Wydawca: Cannonical Hours Records

Niektórzy uważają epki za zwykłe zdzierstwo małym nakładem pracy. Może i coś w tym jest, jednak jeśli dana epka jest dobra i potrafi zaskoczyć, to powyższe zarzuty stają się nieważne.

Weźmy za przykład „The Hungering Void” Szwedów z black metalowego Withershin. Wyobraźcie sobie – młoda kapelka, członkowie zespołu, pomimo że ze Szwecji, nie mają zadnego ubocznego projektu i grają black metal. Niby nic, a jednak. Od pierwszych taktów coś mnie tknęło i pomyślałem, że będzie nieźle. I faktycznie było. Fala black metalu przelała się przez pomieszczenie, pozostawiając na wszystkim lepką, czarną maź. Co najlepsze – to nie żadne retro granie, Withershin brzmi dość nowocześnie, a przy tym potężnie i selektywnie. Zerknąłem tedy do bookletu i wsio jasne – Nekromorbus Studio. Ale nie tylko brzmieniem broni się ten kwartet, bo sama muzyka również powala. Przez niewiele ponad kwadrans wygenerowano tu bardzo…hmmm… tajmniczą (mroczną? Niepokojącą?) aurę… Nieważne – jak zwał tak zwał, liczy się to, iż „The Hungering Void” ma bardzo transowy klimat, mimo że nie jest to żaden suicide/depresive czy coś w tym stylu. Mamy tu ciekawą melodykę, nienajszybsze tempo grania i jad. A co najlepsze – trudno jest porównać ten zespół do jakichś innych kapel. Znalazłem pewnie z dziesięć innych recenzji i raczej w żadnej nie padła konkretna nazwa innej grupy. A uwierzcie mi – gdyby jakaś stosunkowo łatwo się nasuwała, to jeden recenzent by ją rzucił, a część leniuchów by ją skopiowała. Oczywiście, na upartego można by się pokusić o jakieś szyldy, ale po co?

Withershin to dla mnie takie małe objawienie. Objawionko. Może i tak wysoka nota jest zdaniem niektórych niezasłużona, ale co tam. Mnie „The Hungering Void” kupiła. Rozglądnijcie się za nimi, wkrótce to oni będą rozdawać karty.

Ocena: 9/10

Tracklist:

Wydawca: Soulseller Records

Czasami jest tak, że mózg nie wyłapuje tego co widzą oczy. Być może w medycynie ma to jakąś fachową – koniecznie łacińską – nazwę. Nie wiem nie znam się. Moim zdaniem po prostu dałem ciała.

Kontynuujmy więc tę recenzencką samokrytykę. Kiedy wręczono mi płytę nawet nie zwróciłem uwagi dokładnie co biorę. Ot zgarnąłem krążek ledwo okiem rzucając  że wojna na okładce. Parę dni później płytę włączyłem i tak sobie leciał, a ja niespecjalnie zagłębiłem się w lekturę tejże. Zresztą kopertę rzuciłem ją na łóżko to komu by się chciało wstawać. Po 3 utworze doszedłem do wniosku ja to już kurwa kiedyś słyszałem. Nie, nie płyta jest nowa, ale znam ten dryg grania. Black metal, ale taki który zatrzymał się w drugiej połowie lat 90. Kąśliwy, ale z motoryką skierowaną w stronę śmierć metalu. Specyficzne użycie klawiszy które pozornie schowane, ale nadają utworom głębi (jakkolwiek to banalnie zabrzmiało), do tego co charakterystyczne występuje przy zwolnieniach, kiedy to zespół bardziej romansuje z death metalem. Z czystego lenistwa nie chciało mi się sprawdzać co to za zespół, a do tego, że mam duszę hazardzisty postanowiłem zagrać w metalową wersję Jaka to melodia. Przyznaję co to za zespół załapałem dopiero przy 7 kawałku z charakterystycznym skandowanym refrenem. Wstyd to i hańba zważywszy, że dwie pierwsze płyty Svartahrid znałem kiedyś  na pamięć. Faktem jest, że przedostatniej płyty nie słyszałem i tak ze 4 lata przerwy w kontakcie z ich muzyką miałem, ale kompletnie mnie to nie tłumaczy. Więc się zamknę i powiem tylko tyle, że płyta nie jest może zajebista, ale bez wątpienia jest to porządny kawał muzyki. Dwójka Svartahrid moim prywatnym zdaniem była dużo lepsza.

Cóż, pozostaje mi tylko posypać głowę popiołem, walnąć postną setę i zagryźć ją równie postnym śledziem. By jednak całkowicie sobie w tej pokucie radości nie odmawiać, włączę sobie jeszcze raz „Ex Inferi”, a potem jeszcze raz. Wam też polecam.

Ocena: 8/10

Tracklist:

Wydawca: Bestial Invasion Records

Podziemie kłania się w pas! Dodatkowo pokazując, że nie ma przed nim żadnych granic tak moralnych jak i państwowych, hehe.

A konkretnie chodzi o to, że właśnie mam przyjemność recenzować split francusko-holenderskiego DungeönHammer ze szwedzkim Rust, wydany w szkockiej wytwórni, której bossem jest Polak. Pięknie, co? Stronę a siedmiocalówki zagospodarował rzeczony DungeönHammer. Pierwsza sekunda i wszystko jasne, kogo należy winić za wybór ich drogi życiowej – Celtic Frost! Wokalista ma podobną barwę głosu, praca gitar, riffy, perkusja – nie zerżnięte na chama, ale też bez specjalnego wysilania się na ultraoryginalność – szczerze mówiąc, dla mnie wypas! Nawet pogłos nałożony na wokal – nie ma się żadnych złudzeń co do inspiracji jakie sprawiły, że DungeönHammer wypluło z siebie taką „Frozen Wasteland”. Druga strona to szwedzki Rust i ich „Summon The Burning”. Z nimi sprawy mają się trochę inaczej – więcej tu typowo thrash metalowych akcentów obleczonych jedynie w black metalowe brzmienie. Zdecydowanie szybsza muzyka (no ale przecież Sodom czy Destruction nie grało doom metalu, co?), agresywniejsza, ale równie surowa i old schoolowa. Podobnież prochu Szwedzi nie wynaleźli, ale nikt im tego za złe mieć nie powinien.

Obie części splitu sprawiły mi olbrzymią przyjemność. Dwie różne odmiany metalowego łojenia, które z pewnością usatysfakcjonuje maniaków podziemia. Nazwy do zapamiętania na dziś: DungeönHammer oraz Rust. Prosto i szczerze.

Ocena: 8/10 i 8/10

Tracklist:

Wydawca: Dark Descent Records/Skeleton Plague Records

Uch, co za debiut! Zresztą muszę Wam powiedzieć, że wydawnictwa sygnowane logówkami dwóch powyższych labeli są takim małym odkryciem dla mnie. Niby nic nowego, a jednak gromi!

Zespół nazywa się The Wakedead Gathering i niedawno wydał debiutancki krążek – „Tenements of Ephemera”. Zaraz po włączeniu ciężar tej muzyki wgniótł mnie w asfalt po czubek głowy. Death metal starej szkoły, mega masywny, z genialnym feelingiem. A najbardziej się zdziwiłem, że za całym tym rozgardiaszem stoi jeden człowiek. To chyba pierwszy naprawdę godny polecenia, bardzo dobry one man band parający się death metalem, jaki przychodzi mi do głowy. The Wakedead Gathering nigdzie się nie spieszy, muzyka jest wolna, tak wolna, że chwilami ociera się o doom metal – skojarzenia z Asphyx, Immolation lub Incantation są w zasadzie poprawne. Mozolne, śmiertelnie masywne gitary z wolna masakrują uszy słuchacza, ale zespół nie boi się również zwiększyć tempo i intensywność przekazu – właściwie to szybkie elementy jak i te powolne bilansują się mniej więcej w równych proporcjach, co wychodzi nad wyraz sprawnie. Również i linie wokalne – raz studzienny growl, kiedy indziej bardziej przypominający charczenie świetnie dopasowują się do muzyki. Maniacy death metalu tą płytą (a właściwie taśmą) będą moim skromnym zdaniem zachwyceni, bo to jest istny powrót do tradycji podziemnego metalu śmierci sprzed dwudziestu lat.

„Tenements of Ephemera” to kolejny mega porządny krążek, jaki dostałem w ostatnim czasie, co nie ukrywam bardzo mnie cieszy. Pieprzony podziemny death metal naciera ponownie!

Ocena: 9/10

Tracklist:

Kontakt: Serenity Dies’ MySpace

No dobra. Chętnie odwiedziłbym chłopaków z Serenity Dies. Zwłaszcza teraz, kiedy jest lato. I to nie dlatego, że grają thrash a ze mnie taki męski groupie. Po prostu – kto z Was nie przejechałby się na Malediwy?

A z tym thrash metalem to jest tak. No niby jest, ale taki w ogóle nie pod mój gust. Bo na moje ucho Serenity Dies czerpią sporo z takich „thrash” metalowych kapel jak Machine Head, ciut Pantery i niemiało Megadeth. Tylko, że odwołania do ekpiy Mustaine’a dotyczą mało chwalebnego okresu dla tej kapeli, bo to takie pitu pitu pod „Risk” albo „Cryptic Writings”. Na „Hacksawcracy” znajdują się lepsze kawałki jak „Dystopian Law”, który jest silnie inspirowany thrash metalem z takiego pomnika jak „Countdown to Extinction”. Ale to tylko jeden utwór z sześciu. Pozostałe, jak już powiedziałem, mają swoje lepsze i gorsze fragmenty. Na przykład nie mogę w ogóle zrozumieć po jakiego wała kapela wstawia słodkie refreny zerżnięte od metalcore’owych kapel z trzeciej ligi? No posłuchajcie sobie takiego „Psycho Ride”, w którym notabene udziela się kolo z Anthrax. Ręce opadają. Pomijam fakt, że nie lubię takiego grania, ale to po prostu nie wypada dobrze. Ale jak widzę, ktoś tu ma światowe aspiracje, więc nie może ot tak napierdalać, bo w telewizji nie puszczą. Sęk w tym, że druga Metallica nieprędko zobaczy światło dzienne.

Sprawa jest prosta. „Hacksawcracy” została wyprodukowana z topowym człowiekiem za gałkami, z gośćmi z dużych kapel i niestety zbytnio pod gusta młodej publiki. Sami odpowiedzcie sobie po co. Jak dla mnie – żadnego „wow”.

Ocena: 5,5/10

Tracklist:

Wydawca: Ketzer Records

Jasna cholera, jaki to człowiek z pomysłów wypłukany, nie może zacząć jednej głupiej recenzji, mota się i szarpie, próbując dać zaczątek wiekopomnemu kilkunastozdaniowemu dziełu, za które będą mu później słać podziękowania i fucki po wsze czasy.

A najgorsze jest to, że niemocy tej zrzucić nie mogłem na zespół Pest z Niemiec. Oni tylko grają black metal i to nawet dość dobrze. Z drugiej strony jak widać już coś ruszyło, literki na ekran rączo wskakują i układają się w recenzję „Tenebris Obortis”. Czwarty ten krążek Niemców wypełniony jest po brzegi black metalem odmiany dosyć surowej. Po obowiązkowym, przydługim intro uderza nas szybki black metal, który posiada jednak całkiem zgrabną, ale przez to bynajmniej wieśniacką melodykę. Wokal imitujący obowiązkowo kruka – desperata wykrzykuje kolejne niemieckojęzyczne wersy utworów. Mimo mojego lekko złośliwego podejścia, o Pest wiele złego powiedzieć nie można. Zwłaszcza, jeśli ktoś lubi wcześniejsze dokonania Darkthrone na przykład. Chwilami rozwiązania są nawet dosyć ciekawe, mimo pozornego (czyżby?) braku oryginalności. Na przykład początek takiego „Decontamination” – niby nic, ale cieszy. Trzeba jednak zaznaczyć, że „Tenebris Obortis” to nie tylko pędzenie na oślep z imieniem diabła na ustach, czasem kapela zwolni, wtrąci jakąś ładną akustyczną gitarkę, wprowadzą bardziej atmosferyczne patenty. No ale jak taki „Wasteland” trwa trzynaście minut, to coś trzeba przez ten czas robić. Jak już zaznaczyłem, nie jest to wybitnie oryginalne, pewnie się nawet nie stara takim być, ale słucha się przyjemnie. Jedynym moim problemem jest długość „Tenebris Obortis” – pięćdziesiąt minut ostrej napierdalanki czasem po prostu bywa niestrawne, niekiedy również potrafią ponudzić słuchacza – jak w „Bonded”, bo zanim się rozkręcą, to się kawałek już kończy. No ale wtedy można po prostu zatrzymać płytę i włączyć coś innego. Wszak kiedyś ochota na posłuchanie Pest sama przyjdzie. Szczerze.

Porządna black metalowa łupanka zawsze jest u mnie mile widziana. Zwłaszcza taka, która potrafi jeszcze zmusić zmurszały umysł do wyplucia kilku logicznie poprawnych zdań. Dlatego też Pest mogę polecić entuzjastom klasycznego black metalu. Raczej się na niej nie przejedziecie.

Ocena: 7/10

Tracklist:

Wydawca: Die Todesrune Records

Wbrew obiegowej opinii, czasem prymitywizm nie oznacza chamstwa i kibolstwa. Ba, czasem w tym szaleństwie jest metoda, co udowadniają nam co i rusz wyciągane z piekielnych głębin nowe wymioty.

