Wydawca: Soulseller Records

Niestety, może przy dwójce Ulverheim się to spełni, jednakże debiutancki krążek szwedzkiego duetu ma taką okładkę, jak widać. „När Dimman Lättar”, bo to ten album właśnie przyozdobiony jest rzeczonym obrazkiem składa się z dziewięciu numerów, te zaś składają się na pięćdziesiąt jeden minut muzyki, którą bez kozery nazwać możemy black metalem. Ulverheim to nie tylko nazwa kapeli, ale również przydomek osobnika, który odpierdala tutaj większość obowiązków – zajmuje się gitarami, wokalami, komponuje. Podejrzewam, że sporo słuchał krążków Satyricon, bo na „När Dimman Lättar” spokojnie można znaleźć inspiracje pochodzące z „Vulcano” czy „Now, Diabolical”. Wystarczy posłuchać sobie „Terror” lub „Levande begravd”, które można by pomylić z dokonaniami Satyra przy sprzyjających okolicznościach. Akurat ja wysoko cenię sobie  te dwie pozycje Norwegów, więc wzorowanie się na nich przez Ulverheim przełknąłem. I tak sobie myślę, że „När Dimman Lättar” również źle się nie słucha. Na pewno jest to zasługa niezłej produkcji. Na plus zasługują też solówki, dość wirtuozerskie jak na black metal, a mimo wszystko dobre. Jednak z drugiej strony, gdy już ta płyta przeleci, to nie za bardzo pamiętam, co w tym albumie było takiego fajnego, pozostaje jedynie myśl, że wzorowali się przecież na Satyricon. Ale konkrety…? Jakie konkrety…? Właśnie, to jest chyba główna bolączka tej płyty – odtwórczość postawiono nad umiejętność przykucia uwagi słuchacza. Na krótką metę to dobre posunięcie – pierwsze czy drugie przesłuchanie są naprawdę przyjemne, potem zapał do tego krążka już opada. Leci sobie? Niech leci. Po odsłuchaniu „Now, Diabolical” czy „K.I.N.G.” moc tych numerów pierdolnęła mnie na długi, długi czasu. Ulverheim nic takiego niestety nie uczynił.

Jak na debiut jest solidnie, ale raczej przeciętnie. Kilka niezłych momentów, ale niestety wracać nie ma zbyt do czego. Może coś z tego Ulverheim coś będzie, może nie. Pożyjemy, zobaczymy.

Ocena: 6/10

Tracklist:

Zasmuciłem niniejszym Diabła, ociągając się z tym krążkiem, a wszak wiadomo, jak się człowiek spieszy to się Diabeł cieszy.

Okej, nieważne. Dziś wrzucamy na ruszt demo stolecznych death metalowców z Sacrofuck. Krótki to strzał, lecz nad wyraz trafny, gdy tylko „Orgia Nekromancji” uderza Was w splot słoneczny wszystko staje się jasne. „Demo MMXI” to cztery numery utrzymane w starym stylu death metalowej młócki, zahaczającej o rejony pierwszych dwóch krążków Cannibal Corpse na przykład z odrobiną Deicide. Przyjemnie się słucha tej płytki, bo panowie mają zmysł do komponowania surowych śmierćmetalowych numerów. Krążek brzmi dość surowo, ale jak dla mnie to jedynie plus, bo nie wyobrażam sobie tych numerów wymuskanych, czy zbyt zbasowanych. Na demówce mamy dwa wokale, brutalny growl oraz drugi – w tle, bardziej gardłowy i czytelny – obydwa nieźle współrzygają. Nie ma tu zwolnień, Sacrofuck napiera do przodu cały czas, tylko się za nimi kurzy, a w ustach człowiekowi zostaje posmak cmentarnej ziemi. I kilka solówek, które wbijają się w wasze uszy, z gracją godną druta kaleczą Wam bębenki. Tak oto przedstawia się zgrubsza ten meteriał.

Taaa, Sacrofuck miło napierdala i szkoda byłoby, gdyby niezły materiał, jakim jest „Demo MMXI” przeszedł bez echa. Czekam na kolejne wydawnictwa!

Ocena: 8/10

Tracklist:

Wydawca: Gorilla The Horse Records

Ta kapela to na bank nie przypadnie do gustu ani połowie czytelników Chaosa… Sprawa z tym materiałem jest dość zawiła, ale w niezbyt skomplikowanych słowach postaram się nieco napisać na temat tego wydawnictwa oraz jego wpływu na moją osobę.

Tak się zamyśliłem i zasłuchałem, że zapomniałem napisać, o co w ogóle chodzi i czego to recenzja, hehe. Otóż na tapecie dziś jest album „Expendable Humans” – trójki muzyków ze Stanów Zjednoczonych tworzących pod nazwą Vise Massacre. I od razu napisze, że grają oni coś w rodzaju kombinowanego hardcore’a odwróconego twarzą w kierunku metalu, a dupą w kierunku punka. Zapewne słowa hardcore niejednego przegoniło z przed monitora szybciej niż noworoczne przemówienie głowy państwa, ale dla tych, co zostali słów kilka na temat moich osobistych spostrzeżeń. Ja nie lubię takiego grania, mnie taki sposób wyrażania muzycznych emocji i wywlekania na światło dzienne swoich problemów nie przekonuje. Techniczne to ja nie mam nic do zarzucenia, bo wszystko jest jak najbardziej poprawnie zagrane, sporo jest nawet zaskakujących elementów przełamujących muzyczne szufladki, ale co z tego jak ciężko sie tej płyty słucha. Mi się zwyczajne nie chce do niej wracać. Parę razy przesłuchałem na tyle żeby było o czym skrobnąć parę słów i tyle. Coś mi się zdaje ze ta płyta przepadnie gdzieś bez wieści i przypomnę sobie, że coś takiego pewnie kiedyś słuchałem jak dostane promo następnego materiału.

Żeby czas przed komputerem nie był całkowicie zmarnowany podzielę się na koniec pewną mądrością zasłyszana niedawno: „Gdzie kucharek sześć…? W Etiopii.”

Ocena: 5/10

Tracklist:

1. Paralyzer
2. Bloodsucker
3. Eyes Of Fire
4. Hail to the Wicked
5. Something Like Silence
6. MTA
7. Pushed Down
8. Internal War
9. Shark Intentions
10. Stranger
11. Winter Kills
12. Kill to Survive
13. Brain Decay
14. Rising Tide

Wydawca: Shredlust

Sam się o tę płytę prosiłem. Jak sobie wyprosiłem, tak sobie dostałem. Ładnie wydany cedek. Można jak widać się postarać, a nie słać promo w mp3, bo “takie drogie znaczki teraz”. Niestety jednak – tak jak “ładnie” to wydane, tak też dokładnie ona brzmi.

Nie zrozumcie mnie źle. Płyta nie jest słaba, a nawet – jak na demo – całkiem dobra, tak pod względem technicznym, jak i pomysłu na nią. Spełniają też te 3 kawałki, istotę demówki w moim prywatnym mniemaniu. Wzbudzają zainteresowanie i apetyt na więcej. Fani Shredlust mogą w tym momencie skończyć już czytać recenzję, bo dalej może zaboleć. Trochę tu thrashu, a trochę heavy. Dużo melodii i jakiś takich dziwnych pomysłów. Zgadzam się z opinią, że nie jest to płyta przeznaczona dla metalowych ortodoksów. Dla mnie na przykład, to jest jakieś takie grzeczne. Panowie, kurwa, macie podejrzewam średnio po 20 lat. W tym czasie wszystko irytuje. Buntować się trzeba, skakać, biegać, napierdalać. I przenosić to na swoją muzykę. A tu tego nie ma. Okej, pomysł macie, ale to brzmi tak jakbyście się bali zejść ze ścieżki, bo tam chaszcze, a co gorzej gwałcić mogą. Nie musicie zmieniać swoich muzycznych upodobań, czy image. Nawet tego co gracie nie musicie jakoś specjalnie modyfikować, ale dodajcie do tego szczyptę wkurwienia, a to Wam doda wiarygodności i mocy. Bo obecnie brzmi tak, jakbyście mieli spore niedobory żelaza.

