Wydawca: Battlegod Productions

Niektóre płyty w ogóle na łamy tak szanującego się łebzina jak Kejos nie powinny trafić. Tak się jednak składa, że lądują one w naszych skrzynkach pocztowych, a my jako prawi i zdyscyplinowani ludzie, wystawiamy swoje narządy uszne na katusze, aby powstrzymać Was – nieświadomych niebezpieczeństwa – przed zakupem takich krążków.

Trochę to sobie „zmartyrologizowałem” życie recenzentów, ale taka myśl nasunęła mi się po lekturze płyty Tomorrow’s Outlook. No może poza jeszcze jednym stwierdzeniem, którym zwykłem opisywać muzykę spoza swojego kręgu zainteresowań i tolerancji (która jest niemała – dodajmy) : „o ja pierdolę”. Niewiele mądrzejszych myśli, nasuwa mi się po prawie godzinnym (razy dwa) posiedzeniu z „34613”. Nic nie poradzę na to, że dla mnie „power metal” to taki gatunkowy mezalians, który jak większość tego typu związków (tylko w romansidłach jest inaczej) się po prostu nie sprawdza. O ile jestem w stanie słuchać jeszcze starych rzeczy, które swój okres chwały miały w latach 80 i na początku 90, tak tej płyty nie jestem w stanie znieść. Dobra, zaczyna się niezgorzej, utworem który głównie wokalnie, kojarzy mi się z Kingiem D. Potem jednak już jest tylko gorzej. Drugi kawałek zaczyna się tak miodną gitarą i wokalem, że ja moi drodzy za przeproszeniem udaję się na vomit. Szkoda mi tylko śniadania. Cukier z tej płyty wylewa się w każdym możliwym momencie. Z dźwięków płynie przesłanie miłości i pokoju na świecie. Jakby przy okazji dzieci w Somalii miały co jeść, to wszyscy bylibyśmy wielką szczęśliwą metalową rodziną. Tylko ja się filozoficznie pytam: „gdzie tu kurwa jest ten metal?”. Kolejne stwierdzenie nasunęło mi się w czasie ostatnich 30 sekund utworu numer 10, który to brzmi pseudo klasycznie i jako żywo zerżnięty jest  z protoplastów. Na co w ogóle nagrywać takie płyty? Panowie z Tomorrow’s Outlook mają inne zespoły, to może lepiej w nich działać, a nie nowe zakładać (podejrzewam, że za wiele i tak się nie różni od tego co tu zaprezentowano)? Dobra wiem, mają zajebistą technikę i chcą ją pokazać światu. Może, ale czasem ilość to nie jakość. O okładce słowa nie powiem, bo mi się nie chce.

Czekam na metalową wersję Godwinowskiego argumentu ostatecznego. Coś w stylu „wyżywasz się, bo sam nie umiesz grać”. Zgadza się – nie potrafię. Mam jednak słuch, który wyraźnie mi mówi „spierdalaj od tego płyty, jak najdalej”. W sumie z tym krążkiem jest jak z grindem – etykietka only for fans, jak najbardziej na miejscu, he he he.

Ocena: 1/10 a dla fanów takiego grania pewnie z 8/10

Tracklist:

01. As Darkness Falls
02. Gate to Freedom
03. Glass Mountain
04. A Song For You
05. Doubt
06. The Ethereal Dream
07. 34613
08. White Lightning
09. Liquid Scream
10. Kill Again
11. March of the Demons
12. Red Rum (Lizzy Borden cover)
13. The Ethereal Dream (Reprise)

Wydawca: Defense Records

Kurna, dawno nie miałem okazji zrecenzować, czy nawet przesłuchać żadnej kompilacji. A tu przyszedł taki dzień, kiedy w skrzynce wylądowała mi płytka „Thrashing Damnation Thru Compilation”. Jako, że ostatnimi czasy traszowców – katanowców w Polsce namnożyło się jak grzyba po powodzi, płytka jak znalazł.

Całość otwiera Fortress z dwoma swoimi kawałkami. O ich muzyce pisałem wielokrotnie, czy mam się wobec tego powtarzać? Panowie trzymają fason, zwłaszcza, że te numery pochodzą z ich debiutu, który bardzo lubię – przeto zabawa przednia. Po nich dostajemy Intoxicated z Wodzisławia Śląskiego. Nie znałem ich wcześniej. Oczywiście rżną thrash metal, osobiście kojarzą mi się z Evile czy nawet Metallica. Jest mocno i agresywnie, riffy cięte jak brzytwy – podoba mi się. Do tego niezły wokal. Lecim panie dalej, tym razem można nawet sobie pośpiewać z Milą – gardłową stołecznego bandu Metaliator. Kurwa, jak ona tak się drze na swojego chłopa, to mu współczuję, hehe. Wokal ma niezły, jednak moim zdaniem polskie teksty nie są najmocniejszą stroną tych dwóch utworów. Co do samej muzyki – jest dobrze, czuć tu wczesne Megadeth, czuć Znowhite, czuć też trochę crossover’a. Chętnie odsłuchałbym cały materiał. Następnie mamy Soul Collector, z Rybnika. Wiecie co? Chyba ich kawałki najbardziej podobają mi się na całej kompilacji. Są zadziorne, mocne i agresywne, ale nieźle napisane, więc odrobina melodii się tu wkradnie, ale może dzięki temu oba numery wryły mi się mocno w pamięć. No i oczywiście z powodu wokalu Rafała, który dość mocno przypomina mi Zetro z Exodus oczywiście, podobnie zresztą jak i sama muza. Wielkie brawa! A po tym zespole mamy niestety duży spadek za sprawą grupy Świniopas. Cóż, panowie grają crossover, ale ich muzyka w ogóle do mnie mnie przemawia. Kurewsko głupie teksty, kiepskie brzmienie zamieszczonych tutaj numerów i całkowity brak pierdolnięcia. Widziałem ich również na żywo i tam prezentują się tak samo. Zdecydowanie najsłabszy akcent na całej kompilacji. Szczęśliwie kolejną kapelą jest Terrordome, a ci już wiedzą, jak grać crossover, kurwa! Moc, pierdolnięcie, szaleństwo – skrótowo tak należy opisać ich trzy numery. Świniopas może u nich brać lekcje. Następnymi thrashersami na tej składance są War-Saw. Również słucha się tego przyjemnie, rytmiczne, ciut bardziej slejerowat – machineheadowate granie z siłowym wokalem. Podobnie rzecz ma się z Psychopath – intensywnym, slejerowym thrashem, pędzącym przed siebie i brutalnie rozprawiającym się z tym, co napotka na drodze. Miły dla ucha thrashmetalowy rozpierdol. Przedostatnim kąskiem na krążku jest kapela o nazwie Thermit. Cóż, ci goście jakoś mnie ze skarpetek nie wyrywają, brak mi w tym graniu werwy, jakby nagrano te dwa kawałki na pół gwizdka – przynajmniej zestawiając je z takim Soul Collector czy Terrordome wypadają one średnio. Stawkę zamyka Traktor i cóż – te kawałki jakoś również mnie nie przekonują.

Jednak jeśli na dziesięć kapel dostajemy dwie średnie grupy i jedną bardzo kiepską, zaś siedem co najmniej bardzo dobrych, to chyba nie jest źle, prawda? Zdecydowanie mogę polecić ten składak, zwłaszcza, jeśli ktoś chce sprawdzić co w polskiej thrash metalowej trawie piszczy.

Tracklist:

FORTRESS
01. I Like to Watch
02. Justice Denied
INTOXICATED
03. Night Assassin
04. The Choice is Yours
METALIATOR
05. Jeden z Milionów
06. Pocisk
SOUL COLLECTOR
07. I Saw
08. Pure Fucking Evil
ŚWINIOPAS
09. Tony Hawk
10. Reprezentuję JP (live)
11. Nuklearna Pizza (live)
TERRORDOME
12. Silence (While the Violence is On)
13. Chemicals of Death
14. Goddamn Asskicking Well
WAR-SAW
15. Burn!
16. Nuclear Nightmare
PSYCHOPATH
17. Hate
18. Kings Shall Be Kings
THERMIT
19. Hatred
20. Thrash
TRAKTOR
21. I’ll Laugh Last
22. Angel of Booze

Wydawca: Metal Ör Die! Records

A oto mamy i do czynienia z kolejną płytą z serii „Fantomania” – czyli hołdu dla węgierskich black/speed metalowców z Fantom. Tym razem jednak nie mamy tutaj groma kapel, a jedynie jedną grupę – Greków z Witchcurse.

Ta kapela ma wielu przeciwników, zarzucających im wręcz heavy metalowy prymitywizm. Cóż, co kto lubi. Osobiście – nie mam do nich nic. Proste, heavy metalowe łupu cupu, bez słodkich inklinacji – zajebiście surowe i proste. Na „Fantomania III – Anti Disco” Grecy zamieścili swoje utwory ze splitu z Witchburner. Pierwszy utwór zatytułowany jest „Keepers Of The NWOBHM” i już samo to wiele mówi potencjalnym zainteresowanym. Witchcurse ciupie sobie dokładnie taką muzykę, w stylu wczesnych lat osiemdziesiątych. Słucha się tego miło, noga tupie, głowa się kiwa i tylko wokal potrafi wkurwić, hehe. Serio, gość czasem tak zajebiście fałszuje, pieje… chuj wie, jak to nazwać, gdy wchodzi w wyższe partie. Aż uszy bolą, hehe. Niemniej jednak dla prostaków jak ja Witchcurse jest kapelą w sam raz. No ale, nie było by to trybutem dla Fantom, gdyby zespół ten nie zamieścił właśnie przeróbki Węgrów. I tak, mamy tutaj cztery numery, odegrane sprawnie i poprawnie. Ale największy podziw budzi we mnie to, jak Possessed (czyli wokalista) poradził sobie z węgierskimi tekstami, hehe?! Czuć, że Witchcurse czuje się dobrze w repertuarze Fantom, więc nie mogę mieć uwag do tej płytki. Zwłaszcza, że i celebrowany tu zespół znam i lubię.

Dobra, jest to płytka tylko i wyłącznie dla fanów podziemnego heavy metalu, surowego i krzywego. Jeśli wszystkie te przymiotniki odpowiadają Waszym gustom – szukajcie „Fantomania III – Anti Disco”. Ja zaś czekam na część czwartą.

Ocena: 7/10

Tracklist:

Zdeprawowani czciciele diabła powrócili. Ostatnio przynieśli nam truciznę, teraz bez pierdolenia przynieśli nam „Śmierć”.

Mowa oczywiście o Witchmaster i kolejnym krążku, na który czekałem niecierpliwie obgryzając paznokcie (wiem, brzydki nawyk, ale są brzydsze). Ale kurwa, już jest, już się kręci! Zakup gramofonu jakiś czas temu był bardzo dobrym posunięciem, bo dzięki temu mogę śpiewać wraz z Bastisem „to zagłada nie tylko chrześcijan, to zagłada całej ludzkości!!!” i machać szaleńczo do tego łbem. Mówcie sobie co chcecie, ja wielbię ten zespół, uważam, że to chyba jedna z najlepszych polskich grup! Czy „Śmierć” przynosi nam coś nowego? Hmmm, na pewno całość jest inaczej wyprodukowana w odniesieniu do poprzedniego longpleja, wszystko jest jakby bardziej zbasowane (a może to efekt odsłuchu z winyla?), no i Bastis drze japę w nieco inny sposób. Jednak ze mnie człek odważny, zmian się nie boję i „Śmierć” sobie cenię! Zwłaszcza, że wszystko wciąż brzmi brudno i agresywnie, nie ma więc powodów, by kręcić nosem na tę dziesięciominutową epkę.

OK, świetnie się tego słucha, ale ja potrzebuję więcej! Dziesięć minut to zbyt mało, potrzebuję tej muzyki! Czekam na kolejny duży krążek!

Ocena: 9/10

Tracklist:

Wydawca; F.D.A. Rekotz

Ostatnio odczuwałem spadek zawartości death metalu w mym organizmie. Szczęśliwie z odsieczą przyszli muzycy z Revel In Flesh.

Są to Niemcy (że użyję gramatycznej formy Nihila), ale brzmią po szwedzku. Tak bardzo po szwedzku, jakby zostali spłodzeniu na tylnym siedzeniu Volvo przy dźwiękach Dismember, zaś poród odbył się przy akompaniamencie Grave. Mięsisty i krwisty metal śmierci jest naprawdę bardzo bardzo silnie inspirowany Skandynawią, co nie dziwne jest, bo Niemcy – poza paroma przypadkami – raczej nie mają dużego wkładu w scenę death’ową. „Deathevokation” nie zaskakuje, nie wprawia w zdziwienie, nie powoduje, że skaczemy podekscytowani po pokoju krzycząc „Eureka, nowa jakość!”. Mimo tego czterdzieści pięć minut spędzone z tym zespołem nie należy do straconych. Szczypta melodii wymieszana z brutalnością i szybką jazdą przed siebie daje nam dokładnie to czego spodziewaliśmy się po takim krążku. Niczego mniej, niczego więcej – po prostu przyjemność przebywania w jednym pomieszczeniu z nadgnitymi zwłokami i stadem much.

Może na dłuższą metę nie jest to nic szczególnego, jednak kilka odtworzeń „Deathevokation” z pewnością nie zaszkodzi maniakom starej szwedzkiej szkoły szerzenia death metalowej zarazy.

Ocena: 7/10

Wersja dla anglojęzycznych na Old Death Metal Webzine.

Tracklist:

Wydawca: Memento Mori Productions

Z tą płytą to jest tak, że kapela nagrała ją w 2009 roku, ale nie była zadowolona z brzmienia, więc weszła do studia raz jeszcze. I to ten drugi efekt właśnie kręci się w moim odtwarzaczu.

A mowa o Shadow Of The Torturer i ich hmmm… drugim debiucie, hehe (widzisz Marek, a jednak jest coś takiego, hehe!) zatytułowanym „Marching Into Chaos”.Trio wraz z tym krążkiem przynosi nam potężną (tak, to bardzo dobre słowo w odniesieniu do tego materiału) dawkę apokaliptycznego doom metalu. Kurewsko powolne riffy ciągną się, zasysając wszystko dookoła. Na przykładzie Karla, który nagrywał tutaj bębny można stwierdzić, że fizyczny w doom metalowym zespole to ma klawe życie, bo gość raczej się nie męczy, miarowo uderza w swój zestaw, nie przyspieszając ani na moment. Gitary są zajebiście ciężkie, ale nawet przy takim ciężarze melodie, jakie znajdziemy na „Marching Into Chaos” są łykane przeze mnie bez popitki. Ta płyta nie ma słabego momentu, ale najjaśniejszym jej punktem jest chyba wieńczący całość dziewiętnastominutowy moloch „Alchemy of Nine Dimensions”. To jak ten zespół kreuje swoje wizje w tym numerze woła o owację na klęcząco! Po trzecim odsłuchu tej płyty byłem tak zgnieciony, że głowa mała. I dopiero przy trzecim odsłuchu wyłapałem, że numer czwarty na tym krążku to cover Black Sabbath – kapela przerobiła go totalnie na swoją modłę, wyszło to genialnie i kurewsko ciężko.

Cały krążek mógłbym zresztą streścić w tych słowach. Normalnie doom metal lubię, ale rzadko kiedy rzuca mnie na kolana tak jak zrobił to Shadow Of The Torturer. Płyta genialna, ocena w pełni zasłużona!

Ocena: 9,5/10

Tracklist:

Wydawca: Neurot Recordings

Ufomammut to dość oryginalna nazwa i zapewne nie jednemu z was obiła się już kiedyś o uszy. Podobnie i mnie. Niejednokrotnie napotykałem na tą nazwę i niejednokrotnie była ona wymawiana lub wypisywana wręcz złotymi literami, ale wychodziłem z założenia ze jeszcze kiedyś czas przyjdzie na ten zespół i na zapoznanie się z jego twórczością.

I oto nadszedł ten czas. Dorobek muzyczny tej kapeli jest dość pokaźny ale dziś obiektem moich zainteresowań jest najnowszy krążek zatytułowany „Oro : Opus Primum”. Tytułem wstępu napiszę, że Ufomammut to trzyosobowa ekipa, która nie boi się podążać własną drogą, nie zważa na to, co akurat jest mainstreamowe (w metalu też jest coś takiego hehe) i zasadniczo ma gdzieś wszelkie szufladki. Ja takie podejście popieram przy każdej okazji, a w tym konkretnym przypadku popieram je jeszcze intensywniej, bo siódmy już krążek Włochów to uczta zarówno dla ciała jak i dla ducha. Nie jest to płyta, którą spokojnie puścicie sobie w samochodzie, raczej ciężko przy tym jeść kolacje z dziewczyną czy choćby wyprowadzać psa na spacer. Ta muzyka wymaga skupienia, koncentracji i przede wszystkim czasu… Nie jest to płyta, którą poznamy po kilku przesłuchaniach, a według mnie nawet i kilkanaście nie wystarczy, aby odkryć jej wszystkie walory. Muzyka ta bowiem przenosi nas w świat tak oderwany od realności, tak odmienny, że wręcz niemożliwy do ogarnięcia rozumem. Jesteśmy unoszeni na fali potężnych dźwięków, kołyszących nas wolno, silniejszych, intensywniejszych z każdą minutą. Dźwięki przejmują władzę nad naszym ciałem, przez co człowiek zupełnie odrywa się od wszystkiego, co go otacza. Ta Stoner/Doomowa lawina dźwięków rozjebie wam mózgi.

Według mnie nie jest to, co prawda ich najlepsze dzieło, ale krążek na naprawdę wysokim poziomie. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji posmakować przysmaków serwowanych przez tych jegomości to zachęcam. Uprzedzam jednak: zarezerwujcie na tą płytę sporo czasu.

Ocena 9/10

Tracklist:

Wydawca: Afterlife Productions

Oto i kolejny materiał ze znaczkiem Pathogen. Co tu dużo mówić – Filipińczycy poszli za ciosem…

… i tym razem przygotowali pięciostrzałowe kombo. Na kasecie zatytułowanej „Lust Of Evil” mamy pięć utworów, wszystkie kopią dupę, tak jak to Pathogen ma w zwyczaju. Death metalowy wygar, który sunie zmiatając wszystko co na drodze napotka. Te numery mają w sobie ładunek pierwotnego szaleństwa i brutalności, jakimi emanowały pierwsze death metalowe wydawnictwa. Ta muzyka nieodmiennie kojarzyć mi się będzie z siarką i agresją – nie jest to bowiem ani specjalnie wymyślne, ani odkrywcze, ale jak już rzekłem – to jest death metal starej szkoły, dla fanatyków Deicide, Morbid Angel, Possessed i wielu wielu innych, na których ciąży znak death metalowego piekła. Nie wszystkie numery są tu nowe – dwa ostatnie pojawiły się już wcześniej, teraz dane nam jest słyszeć je po prostu w zmienionych wersjach. Ponadto dostaliśmy rówież cover grupy Brain Dead z Malezji. Nie znam oryginału, choć to co zaprezentował Pathogen brzmi obiecująco. O ile wiem, to panowie podpisali kontrakt z polską wytwórnią, jest więc szansa, że większe grono maniaków zapozna się z ich twórczością.

Ja polubiłem Filipińczyków od ich wcześniejszego demo, teraz usilnie staram się zebrać resztę ich dyskografii. Póki co, nie przejechałem się na tej kapeli. Moc!

Ocena: 8,5/10

Tracklist:

Finlandnia – wódka, jeziora, Beherit i Simo Häyhä. Klimat jak ta cholera. Osobiście dla mnie –  do tej pory scena fińska zaczynała i kończyła się na Satanic Warmaster oraz Behexen. Nigdy jakoś nie byłem nastawiony na tamtejsze klimaty, a Skandynawia mocno oddziaływała zawsze na mnie w kierunkach bardziej północno-zachodnich. No ale powiedzieli: masz tu Rahu brachu i słuchaj. Więc posłuchałem i…

…Rahu prezentuje dobrze znany wszystkim (tym łysym i brodatym, czarnym i białym) rodzaj black metalu, który królował na początku lat 90: surowe, piwniczne brzmienie, prostota pracy gitar, monotonnych bębnów i charakterystycznych, skrzekliwych wokaliz. Odniesienie do tych “starych, dobrych czasów” jest jak najbardziej na miejscu, z tym iż należy zaznaczyć i wyszczególnić to, że Rahu na tych podstawach zbudował krążek bardzo – o tak ! – klimatyczny, rzekłbym nawet hipnotyczny. Sięgający spektrum dalekiego wschodu i prastarych opowieści. “The Quest for the Vajra of Shadows” to liryczna podróż w otchłanie kosmosu i wierzeń, kiedy to wąż oplatał ziemię, a pytania metafizyczne stały na porządku dziennym. Skąd jesteśmy i dokąd (wiedząc lub nie) zmierzamy. Takie teksty są jak najbardziej ok, bo destrukcji, autodestrukcji, masowych mordów czy też samogwałtów żyletkami w dzisiejszych tekstach “wieszczy” aż nadto mamy. Tyle  “filozofii”, a muzycznie? Muzycznie nie ma zaskoczenia. Porównując chociażby kasetowego demosa z przed 5 lat (“Caput Draconis”), styl jaki Rahu prezentuje na debiucie nie odbiega od tego z przeszłości, acz słychać, że rozwija się z tego bardzo ciekawa i rozbudowana niekiedy nuta. Na monotonię, choć ta na pierwsze odsłuchy może dyskwalifikować zwłaszcza w partiach bębnów narzekać nie można, a sam “podziemny sound” dopełnia całości tych 5 kawałków zamkniętych w prawie równych 40 minutach.

Jest zło, jest filozofia, jest black metal. Tyle i aż tyle, bo czegoż więcej chcieć? Proste: by tak mocny debiut miał równie mocną kontynuację.

Ocena: 8,5/10

Tracklista:
01. Ordeal of X
02. Samudra Manthan
03. Kalas Bleed for the Sun-Eater
04. The Serpent King
05. Sceptre of the Auspicious On

Ciśnienie wzrasta, mózg kurczy się do rozmiarów pinezki. Krew zaczyna spływać z nosa i kanałów słuchowych, a z ryja wylewa się czarna maź. Nieświęta ta Częstochowa. Wszyscy kpią i krzyżem leżą, a dodatkowo bluźnią i herezją plują.

Ci, co śledzą trupę Infernal War powinni sięgnąć (a zapewne już to zrobili) po ten krążek z dwóch względów. Po pierwsze, jest to chyba zdecydowanie najlepsza rzecz, jaką 2/3 składu w/w (Zyklon, Warcrimer) stworzyło od czasów “Redesecration” (split z Kriegsmaschine przemilczę). Po drugie: jest to czyste, nihilistyczne zniszczenie jakiego zawsze fani od tych kolesi oczekiwali. “Wrathprayer” bowiem, to brudny śmierć metal, zalany tonami thrashowo-gitarowych pocisków, kreślących przepiękne krwawe wizje zniszczenia i chaosu. Blasty biją po łbie jak metanol niszcząc ostatnie żyjące komórki. Warcrimer ze swoją charakterystyczną wokalną manierą wypluwa kolejne wersety niczym seria pocisków wystrzeliwana z jakieś przeróbki ak47 u wybrzeży Somalii. Jest mocno, agresywnie (“Daughter Of Filth” ) i cholernie wybornie (nie tylko studyjnie ale i na żywo), bo “Wrathprayer” to album bez kompromisów, bez patetycznych inkantacji i pieszczenia się po cycach. I zapewne dlatego powstał. W celu ujścia i zobrazowania tego, czym inspirują się muzycy IW. I w zasadzie to jest jedyna rzecz, której mogę się czepić, bo gdzieś tam, pomiędzy kolejnymi uderzeniami blastów i inkantacji ku czci destrukcji nędznej jednostki – chociażby w takim “Sentenced to Fall” czy też “Son of Cain” – jedzie zgnilizną spalonych ciał z pod sztandaru Infernal War. Subiektywizm? Jak najbardziej, ale patrząc na to, jaką ścieżką poszło 2/3 składu IW w recenzowanym tutaj zespole dobrze się stało, że zrodził się z tego Voidhanger i jego “gniewne modlitwy”.

Materiał przedni, choć nie odkrywczy ale i dobry do zalewania pyska mocnym trunkiem po ciężkiej, nadgodzinowej robocie, gdzie dodatkowo baba w domu zamiast stać za garami i robić obiad roniła swe łzy przy jakimś tam Gotje czy jak mu tam…

Ocena: 7,5/10

Tracklist:

01. Wrathprayer
02. Skin The Lambs
03. Son Of Cain
04. Dead Whore Corpse
05. Sentenced To Fall
06. Daughter Of Filth
07. VOid
08. The Vampire Of Beuthen
09. Carnivorous Lunar Activities