Dziś takim zespołem jest amerykańskie Witch Tomb. Niedawno nadeszło do mnie ich promo (z małym poślizgiem, ale co tam) ostatniej płyty – „Crippled Messiah”. Cóż Wam mogę powiedzieć na ich temat? Ano, że właśnie ten krążek jest taką esencją agresywnej i atawistycznej wręcz prymitywności – cech w prawdziym metalu bardzo pożądanych. Witch Tomb pluje w twarz świętościom dźwiękami, które najprościej będzie opisać jako pochodne takich kapel jak Profanatica czy poznany przeze mnie niedawno Prosanctus Inferi. Z tymi drugimi zresztą twórcy „Crippled Messiah” nagrali wspólną płytkę. Pozbawiony litości (ale i niestety również większej dozy oryginalności) atak na narządy słuchu wypada bardzo dobrze – w głównej mierze opiera się na szybkim okładaniu zestawu perkusyjnego i jak najszybszym wycinaniu siarczystych riffów, choć i zwolnień tu nie brak – głównie pod postacią nawiedzonych przerywników, klawiszowych wtrętów (naprawdę nawiedzonych) czy sprzężeń. Jest naprawdę dobrze, pomimo że co delikutaśniejszych słuchaczy może odstręczać brzmienie (pomijam fakt średniej jakości dźwięku samej promówki), ale o to w tej muzyce chodzi, czy to się komuś podoba czy nie. Bez wątpienia jest to bezkompromisowy i brutalny materiał, a czas trwania utworów – do góra trzech minut może o tym w pewien sposób zaświadczyć.

Witch Tomb na „Crippled Messiah” stworzyli ekstremalną mieszankę black/death metalu skierowaną zapewne do ekstremalnych osobników. Inni też mogą się z tym zapoznać – jak was nie zabije, to może was wzmocni.

Ocena: 7,5/10

Tracklist:

Wydawca: Hells Headbangers Records

Na dziś przygotowałem sobie taką uroczą muzykę, idealną pod niesłabnące upały. Takie jest odwieczne prawo natury – jest zima, musi być zimno. W lecie analogicznie. A skoro analogicznie, to i oldskulowo, tak?

A skoro oldskulowo to dobrze nada się nam tutaj duński Victimizer. Tak więc ów błyskotliwy sylogizm doprowadził nas w ten sposób do speed/black metalu na staromodną nutę – takie cuda tylko na Chaos Vault, hehe. Cóż, nie pozostaje nic innego jak sięgnąć po sześciopak i spróbować rozprawić się z nim zanim zakończy się „Ressurected Abominantoins”. A wyczyn to może być nie lada, bo jest to jedynie epka, więc trzy litry piwa w dwadzieścia minut to nie w mąkę pierdnął. Ale, że za akompaniament mamy dźwięki inspirowane raz to Iron Angel czy Liege Lord, a w brutalniejszych chwilach Sodom tudzież innym Venom (rządzi, deptaj krzyże!), to od razu mamy w tym temacie trochę łatwiej. Victimizer to bardzo niezobowiązująca muzyka, jakiej zresztą ostatnimi czasy sporo. Riffy nie są szczytem brutalności czy agresji, pewien umiar melodii jest zachowany, chwytliwość w stopniu dosyć wysokim. Mnie „Ressurrected Abominations” najbardziej kojarzy się z dokonaniami Deceiver, nieświetej pamięci. Nie wybija się więc Victimizer ponad inne zespoły swojego pokroju, ale obciachu też nie ma.

Cóż, jeśli komuś udało się wychłeptać ten sześciopak w casie całej epki Duńczyków to szacun dla niego. W nagrodę może sobie kupić drugi sześciopak i machnąć go pod jakiś singiel, hehe.

Ocena: 7/10

Tracklist:

Wydawca: Chaos III Production

Metalowcy wbrew swoim czarnym i zimnym sercom to sentymentalne zwierzaki. Znam takich którzy do Yattering podchodzą niemal bałwochwalczo płacząc nad jego trumną. Znam też takich którzy wypominają pewien koncert w pewnym mieście. Pytanie brzmi czy jedni i drudzy są w stanie odsunąć te „sentymenty” słuchając drugiego krążka Svierszczowego Sainc. Podejść do tej płyty jak do  kawałka muzyki niekoniecznie „Tego Co Grał W Zespole Na Y.”.