Nie wiem w którą stronę pójdzie muzyka Shredlust, ale mam nadzieję, że w jedynie słuszną, bo młoda krew by się tej muzyce przydała.

Ocena: 5/10

Tracklist:

01. Rage

02. This is War

03. The Third

Wydawca: Dunkelheit Produktionen

Ale mi się gratka trafiła: split dwóch kapel z Sri Lanki i to takich, które twierdzą ze grają Black Metal. Zawsze rozpierdalała mnie wizja tego jak w takich krajach to wszystko wygląda: typy latają w corpse paintach miedzy palmami nad błękitnym morzem …?

Kurwa nie widzę tego, ale jak słychać na splicie Funeral Heaven z Plecto Aliquem Capite zatytułowanym „Astral Mantras of Dyslexia” jest to możliwe. Pierwszym, co przykuło moją uwagę była okładka delikatnie rzecz ujmując niezbyt Black Metalowa… Ale po kolei: Cześć Funeral Heaven rusza z kopyta prawie dwunastominutowym intrem. W sumie nie wiem co to jest, ale można założyć, że coś w rodzaju muzyki rdzennych mieszkańców tego kraju. Trochę to długie i nie wiem jak się to ma do idei Black Metalu. Przebrniecie przez tą część już jest sporym wyzwaniem a dalej jest jeszcze ciekawiej… Generalnie mamy do czynienia z dość prostym w formie depresyjnym Black Metalem, ale z różnymi ciekawymi instrumentami, których zidentyfikować nie potrafię. Dziwne to strasznie i dość ciężkie w odbiorze… Sporo tu zamieszania i nie do końca pasujących mi dźwięków. Jakoś to miejscami nieskładne, słychać tu nieład, ale nie licząc intra to w sumie daje radę… Postaram się krótko podsumować tą cześć: intro pomysłowe, ale megadługie, pierwszy kawałek nudny, ale drugi jest intrygujący i myślę, że mimo wszystko warto zobaczyć, co ciekawego czci się w kniejach Sri Lanki. Ale to jeszcze nie koniec tego materiału, bo teraz przechodzimy do części zajętej przez kapele o nazwie Plecto Aliquem Capite (cokolwiek to znaczy). I tu sytuacja analogiczna jak w pierwszej części: rozpoczyna się tym razem od czterominutowego intro, również w stylu etnicznym, a potem dostajemy podobnie skondensowana dawkę – tym razem depresyjnego Noise Black Metalu. Jednak Plecto Aliquem Capite kombinuje nieco w inna stronę. Nie ma tu już rdzennych melodii, a jest raczej chaos. Tak – chaos to najlepsze słowo, które może wyrazić to, co dzieje się w kawałkach Plecto Aliquem Capite. Wrzaski, krzyki, piski, pojękiwania i mnóstwo innych dźwięków, prawdopodobnie pozbawionych jakiegokolwiek znaczenie. Wszystko to na pierwszym planie, a w tle bezlitośnie młócąca perkusja (coś mi się zdaje, że elektroniczna) i zajebiście gęsta warstwa gitar i basu. Istna ściana dźwięków, jak dla mnie to za dużo w tym hałasu a za mało muzyki. Ale jak ktoś tak pojmuje sztukę to niech tam sobie pojmuje, ja niestety nie do końca mogę to poprzeć.

I teraz pojawia się dylemat: kupować czy nie kupować, zedrzeć z neta czy nie zedrzeć. Jest to miejscami nawet ciekawie, ale czy z czystym sumieniem mogę to polecić? Nie!

Ocena:  6/10 i 4/10

Tracklist:

Wydawca: Bestial Invasion Records

Króka piłka. Trzy utwory. W tym cover. Black/thrash metal. Dziewięć minut.

Czyli demo Finów z Sadokist. A konkretnie ich drugie demo, zatytułowane „Horrors From Hell” uderza nas tak, jak huragan w wioskę. Niespodziewanie i dość skutecznie. Piszę „dość” bo w zasadzie to Sadokist nie powala oryginalnością ani niczym takim. W zasadzie te dwa utwory, które się tu znalazły to porządne black/thrash metalowe napierdalanie, ale nic więcej nie można się po nich spodziewać. Choć nie przeczę, że motoryka utworów „The Hellfucker” i „Ultimate Death” jest naprawdę niezła i zapewne nieźle się sprawdza podczas koncertów. No, może brzmienie jest nieco zbyt przytłumione i mogłoby być odrobinę czytelniejsze, bo to na pewno nie zaszkodziłoby odbiorowi całości, ale rozumiem, że tak miało być. Aha, cover odegrany poprawnie, hehe. Dobra, chyba tyle, bo cóż mogę więcej napisać o dwóch numerach?

Choć osobiście w tym rodzaju grania mam swoich faworytów, to spokojnie mogę od czasu do czasu zarzucić sobie „Horrors From Hell”.

Ocena: 7/10

Tracklist:

Wydawca: Pagan Records

Nieco się naczekałem na nowy krążek Pandemonium. Czy było warto? Ależ, kurwa, oczywiście.

Patrzcie jaki krótki wstęp, prawda? Ale nie ma się co zastanawiać dlaczego tak jest, bo odpowiedź jest prosta. Pandemonium nagrało taki krążek, że nie ma co pieprzyć po próżnicy, ani tym bardziej specjalnie się rozpisywać – wysupłujcie kasę ze skarpet i kupować własny egzemplarz. Paweł z ekipą mają własny styl – oczywistość. Paweł z ekipą nie mogli dać muzycznie dupy – kolejna oczywistość. W końcu mają oni w głębokim poważaniu to co aktualnie modne i wygodne, prezentując swoją własną wizję tego jak powinna brzmieć brutalność, moc, mrok i tu wstawcie sobie dowolny określenie, które według Was charakteryzują kawał dobrego metalu. Ubierając to nieco w bardziej konkretny słowny opis muzyki, zaryzykowałbym tak:  black/death w średnich tempach, jednak nieodżegnujący się od  (licznych) muzycznych wycieczek w wiele ciekawych rejonów, chociażby w doom. To w zasadzie sucha informacja nie oddająca tego jak to wszystko brzmi. Muzyka, którą znajdziecie na „Misanthropy” z jednej strony może „przybić” na początku ilością składników tej dźwiękowej zupy, które nas wręcz zalewa, ale tak naprawdę kiedy posłuchacie jej 4-5 razy okaże się, że to po prostu kawał dobrego metalu wchodzącego bez żadnej popitki i wcale nie tak skomplikowanego, jak mogło się wydawać. Mimo tego, że Panda używa klawiszy (ba powiem więcej – nie boi się ich używać) to w żadnym wypadku nie wpływa to na brutalność przekazu i to dla mnie kolejny plus tego krążka. Nad wszystkim góruje charakterystyczny wokal Paula. Do moich prywatnych faworytów zaliczam, tytułowy „Misanthropy” - transowy, potężny wałek z melodeklamacją w tle. Na większą uwagę zasługuje też „Avant-Garde Underground” (który przypomina mi coś, ale za cholerę sobie nie mogę przypomnieć co), oraz „Stones are Eternal” z wokalistką Chaostar – piękny walec.

Możecie olać to co napisałem, to tylko moje subiektywne odczucie i sentyment do Pandemonium z lat szczenięcych, ale kupcie ten krążek, bo naprawdę warto.

Ocena: 10/10 (zastanawiałem się tylko chwilę)

Tracklist:

Wydawca: Witching Hour Productions

Rzadko mam okazje recenzować takie płyty, nieczęsto na światło dzienne wychodzi muzyka, która by mnie tak poruszyła i która wywołałaby takie emocje. Długo trzeba było czekać, ale w końcu jest: Seagulls Insane And Swans Deceased Mining Out The Void w całej swej klasie!

Bardzo byłem ciekaw, co to wyjdzie z konspiracji tych dwóch bardzo znanych (przynajmniej w tak zwanym podziemiu) artystów, czyli Havoca nagrywającego niesamowite rzeczy z Blindead i Nihila, z którego wizją muzyki możemy obcować słuchając takich kapel jak Furia, Morowe, FDS czy MasseMord. Każdy z tych twórców ma jakaś tam swoja wizję drogi muzycznej i to, co powstało na przecięciu się tych dróg przenosi nas w naprawdę mroczny i pokręcony świat dźwięków. Seagulls Insane And Swans Deceased Mining Out The Void mnie przekonuje w 100%, ja naprawdę nie widzę słabych punktów tej płyty oczywiście jedne numery niszczą bardziej, ale to chyba nie o to chodzi, myślę, że tu najważniejsza jest atmosfera, którą kształtuje każdy dźwięk, każdy niepokojący pomruk. Pierwszy numer niejako otwiera nam bramy w świat tej muzyki, dzięki niemu zaczynami dowiadywać się, w jakie rejony się udajemy i co może nas czekać… Doskonały kawałek otwierający, który od początku zaczyna budować pewną opowieść. Potem numer drugi, którego można było posłuchać, jako zapowiedzi tej płyty. Niszczył już w tedy, ale teraz, gdy słuchamy całego materiału zaczyna on rozpierdalać po trzykroć bardziej… Z początku powoli, potem nieco szybciej aż w końcu wpadamy w gęstą maź niesamowitych dźwięków, które pulsują w głowie, stwarzają wrażenia, których nie zapomina się łatwo. Numer “III” dla mnie to prawdziwe apogeum tego, co się dzieje na tej płycie… Niesamowite chore wokale i delikatna wręcz aż estetyczna elektronika tworzą razem hipnotyczny monolit wyjebujący słuchacza z prędkością światła w najbardziej złowrogie i puste miejsce w kosmosie. Jak puściłem sobie ten numer na kacu to autentycznie się bałem, że coś mi się stanie pod wpływem tych dźwięków albo sam sobie coś zrobię. Jeden z najbardziej pochłaniających i pozbawionych wszelkiego życia kawałków, jakie słyszałem. Czarna dziura przy nim wydaje się puszczą amazońską… To niesamowite, jak za pomocą tak naprawdę prostych środków można stworzyć takiego potwora. Kolejny numer nico inny… Dźwięki nieco szybsze, bardziej szaleńcze niż nihilistyczne, bardziej bojowe niż postapokaliptyczne. Ale dalej strach, prawdziwy strach… Napięcie nie popuszcza ani na moment… Ostatni numer to potężny ponad siedemnasto minutowy monolit, który powoli, bardzo powoli wypuszcza nas z objęć tej arcygęstej ciemności… Ale i tak do samego końca do ostatnich sekund napięcie trwa bo nigdy nic nie wiadomo… Człowiek obawia się że z każdej strony może go coś zaatakować ale na szczęście nie… Zejście po zażyciu tego narkotyku jest ciężkie, ale udaje się choć nie będę ukrywał: ta płyta uzależnia po pierwszym zażyciu.

Dla nie to bez dyskusyjnie płyta rewelacyjna. Jebie mnie to czy jest jakaś moda na Nihila albo Havoka i ich twórczość. Goście nagrywają zajebiste płyty i tyle… A to, co wynikło z ich współpracy jest naprawdę wybitne…

Ocena: 10/10

Tracklist:

1. I

2. II

3. III

4. IV

5. V

Wydawca: Hellthrasher Productions

Dziś trochę niekonwencjonalenie, bo postanowiłem machnąć jedną recenzję, ale dwóch płyt. I wcale nie idę na łatwiznę, choć zapierdol ogromny tu u nas. Jak tak dalej pójdzie, to najpierw będziemy pisać recenzje, potem odsluchiwać płyty, hehe!

Okej, żarty na bok, bo oto i nadeszły reedycje materiałów Wrocławian z Shemhamforash. Pamiętacie ich? No to Wam przypomnę najpierw, że w tym zespole partycypowali późniejsi grajkowie z takich aktów jak Lost Soul czy Anima Damnata. Sprawy organizacyjne mamy więc za sobą. Pierwsza płyta zawiera pierwsze demo „Luciferi Omnis Ysighda with Dolor Ante Lucem Dark Opera” a na nim dwanaście numerów black metalu, w którym niepoślednią rolę odgrywały syntezatorowe partie. Krzywcie się, krzywcie, ale starsi koledzy dość ostro napierdalali baniakami w połowie lat dziewięćdziesiątych do takiej muzyki, hehe. Shemhamforash naprawdę czuł to granie i znakomicie umiał połączyć napady dzikiego black metalowego szału z partiami parapetu, które w zależności od potrzeby raz są bardziej podniosłe, raz bardziej ponure. Rozkład blackowej rzezi i partii parapetu to mniej więcej pół na pół. Skojarzenia z wczesnym Limbonic Art nie będą moim zdaniem nietrafione jeśli rozmawiamy o materiale z „Luciferi Omnis Ysighda with Dolor Ante Lucem Dark Opera”. No i oczywiście nie można przejść obojętnie koło gry Adama Sierżęgi, która już wówczas stała na zajebiście wysokim poziomie. Ogólnie, czuć na tej demówce ducha dziewiątej dekady zeszłego stulecia, który hulał na black metalowym podwórku Polski.

Poza „Luciferi Omnis Ysighda with Dolor Ante Lucem Dark Opera” Hellthrasher Productions wznowiło również i drugie demo zespołu – „Spintriam Satyriazis (Phallus Prestige)”. Jeśli przyzwyczailiście się do black metalu przeplatanego klawiszami z debiutanckiej demówki, to lepiej trzymajcie się fotela, bo tutaj Shemhamforash poszli o wiele dalej w kierunku ekstremalnego black metalu, wyzbywając się w zasadzie klawiszowych elementów, które egzystowałyby tu na zasadzie autonomicznego bytu. Już „Hymn To Lucifer” uderza z taką mocą i nienawiścią, że niełatwo jest tu znaleźć wiele punktów wspólnych z poprzednią demówką. Mordercze gitary rozpoławiają waszą głowę, szaleńcy, wkurwiony wokal Manequina pluje pogardą i opętaniem. „Spintriam Satyriazis (Phallus Prestige)” przelatuje w tempie huraganu, jest tak kurewsko intensywne, że pozostają po nim jeno zgliszcza. Shemhamforash poczyniło nim zdecydowany krok na przód w stosunku do poprzednika. Ale na tym krążku dostajemy jeszcze dwa dotychczas niewydane materiały. „Metamorphemous – Demo 2005” w zasadzie jest kontynuacją poprzedniego wydawnictwa, jedynie ubolewam, że nie brzmi to tak dziko i wyraźnie, jak w przypadku „Prestiżowego Fallusa”. Na wokale wskoczył Necrosodom, więc ponownie można spodziewać się zmasowanego ataku na wszelkich frontach. Najmocniejszy akcent na tym wydawnictwie to „Hymn To Lucifer III”, ale w zasadzie cała twóczość Shemhamforash od „Spintriam Satyriazis (Phallus Prestige)” wzwyż sprawia wrażenie bardzo skondensowanej i intensywnej w przekazie. Może na tym materiale akurat „The Lord Of Horizon” zawiera w sobie odrobinę więcej melodii niż pozostałe, ale wciąż całość jest bardzo homogeniczna. To samo tyczy się „Demo 2007”, choć tutaj brzmienie znów lekko różni się od poprzednika, moim zdaniem na plus – jest bardziej chropowate, brudniejsze. Sama muzyka natomiast lekko zwolniła, jest masywniej i rytmiczniej, zwłaszcza gdy mowa o zamykającym całość „Snake’s Transmission”, który nosi w sobie ślady death metalowej pożogi. I na koniec jeszcze słów kilka o opakowaniu całości – nad layoutem i okładką „Spintriam Satyriazis (Phallus Prestige)” czuwał Perversor, więc tradycyjnie jest na czym oko zawiesić, zwłaszcza, jeśli lubicie nabrzmiałe członki, hehe. Całość zaopatrzona jest ponadto w notatki od zespołu, archiwalne zdjęcia i wszystko to, co jest konieczne przy tego typu reedycjach.

Okej, czas na podsumowanie całości. Po prostu trzeba kurwa kupić! Oceny nie wystawiam, ale weźcie sobie moją najwyższą rekomendacje obu tych wydawnictw do serca. Shemhamforash było grupą tyle dobrą, co wydaje się niedocenioną. Ale znać warto!

Wydawca: QEV Productions

Są na tym świecie zespoły, które używają dziesiątek, często bełkotliwych i pustych stwierdzeń, które mają oddać stopień skomplikowania i oryginalność wykonywanej przez nich muzyki, która tak naprawdę jest prosta i gówniana. Są też takie bandy za których „gada” ich muzyka.

I tak właśnie jest w przypadku Primal. Nie mogę sobie odmówić przytyku na samym początku, bo niestety co kieruje twórcą tego muzycznego projektu, że tworzy takie a nie inne dźwięki pozostaje dla mnie tajemnicą, gdyż nie był on zainteresowany wywiadem po splicie z zeszłego roku. No, ale nie on pierwszy i nie ostatni. Mogę mu to natomiast wybaczyć, bo w wypadku Primal broni go muzyka, której dane mi było posłuchać na „Deathzone”. A co my tu mamy panie kochany? Ano mieszankę wielu muzycznych szufladek z których najbardziej wysunięta jest ta z napisem black metal w średnich tempach z tendencją do kombinowania. Co oczywiście nie oznacza, że to jedyne co tu możecie znaleźć, tym bardziej, że Primal pozwolił sobie naprawdę na dużo w kwestii mieszania gatunków, co wypacza wspomniany black – acz pozytywnie, jakkolwiek to brzmi. Z drugiej strony nie wyskoczył też specjalnie przed szereg, więc puryści gatunkowi zawału nie dostaną. Muzyka jaką proponuje nam Primal może nie trafić do Was za pierwszym razem, ale myślę, że za 3-4 już na pewno. Co mnie prywatnie się podoba to fakt, że długie kompozycje, które tu są nie nudzą. „Deathzone” ma też dość ciekawą perkusję, która w niektórych momentach sprawia wrażenie wykorzystywania jednej zagrywki nadającej ton każdemu utworowi. Zarzut to żaden,tylko luźne skojarzenie. Moim faworytem jest utwór tytułowy z charakterystycznym gitarowym riffem, którego się przegapić nie da. Równie ciekawy jest patent z utworu numer jeden od mniej więcej 3:13. Całość „Deathzone” opatrzona małym dodatkiem (bądź jak to kiedyś mnie zastrzelono w empiku „dodadeczkiem”) od Markiza znanego chociażby z Deep Desolation, który to zespół zresztą też recenzowałem.

Generalnie rzecz biorąc odbieram dość pozytywnie ten krążek, chociaż nie do końca jest to moje granie,co nie zmienia faktu, że Primal swoim debiutem dupy nie dał.

Ocena: 7/10

Tracklist: