Wydawca: Schwardorn Production

Mógłbym się przypierdolić do tego, że Francuz grający celtic black metal za nazwę zespołu wybiera postać z mitologii irlandzkiej, gdzie kultura celtycka wyglądała nieco inaczej niż ta we Francji, bo u góry wynikała raczej z kontaktów a nie migracji ludności. Mógłbym ale tego nie zrobię, bo tu o muzykę idzie, a nie archeologiczne rozrysowanie kultury lateńskiej. A może Dagoth zawsze chciał być Irlandczykiem?

Jak już za pewne wywnioskowaliście Fir Bolg jest typowym one man band. Jego stereotypowość polega na tym, że w studio pan sam sobie, ale koncerty już z sesyjnymi muzykami gra. Mamy do czynienia z reedycją demo – jedynego jak do tej pory wydawnictwa Francuza. 23 minuty muzyki które zostały zamieszczone na tym CD zostało zremasterowane i puszczone do wrednych recenzentów. Ogólnie dostępny stanie się ten krążek 13 sierpnia. Po co Wam właściwie ta informacja? Ano po to, że jeśli jesteście zwolennikami black metalu określanego mianem pogańskiego, który klimat buduje nie poprzez piszczałki, dudy i inne gadżety których nazwy mało kto zna, ale przez proste instrumentarium to jest to płyta dla Was. Przyznam, że debiut Fir Bolg w pewnym stopniu przypomina mi demo Eluveitie. Tam też klimat tworzyły rzeżące gitary, proste, ocierające się czasem o pewną skoczność, riffy. Dobra zdarza się tutaj klawisz, ale jest on tak przykryty gitarami i wokalem, że jedyne co robi to stanowi tło, czyli zasadniczo tak jak być powinno. Do tego zaśpiewy, banalny rytm tak charakterystyczny dla muzyki folkowej i mamy wysmażony całkiem przyzwoity krążek. A jak na debiut, to nawet bardzo przyzwoity. Ujmę tak, dla mnie te 23 minuty muzyki są zapowiedzią tego, że Fir Bolg stworzy w niedługim czasie album,  który zajmie w mojej kolekcji płyt z kręgu folk/vikign/pagan poczesne miejsce. Zakładam, że teraz kiedy ma już umowę z wytwórnią to i większe możliwości finansowe będą, przez co Francuz będzie mógł dać upust swoim muzycznym zachciankom. A te myślę, że są całkiem spore, bo już na „Paganism” słychać, że wprost rwie się do tworzenia muzyki. Ode mnie ma zielone światło.

Na koniec powiem krótko. Mam nadzieję, że oficjalne pierwsze płyta już niedługo. I mam również nadzieję, że mój „muzyczny nos” się nie pomylił i tym razem.

Ocena: 7,5/10

Tracklist:

Wydawca: Moribund Records

Co będzie jeśli wpuścimy black metalowca do filharmonii? Albo odprawi czarną mszę w foier, albo zwyzywa skrzypków od pedałów. Albo mu się po prostu spodoba.

Oczywiście żarcik ten na wstępie rodem z Familiady nie oddaje całości przesłania jakie możemy znaleźćna piątym opusie I Shalt Become. Nie będę rżnął głupa, że jak większość metaluszków łykam Wagnera czy Mussorgskiego niczym AC/DC czy Iron Maiden. Bo nie łykam, a ich twórczość znam conajwyżej pobieżnie. Nie znam też tego, co I Shalt Become nagrał przed „Poison”. Tabula rasa czyli. Jednak o tym godzinnym niemal materiale mogę już coś więcej powiedzieć. Przede wszystkim – nie ma tu praktycznie gitar i typowego metalowego instrumentarium. Choć zdarzają się minimalne wyjątki jak w „Black Swan Events”, ale są to dość sporadyczne fragmenty. Przez zdecydowaną większość czasu, jaki trwa „Poison” słyszymy więc jedynie orkiestracje plus typowo black metalowe zawodzenie. Jak to się ma do siebie? Różnie. Moim zdaniem zależy to przede wszystkim od samych orkiestracji. Niekiedy są one odegrane na naprawdę dobrym poziomie, czuć w nich moc i majestat. Niekiedy jest ono bardziej agresywne, tak w sam raz by móc nazwać to black metalem (jak w „The Swarming of the Locusts”). Ale zdarzają się i wpadki, kiedy muzyka brzmi raczej jak bożonarodzeniowa pastorałka. Okej, może przesadzam, ale nie wszystkie momenty w twórczości I Shalt Become przypadają mi do gustu, bo zdarzyło się kilka razy, że muzyka sobie płynęła w słuchawkach, a ja w ogóle nie zwracałem na nią uwagi, dopóki nie zaczęła mnie drażnić. Nie było to drastycznie częste, ale miało miejsce, więc szczerze się tym faktem z Wami dzielę.

Abstrahując, że taka muzyka nie jest obiektem moich westchnień, da się tego słuchać, a dodatkowo jeśli lubicie symfonię w metalu, to mogę Wam „Poison” polecić. Jeśli natomiast wolicie by pierwszymi skrzypcami w tej muzyce były diable rogi i czarci oddech – odpuście sobie.

Ocena: 6,5/10

Tracklist:

Wydawca: Redrum666 Records

Ta płyta leżała i czekała na taką pogodę. Gdybym był prezenterem telewizyjnym rzekłbym może nawet coś mądrego, jak na przykład „Ostatnie jak dotąd wydawnictwo Gallielous łaknęło wprost tej aury jak kania dżdżu…”

Tak, weterani polskiej sceny doom metalowej wypuścili jakiś czas temu epkę zatytułowaną „Equideus”. Odleżała ona sporo, ale rozumiecie – gdy laski na zewnątrz świecą dekoltami, a spódniczki mają tak krótkie, że wargi widać – wówczas nie czas na zadumę spod znaku Gallielous. Ale gdy spadł deszcz, leje i leje – oto i nadszedł ich czas. Lekki, akustyczny wstęp, kojarzyć się może raczej z jakimś średniowiecznym brzdękaniem, ale potem, niczym fala powodziowa, przybiera na sile masywne gitarowanie. W tle majaczą lekko podniosłe, efemeryczne klawisze – zresztą cały krążek ma taki właśnie nastrój. Zresztą – doom z gatunku tych bardziej majestatycznych, w którym to akurat najlepiej czują się muzycy z Wodzisławia Śląskiego – cechuje się takimi sennymi i długaśnymi kompozycjami. Bo trzeba zaznaczyć, że najkrótszy kawałek trwa siedem i pół minuty. Kapela zmieniła oczywiście w pewnym sensie swoje oblicze w porównaniu z tym z okresu „Passio Et Mors…” i zapewne zmiana ta ma zarówno swoich zwolenników jak i przeciwników. Wczesny Gallileous był zdecydowanie bardziej cięższym, skomasowanym tworem, teraz stawia się zaś na podniosłość kompozycji i ich przestrzenne rozbudowanie. Ponadto sama muzyka wydaje mi się również jakby bardziej melodyjna, a zarazem pełna zadumy i melancholii. Do tego dochodzą solówki, z których kilka jest naprawdę wybornych. I tak fajnie sobie płynie – jasne, że jak ktoś w ogóle tej stylistyki nie łyka, to Gallileous go zanudzi. Jednak niżej podpisany nie ma problemu z taką stylistyką, więc może spokojnie zarekomendować Wam „Equideus”, zwłaszcza, że jesień już za pasem.

Nie ma w naszym kraju wielu zespołów podobnych do Gallileous. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Ale wiem jedno – dobrze, że Gallileous powstał z martwych i dalej tworzy. Bo takich rzeczy jak „Equideus” przyjemnie czasem posłuchać,

Ocena: 7,5/10

Tracklist:

Wydawca: Ibex Moon Records

Kurwa, jak to człowiek potrafi w zwykłym kawałku plastiku odnaleźć kawałek własnej historii. Za młodu, w mojej mieścinie na dyskusje o nowej płycie (wówczas to kasecie w zasadzie) tego czy tamtego zespołu popijając przy tym tanie wino lub nalewkę chodziło się na tzw górkę cmentarną – cmentarz z I wojny światowej.

A jak zespół nazywa się Gravehill, to jakie inne skojarzenie mogę mieć, co? Zwłaszcza, że rzeczony Gravehill pogrywa sobie muzykę będącą emanacją tamtych pięknych i prostszych czasów. „Rites of the Pentagram/Metal of Death” zawiera bowiem niemal godzinną dawkę death metalu, ale z bardzo wyraźnymi wpływami thrash czy black metalu. Godzinną, bo jak możecie się domyśleć, mamy tu do czynienia z wypuszczeniem na jednym krążku debiutu Amerykanów wraz z wcześniejszą epką. A skoro krążek ten niekróki jest, to i wpływów tutaj masa. Naprawdę. Osnową jest, jak już wspomniałem, death metal, ale olbrzymie ilości Slayer, Venom, Possessed, Sodom, Destruction czy czasem Celtic Frost wprost się przelewają. Ta nieświęta litania zresztą została dość skrócona przeze mnie, bo zbyt długo by to trwało, a kto lubi długie recenzje? Z „Rites of the Pentagram/Metal of Death” wali odorem nieotwieranej od dwudziestukilku lat piwnicy, w której znaleźć można wiele. I nie będą to ogórki czy rower, ale feeling. Panowie wiedzą, jak grało się X lat temu, umieją też tą wiedzę przekazać. Nie ma tu huraganowych szybkości, Gravehill upodobało sobie głównie średnie tempo, nawet jest miejsce na instrumentalny oddech za sprawą takiego „Reckoning (B.E.F.S.)”, ale ono stanowi jedynie wstęp do kolejnego kawałka czystego metalu. Wybornie się słucha tej mrocznej i szczerej muzyki. I pomimo, że zespołów w stylu Gravehill obecnie jest multum, niżej podpisany nie ma absolutnie przesytu. Bo niby dlaczego? Przecież o to chodzi w tej muzie. Gravehill o tym doskonale wie, trzyma się tych kanonów mocno. I właśnie dlatego mi się ten krążek podoba.

„Rites of the Pentagram/Metal of Death” to dobry przykład, tego jakim powinien być metal. Nie konkretnie death, thrash czy black, ale po prosto stary dobry metal, łączący w sobie wszystkie te gatunki.

Ocena: 7,5/10

Tracklist:

Wydawca: Hells Headbangers Records

Zgodnie z nazwą kapeli recenzję tę powinienem pisać jedynie prze bladym świetle księżyca, ale co tam. Na polowaniu też nigdy nie byłem, więc pieprzyć to, zabieramy się za muzykę.

Hunters Moon to kapela z Australii, w której partycypują ludzie z zajebistego Denouncement Pyre. Inna jednak od niej, co nie znaczy oczywiście, że gorsza. Hunters Moon na swojej epce przedstawił nam porcję black metalu w dość klasycznym ujęciu Bathory, ale i na przykład Immortal. Wzorce jak widać porządne, szczęśliwie i własna interpretacja nie zawodzi. Przede wszystkim na „The Serpents Lust” słychać epickie zacięcie, ale bez bufonady, która czasem cechuje podobne produkcje. Muzyka zyskuje przez to na walorach kompozycyjnych, jest rytmiczna i chwytliwa. Niektóre solówki są zresztą jakby żywcem wyjęte z płyt Forsberga, jak w „A Light In The Abyss” – nawet brzmienie wypada jakby pochodziło z tytułowej otchłani. Jest w tej płytce coś autentycznego, nie jest to zwykłym odtwórstwem, bo Hunters Moon stara się dodać coś od siebie. I nadal jest to prosty black metal, jednak coś w nim jest, że chodzi po głowie, a riffy zostają w pamięci – co się chwali. Nieźle wypadł też cover Angel Witch – i pomyli się ten, kto myśli o oczywistym wyborze większości grup.

„The Serpents Lust” to zaledwie dwadzieścia minut muzyki, ale jak na pierwszy mój kontakt z kapelą – ilość optymalna. Dzięki niej czekam na debiut Hunters Moon, bo to może być coś bardzo obiecującego.

Ocena: 8/10

Tracklist:

Wydawca: Cyclone Empire Records

Z tymi Finami mieliśmy już przyjemność się spotka z dwa lata temu, jeśli mnie pamięć nie myli. Wówczas zaskoczyli mnie w całkiem miły sposób. Teraz Gloria Morti przygotowała nowy album. Jedziemy więc.

Okładka – skojarzenie z Vader i ich „The Art of War”. Muzyka… Hmmm… I tu też polskie inspiracje? Ano tak, bo „Anthems of Annihilation” uporczywie kojarzą mi się w wielu fragmentach z obecną twórczością Behemoth. Nie przez cały album, ale często. Podobna intensywność i wściekłość, a chwilami też podniosłość muzyki. Czasem (na przykład w końcówce „The Final Framework”) zajedzie mi około-mayhemowskimi motywami. Mowa oczywiście o nowszym wcieleniu, tak z wysokości mniej więcej „The Grand Declaration Of War”. Ale niestety, na trzecim krążku Gloria Morti daje też ciała. Bo klawisze, które pojawiają się w tle, a czasem wychodzą nawet na pierwszy plan, nijak nie pasują do tej muzyki. Bez partii parapetu ta muzyka byłaby o wiele brutalniejsza – w tym przypadku jest to dla mnie równoznaczne, z tym iż byłaby po prostu lepsza. Bo Finowie na „Anthems of Annihilation” potrafią przyperdolić (dla przykładu „Infiltration”), ale potem potrafią to też spierdolić. Rozpędzą się, wejdzie niezły riff, perka zapieprza aż miło, a tu nagle wejdzie klawisz i zabawa się psuje. Jak w zakładzie karnym, hehe. do tego uważam, że interludium w postaci „Swallowed by Defeat” jest niepotrzebną zapchajdziurą, która pewnie miała ładnie podzielić krążek na dwie połowy. A tak – jedynie ciągnie się i nudzi. Wcześniejszy album Gloria Morti również zawierał podobną muzykę, ale jakoś mniej było tu tego słodzenia, więcej prawdziwej metalowej muzyki. Zdaję sobie sprawę, że takie w gruncie rzeczy nowoczesne granie ma sporą rzeszę fanów, ale jakoś mi jest ono obce, jeśli zespół przegina. W przypadku Finów jest to balansowanie na krawędzi z wychyleniami to w jedną to w drugą stronę.

Szczerze mówiąc, nowy krążek Gloria Morti nie spełnił do końca moich oczekiwań. Zbyt wiele klawiszy niepotrzebnie rozmiękcza przekaz, który miał zadatki na całkiem ciekawą pozycję. Szukajcie na własną odpowiedzialność.

Ocena: 6/10

Tracklist:

Może -  nawiązując do tytułu płyty -  jeśli jest się bytem astralnym nie obowiązują żadne zasady, grawitacja i inne prawa fizyki. Nie przeczę, chociaż nie byłem. Tylko, że żyjemy na Ziemi jesteśmy jak najbardziej z krwi i kości i obowiązują nas różne gorsze i lepsze zasady, a także ograniczenia. Na przykład nasz słuch i pojmowanie dużej liczby dźwięków naraz. No nie ma po prostu możliwości aby grać tak skomplikowaną muzykę i olać całkowicie sprawę brzmienia, bo brak kasy. Ja wiem, też miewam z nią problem, ale w tym momencie to Host prezentuje taką typowo młodopolską zasadę : sztuka dla sztuki. Jest pomysł, całkiem przyzwoicie zrobiony tylko jeśli to będzie opierać się o brzmienie domowego peceta i dźwięki midi to nikt tego nie kupi. Co najwyżej artysta będzie mógł sobie wpisać na ścianie: Nagrałem płytę. Bo Host przesiadł się na muzykę progresywną, a ta poza pomysłem musi jeszcze brzmieć. Do tego przy takim nawarstwieniu linii melodycznych, które nam tu band prezentuje to musi pięknie grać. Wokalu na szczęście brak, bo to by jeszcze pogorszyło sprawę. Problem z tym materiałem polega też na tym, że balansuje on na granicy przejścia z dobrego progresywnego grania w coś co stanie się masturbacją dźwiękową muzyka. A jako, że akurat jestem głodny to mam jeszcze jedno skojarzenie. Pizza. Dobra i zjadliwa pizza opiera się na trzech składnikach. Teraz wyobraźcie sobie, że na ciasto wrzucacie co macie w lodówce, a na koniec jeszcze czekoladę. Jeśli zjecie to się porzygacie od nadmiaru wrażeń. I w przypadku Host istnieje takie właśnie ryzyko, że przy większym stopniu skomplikowania  przestanie być muzycznie strawny. Może i miało to odwzorować coś wyrywającego się wszelkim schematom, tylko że ciężko stwierdzić czy tak jest, bo słuchacz odbija się od ściany dźwięków i robi się nieco zdezorientowany. Nie zmienia to jednak faktu, że Host ma pomysł na granie i to całkiem sensowny.

Konkluzja jest taka. Jedź chłopaku na wakacje zbierać poziomki do Szwecji i zarób sobie na studio, bo inaczej skończy się tak, że głaskać po głowie i chwalić przy kolejnych krążkach z domową produkcją będzie Cie tylko najbliższa rodzina. Skoro jest jakiś potencjał to czemu go nie rozwijać?

Ocena: 6.5/10 (brzmienie 2/10)

Tracklist:

CD zawiera wersje z 5 utworami.

Wydawca: Exploratory Drilling Productions

Nazwa Hellspawn gdzieś mi tam bytowała w głowie od jakiegoś czasu. W sumie szczerze powiedziawszy nie jestem w stanie powiedzieć gdzie i kiedy ją pierwszy raz usłyszałem. Stwierdzić natomiast muszę, że bez wątpienia na długo zapadnie mi ona w pamięć dzięki  „Child of Hell”.

Naczekali się chłopaki na wydanie swojego debiutanckiego krążka, niczym ZSRR na realizację piątej „sześciolatki” -7 lat. I idąc dalej tym takimi nawiązaniami mimo tego iż w wyniku działań obcych imperialistycznych jednostek wrogich partii album przeleżał w szafie 2 lata w końcu dzięki wysiłkowi kolektywu ujrzał światło dzienne. Jak widać, jak się chce to można sobie wydać fajnie wyglądający krążek. Przejdźmy jednak do tego co najważniejsze, czyli do muzyki (kto by tam patrzył na okładki i inne dziwne rzeczy). Powiem tak, szał to to nie jest, ale mi się cholernie podoba. Death metal w klasycznej formie z zaznaczeniem, że  mniej walców, a więcej szybkości. Do tego dochodzi czarcia liryczna otoczka i stary wujek Ef jest kupiony. Zgadzam się – oryginalne to to nie jest. Pewnie, można na ten przykład pomieszać kazachską muzykę czasów moralnego niepokoju z muzyką ivi wyrażaną w pieśniach plemiennych kościoła Ratana. Tylko ja się zapytowuję : po chuj. Muzyka ma być do słuchania, a nie dla podniecania się pierdnięciem instrumentu, którego nazwy normalny człowiek nie wymówi. No tak, ale to jest takie nonkonformistyczne. Dla mnie to debilne, no ale cóż  to prawda kwestia nomenklatury. Wróćmy jednak do tematu dzisiejszej rozprawki, czy debiutu Hellspawn. O samej muzyce wiele więcej Wam nie powiem, bo i też nie ma co po próżnicy gadać, tylko słuchać. Jest parę niedoróbek – przede wszystkim brzmieniowych – mimo tego przymknę na to oko. Natomiast powiem tylko iż mam nadzieję, że na drugim albumie będzie przede wszystkim masywniej, jeśli idzie o brzmienie i wszyscy będą zadowoleni.

Ja sobie zdaję sprawę, że to wszystko własnym sumptem itd. Rozumiem grozę wojny, sytuacje gospodarczą Grecji  i problemy metalowego podziemia. Dlatego też składam gorący apel do któregoś z wydawców, coby zainteresował się Hellspawn, bo zespół to z przyszłością, a szkoda, żeby zasilił grono bandów, które nie mają gdzie wydać i rzucają jadem to w lewo to w prawo. I zamiast graniem może się zająć podziemniackim mędrkowaniem. A szkoda by było.

Ocena: 7.5/10

Tracklist:

01. Child of Hell

02. Thou

03. Dawn of Armageddon

04. Inferno

05. The Countmaster

06. 666

07. Forty and Four

08. SSW

09. Fiend

Wydawca: Final Earthbeat

Nie wiem może to ja jestem dziwny, ale jakoś bawi mnie wydanie kultowych, nihilistycznych dokonań tajemniczych black metalowych hord na mało tru cedeku. Mówiąc prościej, nie ufam takim  reedycjom. Ale tak jakoś mi się dostało z Włoch zebrane na jednej płycie dwa pierwsze dema jednoosobowego projektu Frostfall z Francji, to sobie posłuchałem.

Zacznę od tego, że oba materiały pochodzą z końca lat dziewięćdziesiątych i zostały po prostu wrzucone na CD bez żadnej obróbki. Mamy więc już odpowiedź dlaczego do określenia muzyki Frostfall użyto stwierdzenia „nihilistyczny”. Brzmienie z którym mamy tutaj do czynienia skutecznie ma pokazywać bezsens dopieszczania dźwięku, bo i tak przecież wszystko zginie. I o tym to też radośnie jak mniemam charczy sobie podmiot liryczny. Zakładam, gdyż akurat wokal słychać tutaj najgorzej. Dość jednak marudzenia. Przejdźmy do zawartości. No właściwie powiedziałem już na początku, że to  black metal końcówki lat dziewięćdziesiątych. I wszystko jasne. Napierdalamy siarę, rzęzimy, a do tego co 2 utwór walimy jakiś akustyczny kawałek, albo mistyczny klawisz. Zero kombinowania i wymyślania na siłę. Tu wszystko jest proste i takie ma być. Nie spodziewajcie się,  że słysząc po raz pierwszy Frostfall nagle okaże się, że odkryliście zagubiony w pomrokach dziejów odłam black metalu. Siarka, łańcuchy, piekielny ogień i zniszczenie. Szybko, szybciej, a potem zwolnimy. I tak w kółko, aż do zajebania. Wszystkich którzy wejdą Wam w drogę. A ja takie materiały lubię. I w tym wypadku przymykam oko na wszelkie niedoróbki, zmylone dźwięki. Tu chodzi o ducha i pierwotną koncepcję łupania black metalu. I to właśnie tutaj jest. Jestem na tak.

Faktem jest, że ta reedycja to raczej płyta dla maniaków podziemia, którzy biorą wszystko co ma w genre black metal. A ja polecam. Słyszałem lepsze krążki, słyszałem i gorsze. Tylko, że wtedy wszystko przecież było dobre, nie?.

Ocena: 7/10

Tracklist:

Wydawca: Pagan Records

Powoli Furia zaczyna się robić projektem jeszcze oryginalniejszym niż była dotychczas, co jednych cieszy, innych wkurwia. Jeszcze inni o tym muszą pisać, hehe.

Ostatnimi czasy bowiem Ślązacy nie spuszczają z tonu. Co prawda drugi album mieścił się jeszcze w kanonach metalowej normy, tak już następne wydawnictwo niekoniecznie. Bo nie każda kapela wypuszcza limitowaną płytę, która zawiera kawałki odegrane pierwszy i ostatni raz podczas sesji w studio. Mowa o „Huta Laura/Katowice/Królewska Huta”. Teraz przyszła zaś kolej na minialbum „Halny”, który też taki zwyczajny do końca nie jest, ponieważ zawiera jeden długaśny utwór tytułowy. Kto zna muzykę Furii, ten wie, że nietuzinkowe to granie. „Halny” rozpoczyna się niespieszną, spokojną gitarą. Po dłuższej chwili swoją obecność zaznacza perkusja, w końcu dochodzi wokal. Nad całością unosi się znany duch Furii, ale jak na moje ucho – ostro zaprawiony jazzowym feelingiem. Trudno mi to opisać, ale odnoszę wrażenie, że „Halny” to coś na kształt black metalowego free style’u, w którym elementy black metalu noszą znamiona jazzowej improwizacji i oczywiście „furiackiej” melodyki. Dynamika tego numeru na pewno może kojarzyć się z rzeczonym wiatrem – raz zwalnia, raz przyspiesza, czasem przechodzi w olbrzymią wichurę, nigdy jednak całkiem nie milknie. W odróżnieniu do „Grudzień za Grudniem”, do którego to jeszcze nie mogę się całkiem przekonać, „Halny” wciąga i intryguje – choć pozornie to tylko jeden utwór.

Nie ważne, że zabrzmię w tym momencie jak jeden z chóru pochlebców, ale Furia zaproponowała ponownie bardzo ciekawy utwór, koncept, sam nie wiem jak to nazwać. Szkoda byłoby przegapić tą płytkę.

Ocena: 9/10

Tracklist:

1. Halny