Wydawca: Hellthrasher Productions

Szwecja w natarciu. Na imię im Intestinal, a na ich twarzach gości maniakalny uśmiech. Zapraszają Was, wejdźcie więc do środka.

Kto słyszał ich wcześniejszy album, ten nie będzie zdziwiony zawartością „The Rottening”, bowiem niewiele się zmieniło u tych kolesi. Nadal kultywują oni tradycję swego kraju, przepuszczając słuchacza przez death metalową wyżymaczkę, aż mu krew z uszu tryska na dywan. Plamy na dywanie pojawiają się regularnie, z każdym kolejnym riffem. Nie słychać jedynie odgłosu skapującej posoki, gdyż zagłusza go gutturalny wokal Fredrika. Gitary rżną miło, jakby ktoś odpiłowywał członki od Waszego zdekapitowanego ciała – zardzewiała piła porusza się w różnych tempach, raz szybciej, raz bardziej miarowo, lecz za każdym razem skutecznie. Aż czasem można kwiknąć z zachwytu. Dobrze, że ściany mamy odpowiednio wyciszone, ktoś z zewnątrz nie odróżni na przykład Waszej krwawej zabawy z tą nękającą Was przedstawicielką Providenta od odsłuchiwania płyt szwedzkich prekursorów (choć bądźmy sprawiedliwi, Cannibal Corpse też tutaj słychać). Co najwyżej skończy się na tradycyjnym waleniem miotłą w Waszą podłogę. Przyzwyczailiście się już, wszak Intestinal ma na swoim koncie więcej niż ten jeden album. I wcale Wam nie przeszkadza, że to wszystko już było, że nie jest to świeże. To trochę jak z lodówką, w której przechowujecie swoje trofea, ot rączka czy główka – na tej samej zasadzie Intestinal przechowuje dla Was to co najbardziej smakowite w starym dobrym death metalu.

Jednak jak sama nazwa płyty wskazuje, dźwięki te mają tendencje gnilne. Ale to nic, za jakiś czas Provident przyśle do Was kolejną przedstawicielkę. Intestinal gwarantuje Wam, że będzie tak dobra jak poprzednia. Jeśli nie, wystarczy ją trochę popieprzyć…

Ocena: 8/10

Tracklist:

Wydawca: D.T.M. Productions

Czy często trafia się Wam płyta, której nie umiecie zaklasyfikować? I nie mówię tu o odwiecznym dylemacie typu „Arise” – to jeszcze thrash czy już death? Chodzi o bardziej ontologiczną bądź nawet holistyczną kwestię: co to kurwa jest?

Przyczynkiem do moich rozważań jest debiut krakowskiego Iblis. Zespół już od ponad dziesięciu lat egzystuje sobie w stolicy Małopolski, zaś w tym roku wypuścił swój debiutancki krążek. „Menthell” się to to zowie i on to sprawia mi taką zagwozdkę. Słucham tej płyty i słucham i jak na razie to jest mi jedynie przyjemnie, jednak do żadnych wniosków nie doszedłem. Dźwięki zawarte na tym krążku są zdrowo porąbane (ot paradoks, co?) i w zasadzie nie wiem za cholerę, do czego mam ich przyrównać? Do black/death metalowej wersji Primus? Zbrutalizowanego Arcturus? Queen nawróconych na oddawanie czci Szatanowi? Nie mam pojęcia. „Menthell” jest połamany jak europoseł Wałęsa po przejażdżce, wgryza się w psychikę jak płacz posłanki Sawickiej, zaś czasem można z ich dźwięków wyczytać tyle co z wywiadu Nelli Rokity. W odróżnieniu jednak do właśnie wspomnnianych, ja naprawdę lubię się katować tym krążkiem. Początkowo nie chciałem sugerować się innymi recenzentami, by nie psuć samemu sobie osądu co do wpływów, jednak po ostatnim zdaniu przejrzałem, co tam koledzy po piórze piszą o Iblis. Cóż, każdy u nich słyszy co innego, każdemu co innego w duszy widać gra. Największy ubaw z tego wszystkiego zapewne mają muzycy zespołu, czytając jak żurnaliści dwoją się i troją, by ubrać te dźwięki w słowa. Oczywiście, z grubsza rzec by można, że jest to metal, albo nawet, iż jest to awangardowy metal, ale to tak jakby określić coś mianem kolorowego. O, właśnie, zobaczcie sobie na front cover – taka właśnie jest muzyka Iblis. Można by rzec, że jest w tym coś black metalowego, coś death metalowego, coś ekstremalnego, coś progresywnego,, coś eksperymentalnego, coś do chuja nie podobnego, a zarazem ciekawego, hehe.

Ja Wam mogę powiedzieć jedynie tyle, iż moim zdaniem naprawdę warto zapoznać się z tym materiałem. A jak już się zapoznacie, sami spróbujcie mi wytłumaczyć, co zespół miał na myśli.

Ocena: 8/10

30 maja zapraszamy do Kazamatów (ul. Dietla 50) na porcję solidnego metalowego grania!

O odpowiednią dawkę decybeli dbać będą:

Force of Hate (Nowy Sącz)
http://force-of-hate.muzzo.pl/

Livin Fire (Kraków)
http://www.facebook.com/livinfire

Showdown (Kraków)
http://www.facebook.com/showdownkrakow

Wstęp – 5 PLN

Już w sobotę 26 maja zapraszamy wszystkich fanów mocnego grania do *Klubu Studenckiego “Przepraszam”* w Tarnowie na koncert trzech zespołów, których zamiarem jest skopanie Wam wszystkim tyłków i zapewnienie muzycznej uczty przy riffach młodych, podkarpackich zespołów! Wystąpią: *Time of Tales* (Mielec) – folk metal *Asylum of Death* (Mielec) – deathcore/death metal *Blacknight* (Radomyśl Wielki) – thrash metal Wjazd od godziny 20:00 w cenie 5zł! Pokażcie, że potraficie świętować Dzień Matki, jak na prawdziwych fanów metalowego grania przystało! Niech Matki będą dumne ze swych dziatek, że w pogo i moshu radę dają.