Przyznać Wam się muszę bezwstydnie, że ja się w tym krążku zakochałem miłością bezgraniczną i nie znającą odrzucenia. Zawiera on wszystko co sprawia, że wujek Ef z bananem na ryju zasłuchuje się po raz enty w „Schizis” i wciąż wyłapuje coraz to nowe smakowite, muzyczne kąski. Podoba mi się podejście Sainc do ujarzmiania dźwięków. Słychać że, mimo pozornego pierwszego wrażenia bałaganu i braku koncepcji po bliższym zapoznaniu muzyka zyskuje znamiona przemyślanej i poukładanej. Bo zdać musicie sobie sprawę, że Sainc nie nagrał płyty łatwej i przyjemnej niczym najnowsze dokonania Tomka Necika. Chłopaki stworzyli na tej płycie idealny miks gatunków pozornie nie dających się ze sobą połączyć. Do tego łamią niemiłosiernie rytmy i dźwięki, jakby na siłę chcieli nagrać płytę nie do słuchania. Mimo jednak ich wysiłków płyta po pewnym czasie wchodzi gładko jak zmrożona Wyborowa i wywołuje podobne przyjemne efekty. Jest też ten album muzycznym opisem galopu myśli człowieka nie do końca zdrowego psychicznie. Wbrew pozorom stworzenie czegoś takiego nie jest proste. Nie wystarczy złamać rytm, dodać nieco poschizowanej elektroniki i już. Trzeba to potrafić umiejętnie połączyć. Sainc się to udało. Mógłbym tak jeszcze wymieniać czym ta płyta jest, ale łatwiej będzie powiedzieć czym nie jest: kandydatem na listę przebojów Radia Zet. I dlatego właśnie się Wam spodoba.

Sainc powołał do życia  muzycznego Frankensteina i miejmy nadzieję, że skończy nieco lepiej niż bohater powieści Shelley. Nie chciałbym, aby „Schiz” było ostatnim krążkiem zespołu, bo jakoś mam wrażenie, że chłopaki dopiero się rozkręcają . Wy marsz kupować krążek, a ja sobie włączę jeszcze raz „Depression”.

Ocena: 9/10

Tracklist:

01. 666 Phobia

02. Senectus

03. Stressor

04. Basement Demons

05. Depression

06. Forbidden Psyche

07. War Stress

08. Insane Hunter

09. Primitive Fear

10. Darkness Time

Wydawca: Negativity Records

No, w końcu jakaś bardzo dobra płyta black metalowa. Bo ostatnio to same przeciętne, poprawne, góra dobre albumy. Choć w taki pieprzony upał to nie dziwne, że nie chce się blackowcom z lasów wychodzić i pocić w studiach.

Nadzieję na zmianę tego stanu rzeczy w me czarne jak smoła serce wlali Amerykanie z Teratism. Ich nowy krążek „Via Negativa” jest już chyba piątym w dotychczasowej dyskografii, zaś drugim, który było mi dane poznać. Jako, że jak wiadomo, muzyka jest dobra jedynie z okładką i bookletem, zacznijmy od zewnętrznej prezentacji Teratism. Na pierwszej okładce dwa kozły robią sobie szaszłyk z Nazarejczyka, na drugiej okładce, małego Jezuska dziabie nożem jego mamusia. Dobra, oprawę graficzną mamy więc załatwioną i po tym przedsmaku zajmijmy się muzyką. Teratism na „Via Negativa” serwuje nam wysokiej jakości black metal. Tempa może i nie są zabójcze, gdyż Amerykanie raczej stawiają na atmosferę tego krążka. Co przynosi efekt. Produkcja może i jest brudna, ale wszystko słychać świetnie, zresztą taki sound doskonale pasuje do trucizny, jaką poprzez swoją muzykę tłoczą Amerykanie. Powolnie odgrywane dźwięki przelewają się z głośników, w tle nerwowo pulsuje bas, a wokalista mruczy, wrzeszczy, charczy i wyje. Bo śpiewem tego nazwać na pewno nie można. Cała „Via Negativa” tworzy zgraną całość, nie ma tu sytuacji, że jakiś utwór odstaje od reszty. A co najważniejsze, z krążka faktycznie bije tytułową pochwałą negatywności, obleczoną w wilgotne i zimne dźwięki. Nieśpieszne inkantacje wypadają naprawdę autentycznie i przekonywująco, zwłaszcza jeśli połączy się je z tekstami zawartymi w booklecie oraz masą okultystycznych symboli, również tam się znajdujących. Ogólnie rzecz biorąc „Via Negatva” robi bardzo dobre wrażenie.

Nie wiem, jak jest z dostępnością płyt z katalogu Negativity Records, ale warto trochę poszperać za ostatnim albumem Teratism. Ci kolesie wiedzą, jak wykreować ponurą aurę nawet przy temperaturze trzydziestukilku stopni.

Ocena: 9/10

Tracklist: