującymi się na pierwszym demo zespołu, ale z drugiej strony czego wymagać od demówki sprzed dwunastu lat? Zresztą i tak nie jest tragicznie, bo wszystko słychać. Tak czy owak, chwała Black Devastation Records za wydanie tych materiałów na jednym krążku.

Jako, że na „Liber Compendium Diabolicum (The Genesis of Enki)” co do tej pory zarejestrował Zahrim to poniższa ocena dotyczyć może całej dotychczasowej twórczości Duńczyków. A ta jest więcej niż dobra, o ile w ogóle black metal może być „dobry”…

Ocena: 4,25/6

Tracklist: